On mnie upokarza, sprawia, że czuję się niczym

Zdecydowanie wymienić na inny model!
To co opisałaś to przemoc domowa w czystej postaci.

Po pierwsze dzięki za odpowiedzi.
Odejść... Jesteśmy pół roku po ślubie. Raczej nierealne, nie zdobyłabym się na odwagę.
Psycholog... Temat przewija się od dwóch-trzech lat. Kiedyś obiecywał, że pójdzie (ja obiecałam, że zapłacę za terapię, co też chyba nie jest ok, ale czuje, że muszę być dla niego dobra, to i on będzie) teraz mówi, że to ja jestem nienormalna, wariatka, powinnam się leczyć. Z resztą to jego argument, że może udowodnić innym, że to ja jestem nienormalna. Każde moje "nienormalne" zachowanie, np. przeciwstawienie się jemu, wymaganie szacunku potrafi nazwać przejawem szaleństwa. Ech, już siedzę czasami cicho i się hamuję, żeby w razie czego nie miał na mnie nic.
Nie chcę tak żyć, ale też nie potrafię inaczej.
Czy doświadczałyście kiedyś czegoś podobnego?

Dzięki za zdecydowaną opinię. To dla mnie ważne jak ktoś nie owija w bawełnę, tylko mówi wprost jak jest.
Sęk w tym, że on mam też całe mnóstwo pozytywnych cech (a może wyolbrzymiam), obiektywnie jest dobrym człowiekiem, bardzo lubianym, szanowanym, pełni zawód zaufania publicznego, ważna jest dla niego etyka zawodowa. Tylko dlaczego mnie tak traktuje? Czy to we mnie jest coś takiego? Czy będzie traktował tak każdą bliską osobę?
Chciałabym byśmy we dwoje poszli na jakąś terapię. Najpierw zrobię wszystko, co możliwe, żeby było dobrze, a jak nie pomoże... jeszcze nie wiem. Nie mam póki co tyle siły, by napisać, że odejdę. z moim poczuciem własnej wartości, boję się tego.

Czytasz w moich myślach.O niczym tak nie marzę jak o miejscu do którego mogłabym uciec. Póki co wynajmujemy wspólnie mieszkanie. Nie mam dokąd uciec. Nie mam przyjaciółki,u której mogłabym się schować. Jedyną opcją jest wyjazd gdzieś na kilka dni, ale to chyba nie rozwiąże problemu. Po tych kilku dniach przecież będę musiała wrócić do wspólnego mieszkania.
Przepraszam, że o to pytam, ale jak było u Ciebie?

Druga Strono Ksiezyca....Hm...Ja tego nie przeżyłam na własnej skórze, ale moja mama tak...Powiem jedno, od poniżania do rękoczynów jeden krok. Uwierz mi niektórzy faceci uważaja, że kobieta po ślubie to kobieta ze stemplem na czole 'TO MOJE' i o tyle o ile przed ślubem jeszcze coś tam obiecywał, to po ślubie możesz być pewna że nie będzie nawet próbował. I jeśli sama nie jesteś w stanie od niego odejść, to przynajmniej pomyśl o ewentualnych dzieciach w przyszłości. Skoro Ciebie tak traktuje to nie łudź się że dzieci będzie traktował z miłościa i serdecznościa. My z siostra przez 10 lat (do rozwodu rodziców) żyłyśmy w cieniu takiego tyrana, mało tego widzac że on nie szanuje naszej matki, same jej nie szanowałyśmy. Dayzi miała prawdopodobnie podobna sytuację jaka ja miałam (moja perspektywa jest jedynie inna-byłam dzieckiem), u nas też było pięknie ładnie i bajkowo, dla ludzi z zewnatrz jedynie. 
Jesteś z tych kobiet które niestety kochaja za bardzo, usuwanie wszystkich bodźców, które powoduja jego frustracje jest bezcelowe, dojdzie w końcu do tego, że nawet krzywo postawiona ksiażka będzie go doprowadzać do furii. Już tak to jest z tymi ekstremalnie zakompleksionymi...Wyżywaja się na kim moga, cierpia zazwyczaj na tym najbliżsi.

Życzę Ci jak najlepiej na prawdę, zrób w końcu coś dla siebie, jesteś przecież tego warta:)

Czyli co?, zamyka za sobą drzwi domu, a w nim sfrustrowaną jego zachowaniem żonę i zmienia swoją powłokę  niczym kameleon? zatem, te jego pozytywne cechy są na wynos...
To jeden z takich, co to zawsze zareaguje, gdy na jego drodze ktoś się przewróci,  nawet podbiegnie, pomoże wstać, zapyta czy potrzebna pomoc lekarska - a gdyby, to Tobie się przytrafiło? to pewnie usłyszysz ,że jesteś niedorajda.

Pewnie nikt nie wie, co się dzieje za Waszymi zamkniętymi drzwiami domu, a to dopiero pół roku po ślubie. Pomyślałaś co będzie dalej?
Też myślę, że potrzebna Ci pomoc psychologa, aby otrząsnąć się z tego marazmu, poczuć swoją wartość jako człowieka, coś co utraciłaś przy nim. Ale myślę, że jeżeli tylko zechcesz, to przerwiesz ten koszmar i wrócisz do normalności. Z całego serca Ci tego życzę.
Serdecznie Cię pozdrawiam.

Oj bardzo współczuję sytuacji...Ale powiem Ci jedno, moja mama wyszła za maż bardzo młodo, bo dziecko było w drodze, potem urodziło się kolejne, a po 10 latach została sama z 2 dzieci właśnie, to maż ja zostawił z dwójka dzieci, odszedł do innej, a wszyscy ja właśnie wytykali palcami, bo kiedyś rozwód to było coś nie do pomyślenia...Pogadali pogadali i znudziło im się (ileż można w końcu gadać na jeden temat), a mama znalazła kogoś innego i ułożyła sobie życie, jest szczęśliwa a rozstanie z ojcem było najlepszym co ja mogło trafić z jego strony.

Uciekaj, póki jeszcze nie wierzysz w obelgi, póki uderzył Cię raz, potem może wpaść mu pod rękę jakiś twardy przedmiot...

Bardzo dziękuję za link do artykułu.
Myślę, że wiele osób w podobnej sytuacji jak ja, stara się tłumaczyć niszczące zachowania swojego partnera, czasem już zastanawia się, czy to ja nie zwariowałam, przecież on dla wszystkich jest taki miły, ludzi go lubią. Trudno jest powiedzieć innym, co dzieje się w domu, bo ludziom, którzy go znają, trudno w to uwierzyć. Pojawia się niedowierzanie, a te z kolei wzbudza znów w nas pytanie: a może jednak przesadzam? w końcu nie pije nie bije, więc o co chodzi?
Wiem jedno: nie wybaczyłabym sobie, że odeszłam, zostawiłam ten związek nie spróbowawszy wszystkiego, by go naprawić, by było dobrze. Pójdziemy najpierw na terapię związku. Tylko potrzebuję znaleźć kogoś naprawdę kompetentnego, kto wie jak prowadzić tego typu terapię.
Co do kochania za bardzo - samo sedno.
Czy któraś z Was była może na terapii ze swoim partnerem?

Nie wiem jak jest z Twoim partnerem,mój nie chciał słyszeć o żadnej terapii,wykrzykując,że to ja potrzebuję leczenia psychiatrycznego.
Próbowałam wszelkich prób ratowania związku nawet przez modlitwe,pewien ksiądz pomagał mi zrozumieć,ale na nic to sie nie zdało,a tylko dlatego,że to ja chciałam on nie,a był pewny siebie,myślał,że nigdy nie odejdę bo nie mam na kogo liczyć i że sama z dziecmi sobie nie poradzę.11lat walki ...ja mam dośc.Ja tez wiele razy myślałam,że zwariowałam,że przesadzam bo przecież alkohol pojawiał się tylko sporadycznie,a uderzył mnie czy popchnął kilka razy,ale to się zdarza,wybaczałam,ale nawet gdyby tego nie zrobił ...czułabym się tak samo ...mój mąż równiez przy ludziach jest cudowny,miły,kochany tatuś,i tu pojawia się własnie problem bo wszystko rozgrywa sie w 4 ścianach,a może być jeszcze gorzej wierz mi.Spróbuj zawalczyć jeśli masz sobie później wyrzucać,że nie zrobiłas nic...ale nie czekaj za długo...

Zgadzam się z Kasandrą,ja łudziłam się wiele lat,a on w tym czasie zdążył nieźle nabroic w mojej psychice.

dwa fakultety - WOW!!!

Własnie ,dwa fakultety ale nie z zycia...
Dziwie sie jednak ze taka osoba pozwala soba pomiatać!Niepojęte!

Czasami tak sobie myślę ,że prędzej wybaczyła bym swojemu facetowi zdrade niż poniżanie,bicie,wyzywanie...
Ja tez kiedys czekalam...czekalam 6 lat! i co z tego...urodziły sie dzieci i ...zmienil się...ale na gorsze...

Druga strona księżyca,
Twoje życie to jedno wielkie kłamstwo. Zarówno "dobroć'' twojego partnera, twoja "beznadziejność'' to kłamstwo.
Jesteś bardzo bierna, mam wrażenie, że żyjesz z dnia na dzień (co cię podkusiło, by żenić się z kimś takim? nie ostrzegła cię intuicja?). Nie bierzesz odpowiedzialności za swoje życie i de facto wybrałaś bycie nieszczęśliwą.

Osoby, które tkwią w związkach z przemocą muszą czuć się po prostu koszmarnie, jak ''szmaty''.
Każda przemoc wyrządza wielkie szkody. Zdrowy człowiek w obliczu przemocy wykazuje jedną reakcję: ''ucieczka''.. Ludzie, którzy MIMO WSZYSTKO w tym tkwią, tracą kontakt z własnymi odczuciami, negują je i spychają na margines. Inaczej nie daliby rady. I żyją w jednym, wielkim zakłamaniu. Jak widać na załączonym obrazku.

Hej.
Mam 20lat i syna 2,5 letniego z autyzmem.
Mój konkubin na szczęście nie mąż zaczął od pewnego czasu bardzo mnie poniżać.Wyzywa mnie od kurw i szmat.Pluje na mnie.Mieszka ze mną u mojej babci od jakichś 3lat.Przed wczoraj moja babcia Go wyrzuciła.Na dodatek chciałam dodać,że On jest cyganem.
Nie pracuje,bo nie może pracy znaleźć.Pracował do niedawna,i pod tym względem nie mogę narzekać przynosił mi całą wypłatę.Teraz ja zapierniczam czasami po 12godzin poza domem mnie nie ma w sumie 16h.Moja babcia 69 ma lat.Opiekuję się moim małym gdy ja jestem w pracy.A On woli siedzieć na komputerze albo patrzeć na telewizor i zero zainteresowania synem.Wziął go na spacer to Alanek(bo tak ma na imię mój syn) rzucał kamieniami w samochody.Tak Go tatuś pilnował.
W sumie przedwczoraj przesadził:
Poszliśmy razem na piwko,z znajomymi.Było 2 kolegów,koleżanka i my.
Dziwne towarzystwo,na ogół nie obracałam się z ludźmi na takim poziomie.
Ale nieważne.Mój konkubin nie pił(bo wie że nie może pić,bo jak wypije może zabić).Ja wypiłam w sumie 2 duże piwa i 1 małe.Gdy wyszliśmy stamtąd o nic ,mnie zaczał obrazac i wyzywać.Powiedziałam mu żeby do mnie tak nie mówił a on do mnie  ze to ja nie mam na niego glosu podnosic.I on poszedl w swoja strone a ja w swoja.Po chwili zadzwonilam do niego i sie zapytalam gdzie on jest bo ja sama do domu nie chce wracac.On ze w kasynie.Wiec tam sie pokierowalam.On juz tam zaczal byl agresywny,a ja sie go bardzo boje.I zaczal podnosic na mnie reke ale obok byl klub muzyczny is tali przed wyjsciem ochroniarze wiec sie staralm byc blisko nich.Potem wzielam taxi i pojechalam do domu.Zadzwonilam do tesciow i powiedzialam im o wszystkim....
Po 30 min on przyszedl.A ja mu powiedzialam po co przyszles zeby mnie ponizac znow?.A on mnie wpusc mnie wiec go wpuscilam.Chwycil mnie uderzyl w szyję i w ucho polozyl na ziemie i na ten moment moja babcia weszla do pokoju i Go od razu wurzucila.Ja szukajac pomocy pobiegłam do sąśiada policjanta....Sasiad nie zareagowal.On poszedł.Rano ok 8,00 znow przyszedl ale moja babcia mu nie pozwolila sie zblizyc do mnie niby chcial pogadac ale ja go znam..Wszystkim teraz moim znajomym opowiada ze to moja wina bo ja to jestem głównym prowokatorem.Codziennie się kłócimy i codziennie mi mowi ze jestem dla niego kurwa i szmata i podnosi reke...Mam dosc boje sie szczerze mowiac z domu wyjsc bo on nie jest nieobliczalny!!pomozcie mi

Na początek mam zamiar to zgłosić dzielnicowemu.On powienien mi doradzić w jaki sposob ta sprawa pokierowac.
Mam zmienić nr telefonu??.
Pozwalac sie spotykac z synem??.
Nie wiem co zrobic pod takim wzgledem

Dzieciątko jest chore na dodatek.
Uważam, że taki agresywny człowiek jest kiedyś w stanie coś dziecku zrobić.
Rozumiem, że Ty tego człowieka nie kochasz i nie wiesz po prostu jak tego tyrana z życia wyrzucić? a jaki on ma stosunek do dziecka?
Dzielnicowy? powinien coś doradzić. słusznie zaczynasz kombinować.
jeżeli czujesz, że zmiana telefonu da Ci jakiś mały wewnętrzny spokój, zmień.
napisz, jak jest z dzieckiem (jaki ojciec ma stosunek, czy mały się leczy gdzieś, czy były jakieś nieprzyjemne sytuacje)

ktpanetkka - nie chcę nijak Cię dotknąć, ale przeczytaj proszę ze zrozumieniem własne, przytoczone przeze mnie słowa.
Zastanów się jaki obraz się tu wyjawia.
Współczuję twojej babci. ONA wyrzuca łobuza a TY go wpuszczasz. Pijesz i awanturujesz się razem z nim. Czy naprawdę chcesz by twój synek wyrastał w patologicznym otoczeniu? Czy zdajesz sobie sprawę, że przy jego dysfunkcji trzeba mu poświęcać jak najwięcej czasu.
Szanuj zdanie babci jeśli korzystasz z jej gościny, licz sie z jej decyzjami. Jeżeli ona wyrzuca niechcianą osobę nie rób jej na przekór..
Nie wolno dopuszczać do przemocy. Ani awantur. Twojemu partnerowi nie wolno się tak zachowywać. Załóż niebieską kartę i w razie takiego zachowania wzywaj policję. Nie sąsiada a policję. (sąsiad w domu ma prawo być prywatnym człowiekiem).

nie wiem od czego zaczac bo jest mi ciezko:( zawsze bylam silna kobieta nie znalam slowa nie potrafie, nie dam rady...od paru lat tkwie w dziwnym zwiazku i nie wiem dlaczego. dla innych ludzi moj chlopak jest idealny bez wad super kolega w ogole naj naj... a dla mnie jak jestem w domu to czuje ze to inny czlowiek:( jezeli pojawia sie problem oczywiscie ja jestem winna i tak jest zawsze! dodam ze jest osoba ktora sama na siebie pracuje i utrzymuje polowe domu. czasem dochodzi takze do wyzwisk  najpierw z jego strony zeby mnie sprowokowac a pozniej ja bronie siebie i takze go wyzywam:( nie lubie tego ale nie bede pozwalala byc obojetna na to:( jezeli dochodzi do awantury on wymysla tak dziwne rzeczy ktore w ogole nie mialy miejsca... zabiera mi wszystko klucze od mojego auta, komuter i mowi ze to nie moje! oczywiscie pozniej mnie przeprasza ale ja mam to gleboko w du... bo takich rzeczy to sie nie zapomina. to trwa juz tyle czasu ze stracilam nadzieje na wszystko ze moge miec lepiej... czuje wypluta a przeciez pochodze z dobrej rodziny mam szkole wyzsza i dobra prezencje i nie rozumiem dlaczego jestem tak traktowna kiedy dalam sobie na to pozwolic..nie czuje sie bezpiecznie tak jak kobieta powinna sie czuc z mezczyzna.. dla mojego chlopaka istenieje tylko komputer i nic wiecej jezeli chce sie tylko przytulic to zaraz on chce sex i sex juz nawet tego nie znosze! co ja mam robic?? sama juz nie wiem...