Problem z koleżanką, która mnie zraniła...

Od jakiegoś czasu dręczy mnie jedna sprawa. A dzisiaj miałam jeszcze trudną rozmowę. Może zacznę po kolei. Na studiach mam koleżankę, która mnie strasznie zraniła i zawiodła. Kiedyś jej ufałam, zwierzałam się jej, po czym moje prywatne sprawy się rozniosły, wiem, ze źródłem informacji była ona, choć jej miliard razy zastrzeglam, ze ma trzymać język za zębami.
Zresztą raz przy mnie, myśląc, że nie usłyszę, bo jestem zajęta, powiedziała o wszystkim naszej koleżance.
Od tego czasu coś tam zaczynało we mnie pękać. Potem była terenówka. Ona dobrze wiedziała, jak ważny jest dla mnie mój kolega, o którym założyłam osobny wątek, ale na moich oczach zaczęła się do niego kleić, ale on ją odtrącił, zrobił to jasno i wyraźnie. Mogłabym ją zrozumieć, gdyby on jej się podobał, ale ona wtedy miała faceta. Kiedy indziej wygłupiałam się z nim, ona gdy tylko widziała, ze spędzam z nim miło czas, podbijała i zaczynała nawijać o reklamie Whiskasa, teledysku Lady Gagi. Ale to jeszcze nie było najgorsze.
Któregoś popołudnia żegnałam się z przyjaciółką i kumpelami, które już skończyły zajęcia, a my mamy w zwyczaju się przytulać i całować w policzek, no więc pożegnałam się w z nimi w ten sposób, na co moja koleżanka przy wszystkich walnęła na cały głos: jaka ty niedopieszczona jesteś, znajdź sobie faceta. Zabolało.
Kiedy indziej również nie omieszkała mi wygarnąć, ze jestem singielką i też wspomniała coś o dopieszczeniu i ze facet zrobi mi dobrze. Podkreślała, ze ona jest w związku, wtedy pisała z jakimś gościem przez internet, a mi trzeba koniecznie kogoś znaleźć, bo nie wiem co jest dobre.
Potem spotkałam ją  w wakacje w galerii handlowej i wtedy mi również nie omieszkała dociąć. Na wystawie wisiała sukienka, taka sportowa, wtedy mi powiedziała, ze ona jest w sam raz dla mnie, bo ja mam taką chłopięcą figurę i małe cycki, a ona ma czym oddychać.
Mam dosyć jej ranienia i chamstwa, unikam jej jak się da i ignoruję. Niestety teraz często na nią wpadam, nowy plan sprawia, że mamy po sobie zajęcia.
Ale to nie największy problem, bo to bym była w stanie jeszcze znieść. Ale sprawa wygląda tak, ze moja przyjaciółka, która jest dla mnie jak siostra, bardzo ją lubi i ma z nią dobre relacje. I dzisiaj moja przyjaciółka zapytała mnie, dlaczego unikam tamtej. Powiedziałam jej, że nie unikam jej, tylko rozmawiam z innymi ludźmi, bo z moimi znajomymi z innych grup rzadko się widuję. Ona się uspokoiła. Ale ja nie potrafię się zmusić, by tamtej cokolwiek odpowiedzieć, nawet cześć. Na szczęście tamta już skończyła mnie buziaczkować na uczelni, wcześniej to robiła, bo jest bardzo fałszywa i dwulicowa. Na pokaz jest miła, uprzejma, wygląda na ideał. Nikt by nie wpadł na to, ze potrafi się tak zachowywać.
Cała sprawa mnie męczyła, wcześniej wspominałam o niej tylko mojej przyjaciółce, która nie jest ze mną na jednym roku. Bałam się, że nikt inny mi nie uwierzy i ja wyjdę na tą złą, bo ja nie zawsze jestem taka miła i uśmiechnięta, zachowuję się normalnie, niczego nie udaję. Ale nie wytrzymałam i wygadałam się swojej drugiej przyjaciółce z roku. Ona mnie zrozumiała i stoi za mną murem. Ale ona nie ma z tą dziewczyną jakiegoś dobrego kontaktu. To ona mi poradziła, bym jej unikała na każdym kroku i rezygnowała ze spotkań z przyjaciółką, jeśli koleżanka też tam będzie. Ona po prostu widzi, ile mnie kosztuje znoszenie jej obecności i powiedziała, żebym uzbroiła się w cierpliwość, bo po licencjacie może nasze drogi się rozejdą.
Mój kolega, ten, którego opisałam w jednym z wątków, widzi, jak się męczę, gdy ją widuję i kiedyś mnie uratował w niezręcznej sytuacji, za co jestem mu niezmiernie wdzięczna. Ale on widział jej drugą twarz, nigdy za nią nie przepadał, moja przyjaciółka nigdy nie miała z nią jakiegoś bliskiego kontaktu. Ale myślę, ze nikt więcej mi nie uwierzy...
Poza tym nie chcę stawiać mojej drugiej przyjaciółki w niezręcznej sytuacji, zresztą ona dzisiaj powiedziała, ze jej ulżyło. Ale nie potrafię z tamtą rozmawiać i nie zmienię swojego zachowania i nie wiem, co mam jej dalej mówić, jak będzie mnie pytać, o co chodzi... Nie chcę jej mówić prawdy, bo koleżanka wobec niej jest w porządku... Cała ta sytuacja mnie okropnie męczy... Może to chamskie, ale mam nadzieję, ze koleżanka nie dostanie się na tę samą specjalizację co ja albo pojedzie do innego miasta. Marzę by się uwolnić od jej widoku i fałszywych uśmieszków...
Przepraszam za przydługawy post, ale musiałam się wygadać jeszcze raz, chociaż dzisiaj przez 3 h marudziłam na ten temat mojej drugiej przyjaciółce, tej, która wszystko wie...