Zbyt łatwo ulegam negatywnym emocjom i wybucham

Hej wam! Mój problem jest chyba bardzo złożony. Po pierwsze to zaniżone poczucie wartości i to już od dzieciństwa ponieważ cierpiałam na trądzik i czułam się zawsze gorsza od innych, i potrzebna tylko wtedy kiedy ,ktoś miał w tym jakiś interes. W liceum bardzo dużo się zmieniło trądzik minął , miałam znajomych i chłopaka, jednak wpadłam w nałóg - narkotyki, opuszczałam szkołę, ćpałam. Mimo, to udało mi się upaść jak kot na cztery łapy i wyjść z tego bez szwanku, zaczęłam studia , poznałam nowych ludzi- byłam towarzyska i nie miałam problemów z nieśmiałością, wydawało mi się, że wcześniejsze doświadczenia mnie zahartowały<myliłam się>. Podróżowałam, miałam plany na przyszłość, byłam zadowolona. Wszystko diametralnie się zmieniło kilka miesięcy temu zdiagnozowano u mnie chorobę Haszimoto i dostałam trądzik stulecia -dekolt, plecy itp, itd załamałam się , zaczęłam unikać ludzi i zacieśniać więzy z koleżanką , która jest domatorką i sama unika kontaktów z ludźmi, nie dlatego,że ma problem ze sobą bardziej z własnego wyboru. Jestem osobą wstyd się przyznać ,ale emocjonalną i kłotliwą , gdy coś mi sie nie podoba specjalnie wywołuję awanturę,żeby paradoksalnie ludzie , których lubie po prostu nie musieli się ze mną męczyć. Straciłam tak wiele znajomości i często żałuję, że tak łatwo ulegam emocjom. Jednak do tej pory powiedzmy ,że to uleganie emocjom było w normie i nie przeszkadzało , aż tak bardzo w normalnym funkcjonowaniu. Ostatnie kilka miesięcy to ograniczenie się do kontaktów z koleżanką domatorką, i wszystko się pogorszyło z osoby dość towarzyskiej(bo też bez przesady) stałam się odludkiem, przesiadującym cały czas w domu, zrezygnowałam z leczenia tarczycy i podwyzszonej prolaktyny z braku wiary,że cokolwiek się zmieni, nie poszłam na badania i na kontrolę. Straciłam sens życia i nawet perspektywa robienia rzeczy, które mnie interesują już nie poprawia mi nastroju. Dziś miałam potwornie zły dzień pokłociłam się z wspomniana blizej kolezanką ,która dosyc ostro uswiadomila mi moj problem. Przeplakalam caly dzien, myslalam o popelnieniu samobojstwa, jednak nie zrobie tego mimo,ze nie mam w sobie juz ani ziarna checi zycia, nie potrafie tego zrobic i chyba nigdy nie bede bo tak jak i w tej chwili zycia , boje sie tez i smierci. Nie mam bliskich przyjaciol, bo osoba ,ktora wydawala mi sie super wyrozumiala przyjaciolka , w koncu albo pokazala swoja prawdziwa twarz,albo nie wytrzymala. Mam sporo znajomych, ale nie zwierzam sie nich,kto by chcial sie zadawac z osoba,ktora wlasnie znalazla sie na krawedzi. Chcialabym być taka jak chocby pol roku temu, kiedy wrocilam z dlugiej zagranicznej podrozy pelna optymizmu i energii,ktora niewiadomo jak wyparowala. Wiem,ze powinnam sie zmienic, moze isc do lekarza , ale nosze w sobie tak duze poczucie winy lacznie z faktem ,ze niesamowicie sie wyalienowalam , nie akceptuje swojego wygladu i nie moge na siebie patrzec . Wiem,ze jesli w koncu czegos z tym nie zrobie,to bede wegetowac a przeciez mam marzenia, nie mam motywacji nie wiem od czego zaczac i jak w polowie znowu nie speniac. Pogubilam sie po prostu....Dodam, ze studiuje na ost roku i mialam mysli,zeby zrezygnowac, nie pracuje. Zaczynam sie czuc jak fobik spoleczny.