Świadome planowanie swojej kariery zawodowej

Monyc - myślę, że potrzeba planowania kariery jest niedoceniana w naszym społeczeństwie, Najpierw zawodzą rodzice, to bardzo często dzieci u nich szukają inspiracji. No i jak ktoś ma w miarę rezolutnych rodziców to coś mu doradzą. Np. studiuj to lub tamto, a to to może niekoniecznie. Odnoszę jednak wrażenie, że wielu rodziców boi się podejmowania takich decyzji z dzieckiem. Ja np. pamiętam, że moi tak jak mi dopingowali całe LO tak potem w tym krytycznym momencie jak człowiek miał 18 lat i na prawdę miał za mało doświadczenia, wiedzy jak to jest z tą pracą po studiach i jakie studia są opłacalne zawiedli mnie. Zamiast jakiejś porady, nawet takiej z którą bym się mogła nie zgodzić, mówili tylko ,że zaakceptują mój wybór. A co ja mogłam wiedzieć w wieku 18 lat ? Nic Kompletnie nic. I tak człowiek polazł na jakieś humanistyczne kierunki i po studiach mu dopiero pospadały klapki jakie to głupoty niepraktyczne studiował  i jak zmarnował czas na banialuki. Dziś robię coś zupełnie innego, odległego od moich studiów i tak myślę, jakie to ważne jak rodzice są przy dzieciach w momencie tych wyborów - liceum, studiów, potem pierwszych staży . Ile to znaczy dla przyszłego rozwoju zawodowego. I sądzę dlatego, że takie poradnictwo już od gimnazjum jest cenne. Pomoże tym dzieciom, których rodzice nie chcą bądz nie są w stanie doradzić, odkryć talentów, możliwości, naprowadzić na właściwą ścieżkę. Obiecałam sobie, że ja moich dzieci na tym polu nie zawiodę I będę doradzać, na tyle ile mam wiedzy i możliwości oceny sytuacji. Bo na pewno jednak wiedza życiowa tutaj ma znaczenie. A 18 latki - niestety jej jeszcze nie mają. I potem jest tak ,że mamy całe zmarnowane pokolenia humanistów , którzy nie mają pracy a co najgorsza wizji tego co chcą robić w swoim życiu.

Planowanie kariery w gimnazjum? Raczej nie. To nic nie da, bo mimo, że byłam całkiem uświadomiona, to i tak w tym wieku się o tym nie myśli (ewentualnie pojedyncze jednostki posiadające wyraźne predyspozycje w jakimś kierunku) i uważałam, jak większość moich rówieśników, że jest jeszcze dużo czasu.

Zawsze dobrze rysowałam- dlatego od najmłodszych lat wiedziałam, że powinnam powiązać swoje życie z grafiką i sztuką. Moi rodzice byli przeciwni, twierdzili, że powinnam wybrać zawód, który da mi konkretne pieniądze, a rysować to sobie mogę na boczku. Bardzo chcieli, żebym poszła na jakieś językowe studia, anglistyka/japonistyka, bo miałam predyspozycje językowe. Na szczęście, uparłam się i poszłam na grafikę, co uważam za najlepszą decyzję w swoim życiu, bo jestem pewna, że nic innego nie byłoby w stanie sprawiać mi tyle radości i satysfakcji.

Jednak w liceum już powinno istnieć fachowe doradztwo zawodowe, bo u mnie tego nie było, i wielu z moich znajomych wybrało naprawdę beznadziejne kierunki typu zarządzania, ochrony środowiska, socjologie czy stosunki międzynarodowe, czyli... wieloletnie szkolenie do bycia bezrobotnym.

Ale prawdą było też, że moja klasa była wyjątkowo pozbawiona ambicji, nastawiona roszczeniowo i konsumpcyjnie do życia, nie myśląca o tym, że kiedyś poniosą konsekwencje swojej bezmyślności... i niestety, takie podejście obserwuję coraz częściej.

Myślę, że w wieku gimnazjalnym planowanie kariery nie będzie skuteczne, jednak jak najbardziej ten element powinien na stałe zagościć na wyższych poziomach edukacji.

Według mnie ważne jest to żeby rodzice potrafili wyłapywać uzdolnienia swoich dzieci i pomagać im je realizować. Ewentualnie powinni dawać dziecku szansę poznawania nowych dziedzin. I może właśnie warto by było zainwestować w ich edukację/ uświadomienie w tym zakresie. Bowiem najgorsze co może być to pojawiające się ograniczenia ze strony domu rodzinnego.

Z planowanie kariery to jest tak, że mówi się że ludzie więcej czasu poświęcają na planowanie i przygotowania do własnego ślubu niż do własnej kariery. A chyba powinno być odwrotnie;) Z punktu widzenia planowania kariery ważne jest, aby kierować się naszymi talentami czyli naturalnymi zachowaniami, które długofalowo będą decydować o naszej motywacji i sukcesach w danej firmie i na danym stanowisku pracy. Nasze pasje i talenty powinny stanowić podstawę planowania naszej kariery. Czy już w gimnazjum? Jeśli ktoś ma mocno ugruntowane pasje to myślę, że to dobry pomysł. Ważne jest jednak branie pod uwagę także naturalnych talentów.