Smutne dzieciństwo a teraz mąż alkoholik

Z mężem byłam w separacji ale nie potrafiłam tak żyć. Myślałam że dostał nauczkę i się zmieni ale tak się nie stało. Przykro mi jest że moje dzieci małą takiego ojca... miłość jest ślepa. Czy jest jakaś szansa że taki człowiek się zmieni?

Po pierwsze... wypisz sobie na kartce wszystkie te rzeczy, które Ci przeszkadzają, związane z piciem Twojego męża. I nie wystarczy napisać jest źle. Nazwij opisz i wylicz sobie wszystko co Ci przeszkadza na kartce. Od tego, że go nie ma w domu, przez to, że jak jest to i tak go nie ma, po konkretne zachowania i sytuacje, które Cie nie raz zabolały. Jak już wypiszesz sobie to wszystko to porównaj sobie to wszystko z tym co by było gdyby on nie pił i sprobuj sobie wyobrazić, jak moglaby wygladac wtedy i w takich sytuacjach wasza rodzina jako normalna, bez alkoholu.
Później uświadom sobie, że Ty sama, bez pomocy wizyty w poradni DDA nie jesteś w stanie nic zrobić. Uświadom sobie, że walka z nałogiem, to nie jest Twoja walka, tylko walka twojego męża. Ty możesz po prostu mu towarzyszyc, kochać go i pielegnować jego nałóg, albo odejść. Sama jako osoba bliska nie przekonasz go, żeby walczył z czymś, co jest od niego silniejsze. Mimo jego najszczerszych checi Twoj maz nie przestanie pic, bo nalog jest od niego silniejszy i potrzebuje do tego mega silnego bodzca, albo wlasciwej terapii. Zdaj sobie sprawe z tego, ze to co wypisalas sobie na kartce nie ulegnie zmianie i ze czeka Cie trwanie w tym co masz teraz przez cale życie, jezeli nie podejmiesz wlasciwych krokow. Pomysl, ze za 20 lat bedziesz zyla ze swiadomoscia, ze przez 20 lat nie odeszlas i nic nie zrobilas.
Teraz mozesz odejsc, albo skazac sie na nierowna walke okupiona Twoim wysilkiem, z czyms, na co nie masz zadnego wplywu.
Jezeli chcesz cos zrobic, odejdz, albo zmus faceta do terapii.
Slyszalem, że jest mozliwosc sadowego skierowania delikwenta na przymusowe leczenie.
Z tym na prawde nie ma zartow, bo alkohol w rodzinie niszczy zycie nie tylko Twojego meza, ale Twoje i waszych dzieci również. Ty jako osoba zdrowa od nalogu (choc wspoluzalezniona) bierzesz odpowiedzialnosc za zycie swoje i dzieci.

Madziu, godząc się z sytuacją nie zmienisz nic, a choroba Twojego męża będzie sie tylko pogłębiać i zamieni Twoje zycie i zycie dzieci w piekło. Zacznij działać!  Jako żona alkoholika poszukaj pomocy w przychodni leczenia uzależnień. Dostaniesz tam wsparcie psychologiczne, medyczne (w sprawie depresji) oraz poradę co możesz zrobić w sprawie męża i co możesz zrobić dla siebie.

Nie łudź się, że Twoja miłość i oddanie zmieni męża, to tak nie działa. On może zacząć się leczyć wtedy gdy zacznie ponosić konsekwencje swojego picia i postępowania. Jedną z konsekwencji może być zgłoszenie męża do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Taka komisja z mocy ustawy musi być w każdej gminie i urzędzie miasta. Ty składasz wniosek o leczenie, komisja robi resztę, robi wywiad środowiskowy, kieruje męża do biegłych (psychiatry i psychologa) i motywuje do podjęcia leczenia, a jeśli to nie działa, kieruje sprawę do sądu. Sąd na podstawie opinii biegłych wydaje postanowienie o przymusowym leczeniu. Sąd ustala miejsce i datę podjęcia leczenia. Jeśli pacjent sie nie stawi, zostaje dowieziony przez policję.

Zacznij działać Madziu, bo od samego przeżywania swojego nieszczęścia nic nie zmienisz. Musisz się zmobilizować, bo masz dwoje malutkich dzieci i obowiązek zadbania o ich normalne dzieciństwo. Los Twój i Twoich dzieci zależy od Ciebie! Nie chowaj się ze swoim problemem przed światem, szukaj pomocy na zewnątrz.

Mąż był zgłoszony do takiej komisji i był wywiad środowiskowy, ale on mi nie chce powiedzieć kiedy ma zacząć terapię. On wie że ma problem ale udaje że się nic nie dzieje-tak to odczuwam. Dziękuję za wszystkie porady. Pozdrawiam

ja mam takie samo życie..może gorsze bo mój to jeszcze mi czasami przywali,albo opluje..też mam 2 dzieci i naprawde jest ciężko wywalczyć swoje godne życie..