Nienawidzę rozmów kwalifikacyjnych, wysyłania Cv i tego czekania!!!

Przede wszystkim więcej pewności siebie.Dużo ludzi ma podobne problemy ta obawa czy dobrze wypadnę czy nie powiem czegoś głupiego , czy nie zatnę się .Bądż sobą podchodź do takich rozmów na luzie a co ma być to i tak bedzie.Twoim atutem jest to że jesteś pracowita  masz jakieś doświadczenie a tacy pracownicy są poszukiwani to już coś.Więcej wiary w siebie i będzie ok.

Przede mną także rozmowa kwalifikacyjna, ale to już w poważnej firmie. Mam za sobą prace w sklepach, restauracji. Jesteśmy w podobnym wieku. Pamiętam moje początki, denerwowałam się bardzo. W sumie to pierwszą pracę miałam bez rozmowy kwalifikacyjnej. Mama mi załatwiła, w pierwszy dzień odrazu pracowałam. Później musiałam rozmawiać z pracodawcą osobiście, było trudniej. Poprostu się do tego zmusiłam. Byłam bardzo nieśmiała, m.in. dzięki temu moja nieśmiałość osłabła. Pomyślałam co mi szkodzi, nic nie mam do stracenia. Najpierw odpowiadałam na ogłoszenia znalezione w gazecie, później wchodziłam do napotkanych restauracji po drodze. Przez cztery miesiące co dwa tygodnie pracowałam w innym miejscu Mieszkałam we Wrocławiu, było dużo ofert pracy. Nie pasowało mi to odchodziłam.
Niedawno miałam także rozmowę z osobą, której pracą jest właśnie rekrutacja pracowników. Przeszkolona była na wskroś w tym kierunku i faktycznie jeszcze nigdy nie zostałam tak przepytana. Potrafiła zadać takie pytania, których nikt inny mi nie zadawał na rozmowach kwalifikacyjnych. Ale pracę dostałam Jednak wychodzi mało godzin w miesiącu więc szukam czegoś jeszcze. Cholernie mi zależy mi na tej rozmowie w przyszłym tygodniu. Narazie przygotowuję się merytorycznie do tego, co miałabym robić w tej firmie. Powtarzam sobie informacje, wiem że napewno dostanę jakieś zadanie do rozwiązania. Pytań się nie obawiam, bo wiem czego mogę się spodziewać. Pewnie: "dlaczego wybrała pani taki kierunek studiów?" itp.

Sama się denerwuję trochę, ale raczej jest to taki wewnętrzny niepokój, nie objawiający się w stylu drżących rąk itp., tylko przyśpieszone bicie serca. Ja myślę zawsze w taki sposób: nie mam nic do stracenia, ta osoba po drugiej stronie nie zna mnie i nawet jeżeli mi się nie uda to będzie jej to obojętne.

Ja mam to samo stresuje  sie strasznie, i zachowuje  sie jak sierota. W ogóle to mam dość tych rozmów z których i tak nic nie wychodzi nawet nie chcą mnie przyjąć do zwykłego sklepu to jakaś masakra. Nikt nie chce dać mi szansy czuje sie jak ostatni matoł. Może nie mam kwalifikacji ani doświadczenia ale przecież zawsze moge sie nauczyć. Nie chce mi  sie już żyć , jestem na straconej pozycji.

No właśnie po co ,się przejmować jak nie wiadomo co z tego wyjdzie. Ostatnio np. miałam rozmowę i byłam tak wypytywana ,że szok nie tylko o sprawy zawodowe co jest wiadome ale i osobiste sprawy gdzie mieszkam z kim i takie jakieś więc zaczęłam sie denerwowac a babka dlaczego pani jest taka spięta ,że to dziwne. Szczerze przyznam ,że nie chciałabym mieć takiego szefostwa patrzyliby mi tylko na ręce , z góry stwiedzili ,że nie nadaje się, ale przepraszam bardzo czy praca w sklepie to jakaś filozofia? Śmiechu warte, może i nie mam doświadczenia i nigdy na kasie nie pracowałam ale bez przesady . Oczywiście nie zadzwonili.

Ej, jesli wiesz, ze jestes w stanie dobrze wykonywac daną pracę to głowa do góry! Nabierz pewnosci siebie, pracodawca napewno zauwazy, ze bedziesz dobrym pracownikiem tylko badz pewna swoich umiejetnosci