z moim mężem najlepiej dogaduję się.....przez telefon

No cóż nie napisałam wszystkiego, moja wina:))
Setki razy rozpoczynałam rozmowy na ten temat. Na początku doprowadzało mnie to do łez, mówienie o tym co mnie boli, co mnie rani, brak jego uwagi, czasu dla mnie, ten cały kołowrotek codziennego życia. Wierz mi, że inicjowałam rozmowy wiele razy. Po każdej miało być lepiej, ale nigdy nie było....może przez jeden dzień, ten po przeprowadzonej rozmowie. Potem i tak wszystko wracało do normy, niestety. Teraz już nie zaczynam gadek typu, "kochanie musimy porozmawiać", bo to nie ma najmniejszego sensu! Dlatego czuję się bezsilna, zła i sfrustrowana. Nie wiem co się z nami dzieje, ale nic dobrego z tego nie wyniknie.

Lady, spoko z ciebie kobieta, dzięki bardzo za rady, może masz rację, może to jest jakieś wyjście z tej patowej sytuacji. Spróbuję, wypróbuję twoje pomysły. Co do dbania o siebie to sęk w tym, że z ręką na sercu muszę przyznać że staram się dbać o siebie i mój mąż przyciśnięty do muru (przez innych facetów- czytaj kolegów, którzy zauważają mnie czasami) to docenia. Lubię dbać o siebie i sprawia mi to przyjemność, właśnie boli mnie to, że prędzej inni faceci dostrzegają mnie niż mój własny mąż- toż to jakaś paranoja jest. Ale twój inny pomysł- wzięcie na przetrzymanie może faktycznie jest dobry. Bo to zawsze ja wyciągam rękę, zagaduję, pierwszakończę pracę, śmigam po dziecko do przedszkola, szybko zakupy, sprzątanie, obiadek, może za dobra jestem dla niego, może faktycznie trzeba by go przycisnąć, bo chyba mój facet uważa że to co ma to noram, coś co jest na porządku dziennym. Jeszcze raz dzięki, będę informowała co się dzieje, a jak ci coś przyjdzie do głowy to wal z grubej rury.

Witajcie dziewczyny! Poczytałam wasze posty i tak myślę, że gdyby nagle zmienił się zakres obowiązków w domu to mąż  może zaczął by się zastanawiać dlaczego? A żona poprosiłaby o odebranie dziecka, zrobienia kolacji i wyszłaby na aerobik wieczorm raz czy drugi to gwarantuję, że mąż zacząłby "nagle" dostrzegać że coś jest nie tak, inaczej! I pewnie wtedy albo zacznie pierwszy rozmowę albo będzie obserwowal cichaczem czemu nastapiły zmiany w ułożonym już życiu bo przeciesz schemat który się powtarza zmienił się! Życzę powodzenia i tak myślę, że taktykę trzeba zminiać ciągle i wprowadzać nowe "atrakcje" wtedy coś się dzieje, nie jest nudno w związku. A trochę tajemniczości i małej adrenalinki nikomu nie zaszkodzi! Pozdrawiam serdecznie!

Siema dziewczyny!
Miałam wczoraj ciekawy wieczór, spędzony z przyjazną duszą w postaci dobrej koleżanki. Wiecie pogadałyśmy sobie troszkę na temat mojego problemu i doszłyśmy do smutnego wniosku, że faceci nadają na zupełnie innych falach niż my. Już zaczynałam myśleć, że tylko ja mam takie problemy i że  ze mną jest coś nie tak, ale chyba nie jest aż tak źle. Facet powie ci raz że cię kocha i według niego to wystarczy. Przecież ci powiedział, że cię kocha!!!więc o co ci chodzi:)), dla nich jeśli sfera uczuciowa nie jest tak istotna jak dla nas kobiet. Doszłam jeszcze do kilku innych wniosków, ale nie będę was zanudzała. No kurczę, nie ma ideałów na tym świecie,:)), wiem wiem sama też nie jestem doskonała. Niestety nie potrafię zaakceptować faktu, że mój mąż nie umie okazywać uczuć. Postanowiłam więc zrobić dwie rzeczy. Po pierwsze poszukam pomocy z zewnątrz, pomocy fachowej, typu poradnia małżeńska, psycholog, coś w tym stylu, tylko jak ja tam męża zaciągnę?:( Drugi mój pomysł to rozmowa z jego najlepszym przyjacielem, facetem z którym mój mąż się świetnie dogaduje. Chcę go poprosić, żeby pogadał z moją drugą połową. Facet jest typem twardziela, ale swoją kobietę traktuje jak księżniczkę i jest w stosunku do niej bardzo czuły- więc może zrozumie o co mi chodzi. Co o tym myślicie?

Postinak właśnie weszłam dziś na forum specjalnie dla ciebie

Ja tez mam męża milczka, kocha mnie wiem to ale w domu po pracy on po prostu delektuje się ze jestem obok. Nie potrzebne mu rozmowy, owszem pogada co w robocie, co w domu ale  np po obejrzeniu wspólnie filmu nie pogadamy jakie ma wrażenia co go ciekawiło..

Tak jak i u ciebie przez tel rozmawia nam się super, np dziś wyjechał i już dzwonił kilka razy co u mnie
Nauczyłam sie że trudne rozmowy czy tematy łatwiej mi sie załatwia gdy zadzwonię do niego

Wiem że ci ciężko , ja tez kiedyś szukałam odpowiedzi czemu ten mój chłop tak mało mówi.
Robiłam wszystko na tip top zanim wróci z pracy byśmy mieli czas tylko dla siebie.
A tu zonk wracał i siadał po obiedzie przed tv.

Ale ze trafiła mu się żona co nie chowa głowy gdy problemy to po prostu podeszłam go sposobem.

Ale zanim to się stało przeszłam różne fazy od kłócenia co tydzień bo czekałam kiedy wreszcie sie odezwie i zauważy mnie , po zajęcie się sobą swoim hobby .
Była też faza pójścia do psychologa przeze mnie by upewnić się że wszystko ze mną ok, no i uzyskać rady na moje działanie.

Psycholog mi poradził bym poczekała z potokiem wrażeń az mąż odpocznie godzine po powrocie do domu.
A potem mieliśmy robić coś wspólnie, byle nie przy tv.

Czyli układanie puzli, pisanie krzyżówek, czytanie wspólne gazet.

Pytałam psychologa czemu on taki jest mruk podczas gdy chodzilismy to był weselszy.

Wiesz powiedział mi tak -Mąż zdobył swoja miłość i teraz on nie musi już o mnie walczyć, czuje się w domu szczęśliwy bezpieczny to i nie w głowie mu o tym gadać bo i po co...
Poza tym  stwierdził że mąż ma po prostu taki charakter że jest cichy lubi pomyśleć odpocząć.
Ja natomiast jestem jak srebro, ciągle wszystko mnie interesuje.

Mozna nasze charaktery pogodzić gdy ja mu nieco odpuszczę a on nieco się wysili.

Kocham męża za to jaki jest, doszłam do tego w końcu,jest cudowny romantyczny, jak mu powiem przytul mnie to nigdy nie odmówi. Zawsze jest szarmancki, mówi że mnie kocha  to po co mam szukać w nim zmaian.
Owszem mógł by więcej mówić, ale poza tym jest idealny dla mnie, nie oddała bym go innej.
Kupuje mi kwiaty jak mu przypomnę ze dawno nie kupił robi mi niespodzianki czasem.
Ma tyle pozytywnych cech wiec to że mało gada jestem w stanie przeboleć i zaczynać pierwsza.

Wprowadziłam tez zmianę w domu, on gotuje lub robi śniadania w niedziele. Bo gdy spytałam czemu tam czegoś nie zrobi w kuchni to powiedział ze próbował ale ja robię lepiej szybciej i on czuł sie jak gapa i przestał walczyć z ideałem.
Wiec dostał swoje obowiązki, doceniam każdą czynność a on się chwali że gotuje mi coś dobrego.
A ja przymykam oko na bałagan po tym gotowaniu bo możemy sobie potem rozmawiać robiąc coś razem.

Druga zmiana to zauważyłam że tak jak rozmowa przez tel była łatwa tak podobnie gdy wyszliśmy na spacer. Tam także było nam łatwiej porozumieć się poza domem.
Psycholog stwierdził że mąż traktuje nasz dom jako miejsce ważne dla niego i tam słowa wypowiedziane są dłużej kodowane w psychice.
Poza domem nie ma tych obciążeń, gadamy jak zakochani a gdy wraca do domu włazi w role męża  głowy domu.

Ogólnie sprawa jest następująca, to czy w twoim związku zapanuje radocha zależy tylko od twojego podejścia do bliskich do domu i samej siebie.
Wystarczy spojrzeć na wszystko inaczej, odpuścić trochę, skupić sie na sobie.
I przede wszystkim rozmawiać spokojnie, utrwalać temu chłopu  az mu sie zakoduje.

Hej Różyczko!
Mój chłodny mąż sprezentował mi wczoraj piękny bukiet róż. Miałaś rację, że to taki ciężki charakterek człowieka. Jak ty to robisz, że potrafisz uporać się z brakiem większego zainteresowania swoją osobą na co dzień, takim jak to powiedzieć chłodem? Dlaczego oni nie mogą być bardziej otwarci, nawet zaryzykowałabym stwierdzenie wylewni? Czemu wszystko trzeba z nich wyciągać, udzielać instrukcji co mają zrobić, żeby było dobrze?

WOW! niesamowite. Normalnie imponujesz mi. Ale muszę w kilu kwestiach przyznać ci rację i dodać coś jeszcze. Piszesz, że to nie ich wina że mają kobiety z silnym charakterem, no fakt. Co więcej myślę, że oni nie chcieli by mieć mieć kobietek księżniczek, takich wiesz co się boją wszystkiego, nic nie załatwią, w kolejce je zakrzyczą i w ogóle takie dziunie:)). Nie to co my! W sumie powiem ci szczerze, że czasami wydaje mi się, że mam większe jaja niż niejeden facet:)))hehe. Może właśni imponuje im to, że mają przy sobie silne kobiety, oczywiści silne w pewnym sensie, bo przynajmniej ja mam słabe punkty, nawet wiele słabych punktów, ale są one znane chyba tylko mojemu mężowi. Dla świata, znajomych i generanie otoczenia wydaję się być twardą babą, taką co sobie ze wszystkim poradzi i nie da sobie w kasze dmuchać. Wiesz jak teraz o tym myślę to faktycznie zaczyna mieć sens. Traktowana jestem jak partner na ....jak to powiedzieć specjalnych warunkach:)). To o koparce było dobre, muszę to samo wprowadzić z piłką nożną:)))i jeszcze raz przeczytać twojego posta, bo mi lepiej na duszy:)))pozdrawiam

Brawo Różyczka!!! Brak mi słów,żeby wyrazić to jaką mądrość życiową posiadłaś . Takie kobiety to prawdziwy "skarb". Życzę Wam dziewczyny wytrwałości,bo ona zaowocuje jeszcze większą miłością.

hej Kobietki ja miałam dokładnie tak jak wy : przez telefon rozmowa nawet żart itd... a po powrocie do domu obiad, tv i spać. Wreszcie postanowiłam odwrócić sytuację to ja przez telefon byłam bardzo rozmowna a po powrocie do domu: obiad, praca w domu, zajęcie się dzieckiem, potem tv nawet jakiś durny film i "kluchy w buzi" a potem spać. Wytrzymał 4 dni piatego wrócił zły i ponury (myślałam że coś w pracy nie tak) ale on stwierdził : " co się z tobą dzieje tak nie da się żyć na dłuższą metę" a ja na to z uśmiechem "naprawdę a mnie udaje się to od lat" i po tym rozmowa i jest lepiej teraz nie włanczamy telewizji wolimy usiąść i pogadać tak jak lata wstecz gdy się poznawaliśmy. Czasem stwierdzam że naszym panom trzeba dać czasem odczuć coś na ich skórze żeby zrozumieli co nas boli.

Tak się zastanawiam nad tym co napisałaś Różyczko o ich spostrzegawczości. Ja może się mylę, ale wydaje mi się, że oni czasami po prostu nie to że nie widzą pewnych rzeczy, zmian, spraw które nas bolą lub są dla nas trudne, tylko po prostu nie chcą ich zobaczyć. ŚWIADOMIE odrzucają problem i liczą na to, że sam się rozwiąże. A tak nie dzieje się nigdy. Nawet jak wydaje się, że jakiś "problem" umarł śmiercią naturalną, to po pewnym czasie powróci i to ze zdwojoną siłą. Jedno jest pewne, rozmowa jest bardzo ważna. Sama od kiedy zaczęłam bywać na tym forum, zaczęłam też pracę nad sobą. Jest to bardzo trudne! Łatwiej poucza się kogoś niż siebie samego:))). Myślę, że jeśli napiszę wam, że uczę się rozmawiać, to nie będzie w tym przesady. Wiem, że brzmi to absurdalnie, ale taka jest prawda. Zrozumiałam, że jest to jedyna droga do sukcesu:)) Tylko w ten sposób mogę naprawić stosunki z mężem, którego przecież bardzo kocham i wiem, że mimo tych naszych problemików on kocham  mnie. Łatwiej jest mi zrozumieć jego zachowanie od kiedy przeczytałam o zachowaniach twojego męża Różyczko. Tak więc rozmowa, rozmowa, rozmowa! Co do internetu, bywa pomocny, ale też źle używany może stać się zagrożeniem. W sumie tak jest ze wszystkim, jak przesadzisz w używaniu nawet witamin, to wyjdą ci bokiem:))). Internet, sms-y.....ograniczają bez wątpienia kontakty międzyludzkie. Kiedy ostatnio napisałyście taki prawdziwy list, na pięknej papeterii do koleżanki, czy przyjaciela? Ja przyznaję się, że z okresu studiów mam cały karton listów od przyjaciółki i chłopaka- ale kiedy to było!!!! No właśnie. Nawet kartki świąteczne są już elektroniczne:)). Coraz mniej czytamy, chyba, że artykułów w internecie:)). Siłą rzeczy ta nasza wrażliwość gdzieś spychana jest na dalszy plan. Oczywiście nie jestem przeciwniczką techniki wręcz przeciwnie, sama jestem częścią tego całego systemu, ale faktycznie trzeba być czujnym, żeby nie przesadzić. A dzieci tak jak piszesz, patrzą na nasze zachowanie i powielają schematy, bo przecież od kogo kają się uczyć jak nie od nas dorosłych. Moja córeczka ma dopiero 3 lata i wszystko przed nią, ale obiecuję sobie, że zrobię wszystko aby mieć z nią jak najlepszy kontakt, chcę zawsze służyć jej pomocą, chcę by mogła zawsze na mnie liczyć i żeby wiedziała, że cokolwiek się stanie zawsze może do mnie przyjść i porozmawiać. Dbam też żeby nie wstydziła się okazywać uczuć innym ludziom. Często ją tulę i powtarzam jej, nawet w obecności obcych osób, że ją kocham. Na początku pozostawało to bez echa, ale teraz jest już tak, że sama przychodzi do mnie, pocałuje, przytuli i powie, że kocha mnie. Powiem wam, że nie ma nic piękniejszego na świecie! Człowiek, nawet jak ma zły dzień to mu wszystko przechodzi!

Zgadzam się z tobą co do teorii silnych kobiet. Nasi faceci wiedzą doskonale, że jesteśmy w stanie wszystko ogarnąć same, że sobie poradzimy. Oczywiście nie przesadzajmy, ale wiesz doskonale o co modzi. Nie rozkładamy rąk, nie marudzimy, że tego to się nie da zrobić, nie płaczemy, że cały dom jest na naszej głowie (a jest):))), a przede wszystkim jesteśmy bardzo zorganizowane, bo to podstawa. Ale nas chwalę:))), ale ktoś musi. No i właśnie jak oni wiedzą, że my takie babki z jajami jesteśmy to tak jak piszesz- wolą nam w drogę nie wchodzić, bo często boją się że to za co oni się biorą my zrobimy lepiej. I tu jest właśnie moja wina! Zrozumiałam to niedawno, między innymi czytając twoje posty. Bardzo często, kiedy mąż za coś się już bierze to ja go pouczam, instruuję a przez to on woli zostawić to mnie - bo i tak co by nie zrobił będzie źle , pracuję nad tym:))

Drogie Panie,
włączę się w rozmowe poneiwaz mam bardzo podobny problem.
Różyczka napisala, ze psycholog mowil o tym, ze mezczyzna juz znalazł milosc i juz czuje sie bezpiecznie - no własnie i to jest złe!bo rpzestaje sie starac bo mysli ze juz ma wróbla w garsci. mnie tez to boli. ostatnio sprobowalam zmienic rutyne. pojechalismy na wycieczke na łikend, bylo fajnie, potem romantyczna kolacja a ostatni owybralismy sie do kina. bylo bosko, a w domu - poduszka, kołdra i spac. czyli codzienna codzienność. tez mam troche zalu o to do niego i doskonale rozumiem postinaka.

Postiniaczku drogi , oj ja doskonale znam załamania, stratę nerwów i no rożne fazy wnerwienia.

Wiem ze patrząc na mnie teraz wszystko wydaje ci się że u mnie jest łatwe a u ciebie trudne. Ale kochana ty jesteś na poczatku drogi a ja juz dwa lata po tym początkowym etapie jak nie więcej.

Ktoś by się z nas śmiał, że mamy mężów  usłuchanych , spokojnych ot życie jak w Madrycie , ale mylił by sie że to życie słodkie lekkie i przyjemne.

Jak ja na poczatku  terapii z psychologiem zaczynałam to tez wszystko wydawał sie tak strasznie dłużyc! Dlaczego to nie działa na stałe od raz.
Dlaczego on na dwa dni się umie sprężyc a potem znów nazad.
Dlaczego ja potrafię się zmobilizować i walczyć a on lache na to kładzie mimo iż zapewnia że beze mnie żyć nie może.

Taka huśtawka emocjonalna ciągłe upominanie, przypominanie jak dziecku nie facetowi po 30!

Boże jak mnie to wkurzało, ciągłe pilnowanie  buntowałam sie potrafiłam wykrzyczeć że jak nie zadba o nasze relację to znajdę takiego co zadba o mnie.
Efekt zamykał sie coraz głębiej czując jak nieudacznik, jak debil który nie umie sprawić by jego zona uśmiechała się i była po prostu szczęśliwa.

Wkurzało mnie tez to że te rady od psychologa choć dobre to nie działały od razu. No przecież w rzeczy działały ale na kilka dni.

Podziwiasz mnie ale mi tez nie było łatwo, darłam sie że powinnam już dawno się poddać, znajsć normalnego faceta i żyć a nie męczyć się w ciszy!

Ukochany człowiek wyzwalał we mnie diabła bo już nie wiedziałam co robić. Niestety widziałam tylko jedno, jeśli jestem konsekwentna , pilnuje go  i siebie by odzywać się odpowiednio to to chociaż pomaga a moje metody  nie.
Musiałam być silna za nas dwoje, wiedziałam ze jak ja sie poddam to on nie będzie umiał tego odkręcić.

Diabelny pech prawda? Mąż miał problemy z wyrażaniem uczuć a ja musiałam to naprawiać. Gorzka pigułka ale  cóż musiałam to wzięłam sie za to.

Ten krytyczny czas gdy co kilka dni były awantury, coraz gorsze coraz ostrzejsze, wyczerpywał mnie psychicznie i jego też. Nic mnie nie cieszyło, a on powiedział że był bliski odejścia bo nie mógł już znieść domu i ciągłych moich pretensji.

Pamiętam jedno zdarzenie, zła wykończona powiedziałam dość. Powiedziałam mu że mam dość załatwiłam sobie wyjazd na mazury samej, że posiedzę odpocznę i przemyślę  czy to ma sens.
Zaczęłam się pakować a on zapadał się robił szary ale milczał.

Płakałam pakując rzeczy na w rzeczywistości fikcyjny wyjazd bo go wymyśliłam i  mówię w duszy zrób cos człowieku bo odejdę jak boga kocham.

Jak zapięłam torbę spojrzałam na niego a on pękł. Ukląkł na kolana i objął moje nogi i płakał. Pierwszy raz w życiu go takim widziałam.
Czułam się jak świnia ale ja wiedziała że on musi zrozumieć ze nasza rodzina rozpada się bo on nie chce się zmienić.

Powiedział że czuje że nie wrucę a jestem dla niego wszystkim, że chce mnie wysłuchac i zrobic wszystko co trzeba by naprawić.
To było jak pęknięcie wrzodu.

Powiedział jak się czuł gdy krzyczałam,jak bardzo nie umiał mi pomóc, jak siebie nie rozumie ze taki jest i nie umie sie zmienić.
Uprosił mnie bym została i że naprawimy wszystko.

Nic nie było łatwe moja droga , dwoje kochających się ludzi zabiło by miłość milczeniem.

Pamiętam wiele wieczorów gdy siedząc obok niego gdy oglądał tv jak w środku krzyczałam obudź się człowieku ja cierpię, weź coś zrób!

Może pomógł psycholog, ale chodziłam na terapie z innego powodu niz związek, więc nie sadze żeby we wszystkim.

Postiniaczku jesli ogólnie nie radzisz sobie to może warto podeprzeć się literatura czy tez psychologiem.

Ps Zapomiała bym odpowiedziec na twoje pytanie Czy masz mu zwracać uwagę skup sie będziemy rozmawiać.

Ja tak muszę, bo bym sie udusiła, jak czuje że potrzebuje rozmowy  to mówie za godzine  pomóz mi bo dusi mnie dołek , pomożesz pogadasz? Nigdy nie odmawia, zawsze  wtedy wysłucha.

Cóz pewnie że wolała bym swobodnie bez przypominania ale cóż on taki jest ze nie odczytuje  moich myśli. 

A szkoda , faceci powinni to mieć w standardzie.

No i ja znalazłam  na ten najgorszy czas do wygadania się dwie kumpele które wiernie mnie podtrzymywały na duchu , gadałyśmy i gadamy do dziś o wszystkim i mi lżej a mąż ma mniej do wygarniania z mojej głowy.

W całej tej sprawie właśnie sens jest taki byś ty ustąpiła nico a on nieco się wysilił..

Wiesz ja wtedy odkopałam wszystkie stare zainteresowania, na siłę zapełniałam czas, odnowiłam kontakty z kumpelami z dawnych lat byle tylko nie mieć  tego wrażenia że za mało rozmawiamy w domu.

Można znaleźć sobie przyjaciółkę której człowiek się wyżali, która wyciągnie z domu, to pomaga by w domu wprowadzić luz. Bo teraz w waszym domu jest poważnie, depresyjnie.
Wchodzisz do domu i od razu widzisz jakieś jego i swoje błedy.

A jak masz zajęty czas nie tylko obowiązkami ale ogólnie życiem kobiety, wychodzeniem kinem, kumpelką to mąż widzi dawna ciebie. Może zacznie się bardziej starać gdy pomyśli ze mu cie ktoś odbierze?

Ja swojemu znalazłam dwóch kolegów , mężów moich kumpelek. Oni razem wyciągali go by porozmawiać w ich garażach. No ogólnie trochę do ludzi. Bo w domu człowiek dziczeje.

Moja rozmowa z mężem gdy doszłam do kresu była miej wiecej taka-

Ja- kochanie jesteś całym światem dla mnie ale twoje milczenie mnie zabija, i naszą rodzinę też.
On- ale co ja mam zrobić, ciągle co zrobię to źle, ja tez potrzebuje spokoju bo taki już jestem uwierz.
Ja- nie chce cie zmieniać na siłę ale nasza rodzina to dom pełen pretensji, żalów a ja tak nie chcę , nie chce krzyczeć lepiej się rozstać.
On- nie zachowuj sie jak dziecko, związek to praca a nie poddawanie się.
Ja- Ale ja już nie mam sił, proszę i proszę byś zrozumiał że ja to nie ty, mnie potrzeba rozmów, śmiechu wspólnego, a teraz nic nas nie łączy każdy robi w swoim koncie swoje.
On- ja tez się dusze, widzę że cierpisz staram sie zmienić ale nie umiem, jestem cichy zawsze taki byłem, nie umiem inaczej i sam siebie zaczynam nienawidzić. Jak umiesz to weź mi napraw by wszystko było jak dawniej.

Cała ta rozmowa była na spokojnie, byłam wyczerpana i on to widział. Z reszta sam wyglądał jak po chorobie.

Musisz zrozumieć że dużo zależy od ciebie bo jesteś bardziej świadoma jak powinno być, jak się postępuje , ale no twój mąż tego naprawiania tez musi chcieć.
Twój mąz także musi chcieć zmiany waszego życia, sama nie na tworzysz.

Możesz mu odpuścić, możesz się dostosować bo w końcu z wierzchu to świetny facet, grzeczny spokojny i na pewno nie najgorszy. Możesz zając swój czas do maksimum, aż dla niego nie zostanie nic, wtedy o twój czas poprosi.
Możesz odejść by go postraszyć, by nim wstrząsnąć. (Choć tego nie polecam)
Możesz w to wciągnąć najbliższą mu po tobie osobę, nie wiem kumpla, mamę czy kogoś takiego.
By mu uświadomiła że niszczy swoja zonę.

Każdy człowiek jest inny, jeśli kochasz go jeszcze spróbuj, co ci zostało innego. Separacja to ostateczność, i do tego może dojść już na końcu gdy on naprawdę nic nie zmieni.

Witajcie kobietki. Piszę do was bo tylko w ten sposób mogę wygadać się. Znowu ciężki wieczór umnie zresztą przed wczoraj tez było podobnie, wczoraj ciut lepiej, dziś masakra. Miałam umówić się z kumpelą, ale pomyślałam ,że posiedzę w domu z mężem, znowu błąd. On poszedł spać bez słowa, a ja klikam po necie. Nie umiemy  rozmawiać i chyba już tak zostanie. Tak się bowiem zastanawiam, czy naprawdę mam wystarczająco dużo powodów żeby zmieniać na siłę całą tą sytuację. Może faktycznie jest tak, że trzeba upaść na samo dno żeby podnieść się z nieszczęścia i zmienić diametralnie swoje życie. Może nasz kryzys jest jeszcze za mały: nikt nikogo jeszcze nie zdradził, nie planujemy osobnych wakacji, nie nagadujemy dziecka przeciwko sobie, nie rzucamy w siebie talerzami i wyzwiskami. Wiem, że np z alkoholikami tak jest, zupełnie nie stracą wszystkiego, niie doprowadzą siebie i bliskich do ostateczności to tkwią w swoich destrukcyjnych zachowaniach. Może my też potrzebujemy takiej burzy. Jakiegoś trzęsienia ziemi....Muszę nad tym pomyśleć.