Ekonomia a związek

No to sobie chłopaki pogadaliście
Może jakaś zdrada w Waszym związku dla "podniesienia temperaturki"?
Hi, hi, hi....

W ekonomii to roznie jest, jesli producenci oferuja podobne produkty, to zeby zdobyc klienta musza oferowac jakies promocje, bonusy, aby zdobyc nowych klientow od konkurencji albo utrzymac obecnych.

Z drugiej strony jak ktos oferuje solidny produkt, wyprzedzajacy konkurencje, to nie musi bawic w promocje i inne zabiegi tego typu. Wystarczy, ze bedzie sukcesywnie ulepszal produkt, oferowal solidne wsparcie wraz z nim a konkurencja?
Konkurencja jest po to, zeby na jej tle wygladac doskonale

W zyciu czesto jest tak, ze kierujemy sie strachem przed utrata partnera/partnerki, dlatego staramy sie roznymi sztuczkami "przekupic" albo "udowodnic", ze jestesmy godni i najlepszy wybor. To jest wg mnie bledne i wydaje mi sie, ze jest powodem w dluzszej mierze rozpadu wielu zwiazkow, bo wynika z tego wiele negatywnych i destruktywnych zachowan.

Nie ma co sie bac o utrate polowki, nic nie jest wieczne i nie mamy nad tym kontroli a pogodzenie sie z tym daje wiele korzysci.
Powinno sie dbac o siebie i zwiazek nie ze strachu o utrate drugiej osoby, ale dla SIEBIE i checi uczestniczenia w tworzeniu czegos co daje duzo satysfakcji i spelnienia.

Takie moje zdanie.

Związek, a już na pewno małżeństwo, .. hm raczej na pewno małżeństwo, to oprócz miłości,  sexu, wierności, odpowiedzialności .. czysty biznes, czy tak nie jest ? ależ oczywiście, że jest Dajemy sobie coś i odbieramy od drugiej osoby - wymiana, wzajemnie czerpiąc z tego satysfakcję, podział ról, a także walka o władzę - o bycie liderem. Rozwój małżeństwa, można porównać do rozwoju firmy, podobnie w biznesie moze pojawić się kryzys jak i w małżeństwie.

Jak chce zachować dobre relacje z moim najlepszym klientem, to podgrzewam nasze kontakty i zawsze dbam, aby był zadowolony z obsługi  Podobnie w związku... to ciągła praca, tylko nie zawodowa, ale życiowa

co do strachu.. skąd on się bierze ? z braku uczciwości partnera, bądź z jego podejrzanego zachowania, lub z braku naszej uczciwości.. etc , albo z braku dowartościowania..

Jezeli dbam o siebie, to napewno nie dlatego, zeby nie stracic partnera, bo ten jak bedzie chcial to i tak pojdzie.
Robie to dla siebie, dla swojego samopoczucia, bo swiadomosc ze dobrze wygladam przeklada sie na dobre samopoczucie we wlasnym ciele, a dobre samopoczucie przeklada sie na inne rzeczy.
I nie robie tego z ekonomicznego wyrachowania jak to robia handlowcy, ale dlatego zeby mi bylo dobrze.
Nie wiem z jakimi kobietami Panowie mieliscie do czynienia, ale mnie nie musi partner zdradzic, zebym zadbala o siebie pracowala nad wlasnym rozwojem.
Robilam to wtedy kiedy nie mialam partnera ( dbalam o siebie i sie ksztalcilam) i robie to teraz kiedy go mam i zadna to ekonomia, tylko postawa i charakter.
Moze to , ze zdrada wyjdzie na zdrowie wyniesli Panowie z przekonania, ze kobieta jak juz ma faceta to caly dzien chodzi w walkach na glowie, rozciagnietej podkoszulce i dresach, ale uwierzcie sa tez inne kobiety i na takie zdrada nie tyle wplynie mobilizujaco co powoduje calkowita utrate zaufania do partnera i niejednokrotnie koniec zwiazku lub jego powazne nadwyrezenie

Fajne porownanie SEDUCE milośc in ekonomia...hm konkurenja nie śpi to fakt...
Do mnie jednak bardziej przemawia porowananie związku do Ogrodu...o ktory trzeba dbac,pielegnowac,dojrzec roślinki,kosic trawke,wyrywac chwasty,zabezpieczyc przed szkodnikami albo się ich pozbyc...
Kazdy z nas wie ze jesli tego nie zrobimy to nasz Ogrod będzie się rządzil swoimi prawami,dzikoscią...a później tak trudno jest wszystko doprowadzic do stanu poprzedniego...tak więc systematycznosc i niekiedy ciężka praca pozwoli nam żeby utrzymac nasz Ogrod w nalezytym porządku.
Jesli coś w pore nie zrobimy,nie dopilnujemy to później jest bardzo cięzko...

a mam ogródek to se wiem jak to jest...

Nie pisz, proszę, posta pod postem, a jeżeli chcesz coś dopisać użyj opcji "edytuj", o czym mówi pkt 11 naszego Regulaminu. (Moderatorka Olina)

seducer - Ty nigdy nie doświadczyłeś miłości ... tak przynajmniej sądzę po tym co czytam xD

piszesz tylko o korzyściach bądź stratach ... a miłość jest dla mnie uczuciem którego nie można ani wycenić ani porównać. Każda jest inna i wyjątkowa ... Sprawianie przyjemności partnerce nie ma na celu pokazania jacy jesteśmy super tylko po prostu sprawienie by osoba którą kochamy się uśmiechała bo to sprawia że i my się uśmiechamy.

Pamiętaj że pewnych rzeczy nie można policzyć ani opisać ... po prostu ...

Tak czytam i sądzę że każdy z was ma po trochę racje - małżeństwo to :
a/ miłość, wiernośc itd... cała gama uczuć których nie można "kupić"
b/to tranzakcja wiązana - i nie zgodzę się że zawsze robimy w związku to na co tylko mamy ochotę lub tylko dlatego że chcemy zrobić przyjemność partnerowi bezinteresownie wiele rzeczy robimy coś bo on/ona też coś dla nas zrobiła, bo chcemy osiągnąć zamierzony cel więc "jest kolacja przyświecach" (przykładowo) - uczucia - sprawiają że to wszystko robimy dla konkretnej osoby z którą łączą nas a nie dla kogoś innego.
Co do zmian może wiele osób nie lubi się do tego przyznawać i dlatego piszą "robię to dla siebie" ale sądzę żę w głębi duszy zmieniają się fizycznie i psychicznie aby być bardziej lub nadal atrakcyjnymi dla partnera myślę żę im się wydaje że robią to tylko dla siebie dlatego żę zmiany te są zgodne z ich własnymi oczekiwaniami.
Ludzie chcą być lubiani, podziwiani, kochani a jeśli przy tym dodatkowo sami się dobrze w nowej skórze czują to jest to według mnie dobre dla wszystkich zainteresowanych.
Ja sama po sobie widzę zmiany w sobie (fizyczne i psychiczne) od momentu poznania męża czy tego chciałam świadomie czy nie one się po prostu dokonały. Czy ze strachu - no cóż jak to mówią konkurencja nieśpi!!!!:P

Jak Cię widzą tak Cię piszą, można się na to burzyć, się nie zgadzać ale i tak się tego nie zmieni. Lubię ładnie wyglądać i tyle. Podam przykład - jak poczułam pierwsze bóle porodowe zarówno przy pierwszym jak i przy drugim dziecku - kąpiel, balsam, makijaż, fryzura. Nawet paznokcie u stóp sobie malnęłam na krwisto i na porodówkę. W czterech miałam konkurencję akurat w tym momencie. Zadbany wygląd maksymalnie poprawia mi nastrój. Czuję się lepiej we własnej skórze. Pewnie że czasem pozwalam sobie na "dzień lasu" ale nigdy w obecności męża.
Co do konkurencji - traktuję jako siłę napędową. Oczywiście nie porównuję się do pięknych 20 latek, bo to już nie moja liga, ale sprawia mi przyjemność oglądanie ładnych dziewczyn, po których widać nie tylko urodę ale taką fajną młodzieńczą pewność siebie.
Co do porównania z biznesem - paradoksalnie - mamy własną firmę, nowych klientów traktujemy z szacunkiem ale na dystans. Stałych - po prostu całujemy po dupie. Stale, z wyczuciem, soczyście. Stały klient to skarb.

No właśnie Morfeusz,
mój ogród jest najpiękniejszy na świecie, bo go kocham i jest mój. A rozwijasz się i zmieniasz (na lepsze, oczywiście), i dbasz o siebie nie dla kogoś. Na pewno nie dla kogoś, tylko dla siebie. Ja jestem sama i się myję (no i te inne duperele też ze sobą robię). Dla kogo??? Jeśli nie mam nikogo, to mam przestać? BĘDĘ SIĘ MYŁA Morfeuszu! I te inne duperele też będę robiła. A może nawet więcej tych innych, bo teraz mam czas i nikomu to nie przeszkadza. I lubię mieć zrobione paznokcie!

Morfeusz, no...
Chyba "przystara" jestem na zbiorowe ogrodnictwo, chociaż parkana - niet.
Ale pięknie powiedziane!

Przyznam szczerze nigdy nie byłam w sytuacji w której czułabym się zagrożona jakąś konkurencją.. Dlaczego? Z kilku powodów:
- z natury nie jestem zazdrosna
- znam swoją wartość
- w ostatnim związku czułam i widziałam że jestem tą naj dla mojego partnera

Poza tym jestem bardzo krytyczna w stosunku do własnej osoby. Widzę swoje zalety i  mam świadomość wad. Cały czas pracuje nad sobą. Nad swoją osobowością i wyglądem. Może to dziwne ale lubię też konkret i konstruktywną krytykę. Jeśli partner by mi powiedział że coś jest nie tak, coś mu się nie podoba
to na pewno zaczęłabym coś z tym robić (o ile miałby rację;))
Tak samo jest z mojej strony- jeśli coś mi się nie podoba automatycznie informuję o tym partnera.
Nie umiem  udawać że coś jest ok jak nie jest...

Wydaje mi się że tu dużo zależy też od partnera. Jeśli wiem i czuję że jestem dla niego najważniejsza (a to przecież widać) to istnienie jakiejkolwiek konkurencji nie zrobiłoby na mnie wrażenia;)
Ale.. przyznam też że jeśli mój partner byłby obiektem zainteresowania innych to jeszcze bardziej stałby się atrakcyjniejszy dla mnie;)

Jeśli dokształcam się, decyduję na kolejne studia podyplomowe to nie po to, by się podobać facetowi i go utrzymać przy sobie, zaimponować nie nie, jeśli dbam o siebie - to znaczy, że chcę wyglądać dobrze przed lustrem. Do czego jednak zmierzam, nie warto starać się o utrzymanie faceta lub też kobiety na siłę, przecież to już nie miłość tylko jakaś paranoja. Zdrada to brak lojalności, uważam, że nie można się dzielić uczuciami, namiętnościami - to wypracowany, osobisty system dwojga ludzi, którzy oddają siebie w całej okazałości. Jeśli facet ma ochotę na skok w bok niech spada, gdzie pieprz rośnie, skoro traktuje swoje ciało, jako przyrząd do rozsiewania nasienia, to nie jest zdolny do kochania jednej kobiety (lub tez odwrotnie), tak myślę. Takiego faceta na starcie już spalam, dlatego nigdy nie czułam się zagrożona, poza tym kobieta musi znać wartość samej siebie, tylko zakompleksione istoty wiecznie się boją. Pozdrawiam

Nie nazwałabym związku wspólną firmą, raczej "Organizacją Wzajemnego Pożytku".
Nawet "Organizacją Wzajemnego Niewymuszonego Pożytku".
To nie jest biznes, to chęć sprawiania sobie nawzajem przyjemności. CHĘĆ - podkreślam. Nie - robię coś, bo nie chcę go wkurzyć, tylko robię coś, bo wiem, że to lubi. I nie jest to wbrew mnie, ja też to lubię.

No tak, Hardy.
Nie ekonomia, biologia. Inny rodzaj nauk tajemnych. I zaraz się zacznie. A gody? Toki? Stroszenie piórek? Nadymanie kolorowego podgardla? Walki na rogi, kły i pazury? To też marketing przecież...

No to od dzisiaj powoli zaczynam przebudowywać mój obraz świata.
Nagle okazało się że ambicja nie istnieje. A jeżeli już tak ,to broń Boże, nie pochodzi ona od słowa "ambitio" -"żądza uznania" ( uznanie to chyba na tle innych). Teraz rozwijamy się już tylko dla siebie, w oderwaniu od świata. Nie ma już wyścigu i konkurencji. Jest tylko nieskończona symbioza naszych związków, wspólne cele .... no niebiańsko jest.

Bardzo was w takim razie przepraszam. Źle oceniałem rodzaj ludzki

Brzmi to tak samo pięknie jak komunizm.... też piękne ideały, niebianskie życie, brak konkurencji, wspólne granie do jednej bramki ..... ale to utopia... mżonka... bajka... rycerz na białym koniu ... jednorożec....

Spadam do hogwartu

MagdaEM - napisałaś "Jasne, niektóre kobiety zrobią niemal wszystko żeby zatrzymać przy sobie faceta, ale wydaje mi się, że facet jak będzie chciał to i tak pójdzie. Takie staranie się o faceta jest, moim zdaniem, wyrazem niskiej samooceny. To kobiety boją się, że jeśli nie będą się starać, nie będą wymyślać nowych pozycji w łóżku, nie będą gotować coraz to wymyślniejszych obiadów, to faceci od nich odejdą. Może za bardzo wierzę w rodzaj męski, ale wydaje mi się, że faceci wcale tego nie oczekują od nas - kobiet."
- Masz rację zrobią wiele bardzo wiele żeby zatrzymać faceta a konkretnie męża , ojca swoich dzieci i jak dla mnie to nie wyraz ich niskiej samooceny ale po prostu uczucie jakim dażą tego faceta , przywiązanie, wspólnie przeżyte lata , chwile dobre i złe to po prostu część ich samych.
- Co do starania się o faceta to nawet seksuolodzy uważają że monotonia i rutyna zabija nawet największe uczucie i partnerów zaczyna wieczorem boleć głowa - ale sądzę że zrozumiesz to po np. 15 latach małżeństwa a nie teraz gdy jak sądzę jesteś "świeżą" mężatką z rocznym czy trzy letnim stażem gdy dopiero się docieracie jako małżeństwo.
- Co do oczekiwań facetówe to napewno są bardzo różne ale przypuszczam żę pwene rzeczy są uniwersalne takie jak: zadbana żona, dzieci, przytulny spokojny dom i smaczny obiad - to pewien standard co wcale nie wyklucza że o to wszystko oboje partnerzy powinni dbać równie mocno.
Obecnie przyszła moda na wygórowane hasła "robię to dla siebie, równy podział obowiązków w małżeństwie, kobieta robi karierę itd...." może to i fajne tylko czemu coraz więcej małżeństw tych młodych kończy się zanim jeszcze się zacznie?????????

Ja jestem świadoma że konkurencja istnieje...ale jeśli chodzi o zwiazek to nie popychało mnie to nigdy do jakis zmian w sobie...

często jest tak ze to co podoba sie nam to nie koniecznie dla naszego partnera stanowi jakaś wartość...

zdaża sie ze kobieta dla mężczyzny ciagle dba o swój wyglad zewnetrzny, maluje sie, robi sobie włosy, ćwiczy i tak na okrętkę po czym jemu to powszednieje bo ma to na co dzień...prawdopodobnie wolałby żeby zaprzestała tych wszystkich zabiegów a po prostu usiadła z nim i wypiła kawę...

owszem idac tokiem rozumowania secudera moze być tak ze czujemy te konkurencje i zaczynamy sie starać bardziej i bardziej, ale teraz gdzie kończy sie granica starania sie???
wtedy gdy juz wygladamy jak atleta, piekni z implantami w biuście???...dalej oczytani, inteligentni po pieciu fakultetach???....dla kogo to???

ale jeśli juz chcemy sie starac specjalnie dla naszego partnera to lepiej żeby nie było to podszyte strachem przed utratą tylko zebyśmy widzieli w tym przyjemnosć i dla niego i dla siebie...jesli o takie staranie chodzi to jak najbardziej tak...

Mężczyznom się nie dogodzi!!!! Dlatego moje małżeństwo się rozpadło. Mój mąż wiecznie miał pretensje o to, że się rozwijam, a on stoi w miejscu (nic przy tym nie robiąc). Faceci, super idealnych kobiet nie ma!!! Co za bzdury, że niby ekonomia jest w związku, pewnie istnieje w takim gdzie nie ma miłości albo miłość się wypaliła i zostało przyzwyczajenie ze wspólnymi ratami na dom. Z ekonomicznego punktu widzenia łatwiej jest żyć we dwoje, szczególnie jeśli chodzi o warunki mieszkaniowe, kredyty hipoteczne, opłacanie rachunków itp. Mnie jednak takie życie nie usatysfakcjonowało, więc odeszłam. Buźka

Marynarka, faktycznie nawet niezbyt ekonomicznie. Mam dosyć niańczenia mężczyzn, ugotować, uprać, nakarmić by należało, bo się nie chce. Mój mąż pracował, ale widząc, jak ja wspinam się do góry (godząc macierzyństwo z karierą) zamiast wspierać, negował, krytykował, dlatego the end z zakompleksionymi faciami. I niech mnie teraz zlinczują, uważam, że faceci nie doceniają tego, co mają i traktują kobiety, jak przyrząd do "ulżenia sobie", bo tylko wtedy, kiedy czegoś potrzebują, potrafią być mili, nawet zdobywają się na odwagę i podrywają, ale ale nic nie robią bezinteresownie, zawsze mają w tym cel. Buziaki!!!!

Morfeusz, uważam, że kobiety nie czekają na komplementy, uwierz mi, że wystarczą nam pochwały we własnym gronie, np: wchodzisz do pracy, a koleżanka, dyrektorka mówią: "świetnie wyglądasz, trzymaj tak dalej". Kiedy byłam mężatką o wiele gorzej wyglądałam, a może tak się czułam, niż teraz, bo byłam hamowana słowami "chyba zwariowałaś, że to założysz" albo "wyglądasz, jak market-owa laleczka" itp. Pytam, czy to są komplementy? Za takie dziękuję serdecznie.

Drodzy Panowie, myślę, że w stosunkach interpersonalnych nie istnieje ekonomia, ewentualnie symbioza. Każdy z nas jest wolnym człowiekiem i nie warto wiecznie drżeć o miłość, o drugą osobę!!!

Jest właśnie tak, jak piszesz, Marynarko. Mężczyźni prawią nieszczere komplementy, bo oni raczej widzą to, co jest pod ubraniem, pod makijażem, pod... Nie dostrzegają szczegółów, wszystko jest dla nich uogólnione.Świetnie to ujęłaś. Buźka

Zauważcie, że na wszystkich uczelniach dla bardziej dorosłych pełno kobiet. Robią drugie, trzecie kierunki, podyplomówki itd.
a panowie zasiedziali na swoich posadkach, w swoich interesikach po południu i w weekend oglądają meczyki popijając mocny full. Może nie wszyscy, ale zatrważająca większość. Same Kiepskie Ferdki...

Przede wszystkim... bardzo dobry temat .

Tak jest, bywa to przykre, ale samoocena z tego powodu nie spada, ponadto zależy jeszcze kim będzie ten oceniający, czy będzie dla mnie autorytetem na danym polu, czy będzie dla mnie w ogóle ważne jego zdanie. Dla mnie najważniejsze jest zdanie moje własne w chwili kiedy spojrzę w lustro, na drugim miejscu jest zdanie innej kobiety, której gust jest zbieżny z moim- widzieć błysk w jej oku...bezcenne , a potem zdanie mojego mężczyzny i ten podziw to jest to, za co dałabym się pokroić, ale... No właśnie to ale. Mój mąż całymi latami nie potrafił zrozumieć dlaczego mam problem z założeniem spódniczki o kroju, który to jemu się podobał. A ja faktycznie miałabym problem, bo czułabym się przebrana, nie byłabym więc sobą, a to nie wchodziło w grę, bo trąciło sztucznością. Niemniej zawsze biorę pod uwagę jego gust i upodobania, jest impulsem przy wyborze takiej, a nie innej sukienki na imprezę, na którą idziemy razem, ale jest to tylko kropka nad ,,i", a nie główny argument przy dokonywaniu wyboru. Choć z drugiej strony nie przeczę i pomimo, iż często robimy to podświadomie to jednak zależy nam, aby i naszym mężczyznom się podobać- skłamałabym więc ewidentnie w tym miejscu twierdząc inaczej. Jest jednak zasadnicza różnica w sytuacji kiedy to coś robimy wyłącznie dla kogoś, a wówczas kiedy robimy to dla siebie, licząc się przy okazji ze zdaniem partnera.

Z racji tego kim jestem i jaka jestem zawsze staram się być dobrze ubrana i zadbana, bo to zwyczajnie sprawia mi przyjemność, staram się być atrakcyjna dla mojego faceta, ale mimo wszystko jednak dla siebie, byłoby bowiem moją porażką, gdybym swoją własną samoocenę uzależniała od zdania jednego człowieka. A to ja mam czuć się dobrze sama ze sobą i we własnej skórze. Dlatego też rozwijam się, dam o to, żeby nie stać w miejscu, mieć w towarzystwie coś do powiedzenia, żeby inni się ze mną nie nudzili, choćbyśmy musieli spędzić ze sobą cały miesiąc na bezludnej wyspie. Rzecz w tym, że tu nie o sam wygląd chodzi, bo nie mam zawyżonej samooceny, ale o to co mam w środku, jakim jestem człowiekiem, jaką jestem kobietą, żoną, jak dbam o związek i swojego mężczyznę.  I to wszystko stanowi o mojej wartości wewnętrznej, a przy okazji atrakcyjności, wiem, że w oczach męża jestem wyjątkowa i niezastąpiona, ale jestem jaka jestem nie dlatego, że boję się konkurencji, a dlatego, że na tę wartość składa się mój charakter, temperament, system wewnętrznych wartości, osobowość, mój sposób widzenia świata, empatia i zaangażowanie.

Nie, nie, zdecydowanie w moim przypadku ta ekonomia się nie sprawdza, nie potrafiłabym sobą handlować, sprzedawać się, panicznie stroszyć piórka. Przecież ja też miewam gorszy dzień, bywam przeziębiona, chora, czasem mi się czegoś nie chce, ale czy to znaczy, że wtedy jestem towarem drugiego gatunku???

No i o to w tym właśnie chodzi! To wszystko ma sens jeśli wynika z naturalnej potrzeby, a nie przymusu, ani tym bardziej strachu. W związkach opartych na zdrowych (!!!) zasadach nie ma czegoś takiego jak handel wymienny, robię coś, bo tego chcę, bo tak czuję, bo sprawia mi przyjemność patrzeć kiedy on się z tego cieszy, kiedy jest miło, kiedy... I mogłabym tak dalej i dalej jeszcze wymieniać .

Może duma nie pozwala im się do tego przyznać?

Tak, tak, dorabiajmy do tego całą teorię spiskową dziejów . A może to Wam, panowie, ciężko jest uwierzyć, a przede wszystkim zaakceptować, że możemy chcieć się rozwijać i ładnie wyglądać dla samych siebie, bo jest nam to zwyczajnie potrzebne dla dobrego własnego samopoczucia? Przecież nasz cały świat niekoniecznie musi kręcić się wokół facetów, nawet jeśli są oni bardzo ważną jego częścią. Poza związkiem funkcjonujemy jeszcze w pracy, wśród znajomych, przyjaciół, chodzimy na różnego typu imprezy i spotkania, do kina, na spacery i tam również chcemy dobrze czuć się we własnej skórze i mieć coś więcej do powiedzenia. Na jednym mężczyźnie nasz świat się nie zamyka, na drugim i trzecim również , mierzycie nas chyba własną miarą, bo nie od dziś wiadomo, że to nikt inny jak mężczyźni właśnie lubią między sobą konkurować, coś samym sobie i innym udowadniać. Bo chyba się nie mylę, prawda?

Hmm idąc tym tokiem myślenia sformuuję to tak:

Jestem jak Windows [oprogramowanie].
Rozwijam się zawodowo, oraz emocjonalnie na podstawie zdobywanych doświadczeń tak samo jak oprogramowanie rozwijające sie w sposób umożliwiający działanie pod nim coraz to nowszysz urządzeń, z czasem powstają nowe wersje:
3.11
'95
'97
Millenium
XP
Vista [tak, tak nawet rozwijając sie można dac d**y ]
XP
7

Jestem towarem - mam swoje właściwości - różne, dla różnych okresów czasu - wiadomo, ciągle się zmieniam, albo jestem zmieniana przez środowisko.

Partner będąc ze mną poznaje mnie - odkrywa coraz to nowe funkcje - wie co jestem w stanie zrobic, a czego nie.
Wie ile musi pracować, żeby mnie kupić [dosłownie i w przenośni]

Jeśli stwierdzi, że jestem zbyt wymagająca [za droga] to ja dla jego specjalnego życzenia nie obniżę poprzeczki [nie stanieję]. Wychodzę z założenia, że jeśli sie nie podoba szeroki wachlarz moich możliwości z jakichś tam względów to zawsze może wybrać darmowego Ubuntu, albo bardziej prestiżowego MAC'a.

Droga wolna - jest wielu innych użytkowników, którzy docenią Windows, a za tymi co się nie podoba płakać nie będę. Ha!

Nie

Zmiana z 3.11 na 7 jest naturalną zmianą Zmienia nas życie, doświadczenia, ludzie, których poznajemy Nie zmieniam sie, żeby być atrakcyjniejszą dla faceta, ale dlatego, że dojrzewam, że z każdym dniem doświadczam czegos nowego To naturalna kolej rzeczy - inaczej ciągle byłabym na etapie niemowlaka, wróc 3.11 To zmiana odgórna

Sugerujesz, że żyjąc na pustyni samemu robiła byś wszystko dalej tak samo.

No nie wiem, nie wiem.

Heh... dziewczyny - taka myśl przemknęła mi po głowie czytając posty tego wątku.
Czyżby Panowie nie mogli się pogodzić z okrutną dla nich myślą:
"Że to NIE dla Nich to wszystko robimy?"
Sorki Panowie - przede wszystkim dla siebie.

Dokładnie. Powiem więcej - ja otaczam się kobietami, które są silne, niezależne i świadome swojej wartości. Są też po prostu dobrymi ludźmi, więc przez myśl mi nie przychodzi, żeby patrzeć na nie przez pryzmat "konkurencji i zagrożenia".
Uważam, że dopiero wtedy, kiedy kobiety zaczną się wzajemnie wspierać - jest szansa na zmienienie naszej "z lekka upośledzonej pozycji społecznej". I pora, żeby Panowie przestali nas postrzegać jako osoby, których jedynym celem jest zdobycie, a potem zatrzymanie (pewnie jeszcze za wszelką cenę) mężczyzny. Panowie - my mamy wymagania. Wobec siebie i wobec Was. Jak to w zdrowej gospodarce
Po co mam się kopać z koniem? Po co zniżać się do poziomu "polującej na cudzego mężczyznę"? I niby to ma być powodem mojego rozwoju? Bardzo to by było SMUTNE, nieprawdaż?

Marynarka, to tak jak u mnie. Mój mąż mi ciągle wymawiał, że czytam dużo książek, a nie oglądam z nim jakiegoś durnego programu lub głupkowatego filmu, też zaczęłam to robić pokątnie, aż wreszcie nie wytrzymałam. Co niby mam się kryć ze swoimi zainteresowaniami dla jakiegoś debila, o nie nie. A kiedy powiedziałam, że chce otworzyć własną firmę wyśmiał mnie, ot tak po prostu, że niby nie dam rady, teraz z kolei się podśmiewa, że nie będę potrafiła żyć bez niego. Co za bzdury? Nie wiem, czy dla facetów żona/partnerka to coś na wzór własności, służącej, czy też rzeczy? No tak pewnie my kobiety - w mniemaniu mężczyzn - zawsze mamy być głupsze i mniej zaradne życiowo. Autor wątku to szowinista, który nie chce poznać prawdziwej natury kobiet, cały czas kieruje się stereotypami. Tak myślę.

Może łatwiej Olina,
ale ja tak nie potrafię. Nie mam wybujałych ambicji, ale jest kilka rzeczy, które po prostu nie są głupie, a ja lubię je robić.
Wolę poczytać niż oglądać film z gatunku - zabili go i uciekł. Lubię poświęcić trochę czasu i energii dla tych, którzy mają naprawdę ciężko w życiu. Lubię robić różne rzeczy, one dają mi przyjemność istnienia. Lepienie pierogów dla wiecznie niezadowolonego chłoptasia to powinna być część ( ważna), ale część mojego życia, a nie jego sens (jedyny). Lubię robić różne rzeczy: dla siebie, rodziny, przyjaciół, ludzi w ogóle.