Jak poradzić sobie będąc zupełnie samej po rozstaniu ???

Kochana, bardzo serdecznie Cię pozdrawiam. Wszystkie przez to przechodzimy lub przechodziłyśmy.
Śmiem twierdzić, że jeśli znajomi Cię opuścili, to nie były to osoby za którymi warto tęsknić - taka PRAWDA.
Pewnie już to słyszałaś, ale powtórzę, bo to prawda. Zastanów się, co Cie naprawdę interesuje. I spróbuj sobie znaleźć zajęcia związane z tym zainteresowaniem. Wyjdź do ludzi - niekoniecznie skupiaj się na poszukiwaniu nowej miłości.
Nie żałuj, że odeszłaś i nie żałuj straconych lat. Dzięki nim wiesz, jakich mężczyzn omijać szerokim łukiem.
Jeśli chciałabyś poczytać ciekawą literaturę zgodną z tematem - napisz na mojego mail'a - wyślę Ci.
Kobieto, jesteś młoda - życie przed Tobą. Polecam aktywność fizyczną - siłownia, fitness, basen - ale to, co sprawia Tobie przyjemność. No i pisz tu na forum. Zapraszaam też do przeczytania wątków "Grupa wsparcia dla kobiet kochających za bardzo" i "Dlaczego zdradzani są głupi" - można przeczytać, jak inne kobiety radzą sobie w trudnych sytuacjach.

Witaj,

Pewnie nie raz i nie dwa słyszałaś słowa pocieszenia, "ułoży się", " wszystko będzie ok" "na pewno lepiej że się to stało teraz a nie później" Ja też jestem rok po rozstaniu, w zasadzie to była moja pierwsza wielka miłość, po 5 latach go zostawiłam. W tej chwili jestem całkowicie od niego uwolniona, mało tego jesteśmy przyjaciółmi co teoretycznie jest absurdalne. Nagle zrozumiałam, że nic do niego nie czuje, że bycie z nim było jedynie przywiązaniem, przyzwyczajeniem i przymykaniem oczu na wszelkie jego niedoskonałości.

Nie będę się mądrzyć, ale uwierz mi, że to jest troszkę tak, jakbyśmy nie chcieli oddać zabawki, która tak naprawdę nam się nie podoba, którą nie chcemy się bawić.
Skoro podjęłaś decyzję o rozstaniu to na pewno miałaś ku temu nie jeden powód. Gdyby to uczucie, jakim się darzyliście było naprawdę głębokie i wielkie to bylibyście dalej razem. A jest inaczej. Jedyną radą jaką Ci dam to nie nakręcanie siebie samej, ja również to robiłam, ciągle rozkminiałam, myślałam, ba nawet tworzyłam w głowie różne historie, żeby jeszcze bardziej utwierdzić się jak bardzo mi źle.

Mówisz, że nie masz przyjaciół... na tytuł przyjaciela trzeba sobie zasłużyć... poszukaj koleżanek narazie, na pewno masz jakiś znajomych, z którymi można wyskoczyć na piwo, albo gdzieś potańczyć. Telefon w rękę i naprzód Rób jak najwięcej rzeczy, tyle ile to możliwe i przede wszystkim utwierdź się w przekonaniu, że jesteś szczęśliwa i wartościowa.
A jeśli nie masz absolutnie żadnych znajomych, to najwyższy czas poznać nowych. Koleżanki z pracy, szkoły mogą prywatnie okazać się bardzo fajnymi osobami, odśwież stare znajomości

I nie myśl ciągle o tym że on ma nową dziewczynę a Ty nadal jesteś samotna, może jest szczęśliwy jak milion innych ludzi, zadbaj o swoje szczęście.
Użalając się nad sobą, tylko się pogrążysz w smutku, a uwierz mi że psychologia człowieka jest tak ogromnie interesująca i niespodziewana, że jeśli zaczniesz cieszyć się każdym dniem, co na początku wcale nie musi być łatwe, to z czasem stanie się to dla Ciebie normalnością.

Życzę jak najwięcej powodzenia i szczęścia i jak najmniej czasu na niepotrzebne rozmyślania
No i w końcu tego jedynego, na którego ja też wciąż czekam hehe...

Witajcie. Dołączam do Waszego grona. Mam dziś wielkiego doła. Sama podjęłam decyzję o rozstaniu, mąż mnie nie rozumiał, nie czułam się kochana. Do tej pory byłam pewna, że chce rozwodu, ale coś we mnie pęka. A jeśli nie ułoży się życie, jak poradzę sobie finansowo, a jeśli już zawsze będę samotna? Chyba najbardziej boję się samotności, dziś mam namiastkę tego, co czeka mnie w najbliższym czasie, syn jest z nim, a ja sama z psem w domu i nawał myśli, wspomnień, kiedy było dobrze. Płaczę i pękam, myślę, że nie daję rady. Mam przyjaciół, ale to pomaga tylko na chwilę. Totalna depresja.

esperada - dzięki, potrzebowałam dzisiaj takich słów, potrzebowałam kopnięcia. Ciągle liczę, że będzie lepiej. Mój mąż nie rozumiał, był przeciwny moim zainteresowaniom, mojemu poczuciu własnej wolności, zawsze hamował mnie w realizacji swoich celów, teraz się na nich skupię. Buźka

Chciałabym móc mieć do kogoś zadzwonić i umówić się na spotkanie, wyjście do pubu, klubu gdziekolwiek. Ale niestety starych znajomych już nie ma. Chociaż w komórce, czy na gg albo fejsie mam ich mnostwo i co z tego ? chyba każdy wie jak ciezko jest ale maja to gdzies, ja nie musze im sie wyzalac, chce wyjsc i dobrze sie bawic...ale no niestety zapomnieli. To akurat mnie chyba najbardziej boli, bo zawsze wszyscy mogli na mnie liczyc. Mojemu bylemu jakos pomogli...Nowych znajomych nie tak latwo zlapac. Wszyscy zabiegani, albo maja swoje stale grono znajomych. Pracuje w malej firmie wszyscy sie znamy ale wiekszosc to sa osoby juz majace rodziny inni to mlodzi, ktorzy maja swoich znajomych i jakos im sie nie chce poszerzac swojego kregu przyjaciol. Nie wiem moze jestem malo interesujaca. Chociaz mam swoje zainteresowania. W tym roku bede miec 29 lat ale na tyle sie nie czuje. Czuje sie duzo mlodziej. W glowie milion pomyslow. Tylko brak znajomych i niesmialosc, smutek i samotnosc mnie blokuje. No i moja zyciowa porazka czyli nieudany zwiazek. Jakos nie moge tego przetrawic chociaz bardzo sie staram. Zajec sobie wynajduje mnostwo. Ale nie chce ich robic sama, a wszystko robie sama. I kolejny weekend oczywiscie samotny. Czuje ze sie nie rozwijam, marnuje ale cos mnie przygniata znow. Nic nie moge z tym zrobic. dlaczego mi sie nie uklada a jemu tak ? albo innym ?czym na to zasluzylam sobie ?

Julia82 rozumiem doskonale. Jeśli chodzi o znajomych, zawsze tak jest, że kiedy ich potrzebujemy to ich nie ma. Moja koleżanka,która dowiedziała się, że będę się rozwodzić, rzekła: WIESZ JESTEM KATOLICZKĄ I NIE TOLERUJE TAKICH LUDZI, potem już się nie odezwała. Boli cholernie, bo zawsze mogła liczyć na moją pomoc. Cóż, ludzie już tacy są. Dopóki nie przeżyją tego, co my, nie zrozumieją. Trzymaj się ciepło i pamiętaj, że duchem sama nie jesteś, jest nas ponad miarę. Pozdrawiam

Julio82, jeśli będziesz chciała pogadać mój gg 9823566, bywam w Warszawie, więc możemy się umówić na kawę. Pozdrawiam

Hej dziewczyny,
to moj pierwszy watek na tym forum. Julio82, Twoja historia przypomina w pewnym stopniu moja, wiec pozwolilam sobie tutaj opisac wam moja sytuacje.
Tez rozstalam sie rok temu z moim chlopakiem. To ja podjelam decyzje o rozstaniu, bo nie czulam sie kochana i chcialam w ten sposob otworzyc mu oczy. Niestety on stwierdzil, ze jednak mam racje i powinnismy zakonczyc nasz zwiazek. Bardzo cierpialam. To byl najgorszy okres w moim zyciu. Nie tylko z powodu rozstania. Moja rodzina i ja przezywalismy wlasne problemy: smierc, choroby, sprawy zawodowe etc. wszystko walilo sie na leb i szyje. Nie mieszkam w Polsce i nie moglam byc w tym czasie z bliskimi. Tutaj gdzie miaszkam stracilam najblizsza mi osobe, ktora kochalam i z ktora chcialam spedzic reszte mojego zycia. Chcialam, zebysmy sprobowali zbudowac zwiazek kolezenski. On jednak zerwal calkowicie ze mna kontakt. Do dzisiejszego dnia nie spytal sie nawet ani razu co u mnie slychac. Poza tym wszyscy moi przyjaciele, znajomi nie mieli nagle dla mnie czasu. Albo byli w nowych zwiazkach i calkowicie sie na nich koncentrowali, albo powyjezdzali. Wiec tak naprawde zostalam sama. Staralam sie kazdy weekend tak organizowac, zeby nie siedziec sama w domu. Czesto wychodzilam na imprezy, odswiezylam stare znajomosci. Zaczelam ukladas sobie na nowo zycie, ale tak naprawde nie bylam szczesliwa. Brakowalo mi tego starego zycia, naszych wspolnych (!) znajomych, ktorzy niestety zmuszeni byli ?wybrac strone?-na moje nieszczescie wybrali jego. Ciagle ktos mnie informowal, jak dobrze sie jemu wiedzie, ze podjal sluszna decyzje konczac nasz zwiazek i jaki jest teraz szczesliwy. Ja w tym czasie szlam na drugi pogrzeb w roku i juz po prostu nie wiedzialam jak sobie z tym wszystkim poradzic. Dlaczego to on jest szczesliwy, dlaczego u mnie sie wszystko wali i czym na to zasluzylam.
Po pol roku powiedzialam sobie: dosc! I dokladnie tego dnia, 6 miesiecy po rozstaniu poznalam kogos. Od razu miedzy nami zaiskrzylo. Nie definiowalismy naszych relacji, wszystko bylo raczej niezobowiazujaco. Sama nie bylam pewna, czy jestem gotowa na nowy zwiazek. Jednak po jakims czasie zaczelismy spedzac prawie kazdy weekend razem, poznalam jego mame, przyjaciol. Odzylam. W listopadzie powiedzial mi jednak, ze zmienia prace i wraca do rodzinnego miasta, ktore jest od mojego miejsca zamieszkania oddalone o 600 km. Bylo mi przykro, ale stwiedzialam ze moze jakos nam sie uda. Jednak niczego nie przedyskutowalismy, spotykalismy sie dalej. Dzisiaj rano wyjechal. Na moje pytanie, czy przyjedzie jeszcze do mojego miasta odpowiedzial: raczej nie? na razie chce sie skoncentrowac na pracy i nie jest gotowy na powazny zwiazek, tym bardziej na odleglosc. Nie dalam po sobie poznac, jak bardzo mnie to zabolalo. Widzialam, ze jemu tez nie bylo latwo.
Dzisiejszy dzien, byl jakby deja vu stycznia 2010. Mimo, ze wiele rzeczy sie zmienilo, to czuje sie samotna. W grupie moich znajomych nie ma singli. Tylko ja jestem ?bez pary?. Tez czuje sie jakbym zatoczyla bledne kolo. Nie mam sily na nowe znajomosci, ale wiem, ze nie moge sie poddac. Mam w glowie mnostwo pomyslow na spedzenie czasu, ale bede musiala je realizowac w duzej mierze sama. CIezko mi jest z tym, bo znowu zakonczyl sie jakis etap w moim zyciu i wszystko musze zaczymac od nowa.  Ile razy mozna???