Konsekwencje rozstania dla rodziny- czy i jak sobie z tym radzimy?

Kochana - Niekochana - to temat rzeka. Rozmawiamy, tłumaczymy i co? Ja tam cały czas się boję, że to pragnienie zwrócenia na siebie uwagi tatusia, może przyjąć postać zaprzestania nauki. Na razie nie jest źle, bo próbuje pokazać jaka jest dobra w tym co robi. Ale co będzie jak to NIE przyniesie spodziewanej uwagi? Bo ja jakoś nie widzę większego zainteresowania ze strony ojca. Dobrze chociaż, że jest od 11 miesięcy zakochana i ze względu na chłopaka nie chce wyjść na głąba. Ale mój strach nie śpi

Anhedonio - nasze córki są prawie równolatkami - wiem, jaki to ciężki okres zwłaszcza dla relacji matka-córka.
Ale w jaki sposób wytłumaczyłaś córce przyczyny rozstania - szczerze czy raczej oszczędziłaś jej szczegółów? Jak odnajduje się bądź nie w tym ojciec?
Co z przyjaciółmi i resztą rodziny?

Nie przekonuje mnie treść tej ulotki - to PR, interpretujący fakty na korzyść "'zamówienia". A gdyby zadać pytanie jakie byłyby te procenty, gdyby nie doszło do rozwodu, tylko nadal tkwiono by w patologiach, chorych związkach?

Niekochana72 wersja "dziecko" - w odróżnieniu od mamy zawsze wiedziała, co jest złe a co dobre i  nie rozumiała, dlaczego prawa kata są przedkładane nad prawa ofiary. Jak już pisałam - nie wybaczyłam mamie do dziś tego, że nie stanęła po właściwej stronie. Ale mam świadomość, że to kwestia MOJEGO charakteru - bo na przykład już mój brat nie zagłębia się w temat - przeszedł nad tym do porządku dziennego. Niestety skutkiem jest to, że zdąża w tym samym kierunku, co on.
Dlatego wydaje mi się, że trzeba zastanowić się, jakie będą konsekwencje naszego postępowania wobec dziecka - kogo w ten sposób ukształtujemy.
Myślę, że jednak komunikat "tata Cię nie kocha" może być zrozumiany jako "nie zasługujesz na jego miłość" i lepiej ująć to w "tata nie potrafi kochać w taki sposób jak powinien" ewentualnie "tata nie potrafi okazywać uczyć w taki sposób jak powinien". Jasne wskazanie PRZYCZYNY na pewno jest lepsze niż kluczenie.
Ale każde dziecko jest inne - wiek, wychowanie, charakter i wszystko to trzeba wziąć pod uwagę.

... no wlasnie sobie nie radzimy
i wiekszym problemem jest toksyczny zwiazek z tatusiem niz konsekwencje rozwodu.
Ktokolwiek mysli, ze ma tak tepe dziecko, ktore nie wie, iz miedzy mamusia i tatusiem cos "nie gra" jest w wielkim bledzie.
Dzieci sa bardzo madre i czuja co sie dzieje. Moga nie znac ukrywanych faktow. Czuja nieszczescie w rodzinie.
Czasem znaja nawet fakty bo zlo dzieje sie oficjalnie.
A co do statystyk Morfeusza.. to nie rozwody sa powodem patologii
rozwody sa wynikiem patologii, ktorej nie da sie czasem zachamowac...
Gdyby nie bylo rozwodow, przestepczosc wsrod dzieci i mlodziezy bylaby wieksza.
Bo przestepczosc nie bierze sie z rozwodow tylko z powodow, dla ktorych byly ten rozwody:jak alkoholizm, narkomania, socjopatia, niedojrzalosc itd
Dziecko alkoholika jesli jest zlodziejem to zapewniam, ze nie dlatego, ze mama sie wreszcie rozwiodla z robiacym burdy tatusiem.
Nie lubie jak ktos manipuluje danymi statystycznymi

Ostatnio dużo o tym myślałam. I wysnułam pewien wniosek: Zachowanie rodziców po rozstaniu jest prawdziwym testem ich człowieczeństwa i rodzicielstwa. Ja po prostu nie ogarniam jak można "zapomnieć" że ma się dziecko, które potrzebuje miłości rodziców? Jakim potworem trzeba być, żeby brakiem kontaktu lub manipulowaniem uczuciami dziecka karać byłego partnera?
Uważam, że dzieci jako zupełnie niewinne sytuacji, która się wydarzyła powinny być szczególnie chronione. Ale trzeba pamiętać, że ta ochrona obejmuje też troskę o to, jakiego człowieka wychowamy. Kata, ofiarę czy zdolnego do oceny sytuacji człowieka.

Z własnego doświadczenia mogę przytoczyć sytuację, która pokazuje, że do niektórych można dotrzeć.
Raz zdarzyło się że podczas jednej z kłótni M. jako "końcowy argument" bluzgnął: że jestem popier.... i mam się od niego odpier...". To był pojedynczy incydent, ale świadkiem tego była nasza córka.
Dziecko poprosiłam o opuszczenie pokoju i zapytałam szanownego małżonka: Czy ma świadomość tego, że właśnie pokazał naszej córce, że mąż ma prawo w taki właśnie sposób odzywać się do żony/partnerki. Zapytałam, czy chciałby żeby ktokolwiek w ten sposób traktował naszą córkę.
Szanowny małżonek na szczęście zachował resztki zdrowego rozsądku i dotarło do niego co zrobił.
Poszliśmy do pokoju córki i tam M. przy niej przeprosił nas OBIE za swoje zachowanie - i wyraźnie powiedział, że jego zachowanie było niedopuszczalne i nikt nie powinien się w ten sposób wobec drugiego człowieka zachowywać.
Na razie obojgu udaje się nam zachowywać odpowiedzialnie. Mam nadzieję, że to działanie długofalowe, bo cel jest szczytny - normalne życie naszego ukochanego dziecka.

Kochana, nie ma sposobu żeby jakoś dotrzeć do ojca? Nic nie dociera, żadne argumenty?
Jeśli tak, to ja byłabym bezradna - chyba poszukała bym pomocy psychologa.
Bo to takie walenie głową w ścianę. Trudna sytuacja, naprawdę.
Czy konsultowałaś się z fachowcem? Coś doradził?

Witajcie. Mój syn bardzo przeżywa rozstanie i rozbicie rodziny. Początkowo mąż sterował synem, mówił mu złe rzeczy na mój temat. Dziecko uwierzyło i zaczęło się ode mnie odwracać. Syn był bardzo poddenerwowany, kiedy ze mną przebywał. Zdarzało się, że zaczynał na mnie wrzeszczeć i mnie kopać (tak, jak ojciec), nie miał szacunku do mnie. Rozmawiałam na ten temat z mężem, ale on nie widział problemu. Wzięłam więc sprawy we własne ręce, bo na ojca dziecka nie mogłam liczyć (zresztą nigdy, jeśli chodzi o wychowywanie dziecka), zapisałam syna do psychologa, razem uczestniczyliśmy w terapii. Widzę poprawę, syn już nie złości się na mnie, dużo rozmawiamy, wcześniej obwiniał mnie o rozwód, a teraz już się pogodził. Staram się dziecku tłumaczyć wiele spraw i uczę wyzwalania z siebie negatywnych emocji. Wczoraj powiedział, że jego marzeniem jest pełna rodzina i rodzice, którzy się nie kłócą, zrobiło mi się bardzo przykro. Martwię się o to, co będzie po rozwodzie, że stan emocjonalny syna będzie niestabilny, zresztą zauważyłam, że pojawiają się zaczątki jąkania. Niech wreszcie się ułoży. Trzymajcie się moje Netkobiety, razem damy radę przeżyć. Pozdrawiam

Szanowne Panie,
bardzo dziękuję za zaproszenie,
jak wspominałem chyba niegdyś - nie znam się na dzieciach, nigdy nie poświęcałem się psychologii dziecka, ale zdarzało się, że konsultowałem przypadki dziecięce (proszę wybaczyć określenie), całkiem prywatnie ale również na oddziale pediatrycznym szpitala. Może więc dodam coś do Pań dyskusji, a jeśli nie odkryję Ameryki, to proszę mi wybaczyć.

Na początek krótka dygresja - proszę nigdy nie wierzyć żadnym statystykom - to zwyczajna ściema. Jestem pewien, że te procenty są zawsze wyssane wprost z palca. Albo przynajmniej zmanipulowane tak, by służyć określonej teorii czy ideologii. Problem rozwodów narasta jednak lawinowo - widoczne jest to, rzecz jasna, najbardziej w sądach, ale również w codziennym życiu.

To, co w rozmowach z dziećmi wydaje mi się najistotniejsze, to bezwzględna szczerość. Dzisiaj to już nie nowość, widzę zresztą, że do lamusa odchodzą zwyczaje oszukiwania dzieci, tym bardziej, że dostęp do informacji czasami czyni najmłodszych najlepiej poinformowanymi.
Jednak wielokrotnie zdarzyło mi się walczyć z rodzicielskim zakłamaniem i powiem z doświadczenia, że nie ma chyba większego błędu w tym zakresie, niż oszukiwać dzieci.

Przede wszystkim zaś wydaje mi się istotne, by w miarę możliwości zawsze starać się dojść do porozumienia bez udziału sądu. Oczywiste, że rozwód należy przeprowadzić w sądzie, ale jeśli istnieje porozumienie w życiu prywatnym, sąd załatwia jedynie formalności a cała sprawa jest krótka i w miarę bezbolesna.
Czasami zdarza się, że na fali wzburzenia małżonkowie przestają ze sobą rozmawiać i nawzajem grożą sobie procedurami sądowymi. Rzadko się zdarza, żeby sąd rozwiązał czyjeś problemy rodzinne - dopóki się da, należy próbować zawrzeć sensowny, dojrzały układ w prywatnej rozmowie.
Jeśli emocje biorą górę, polecam skorzystanie z profesjonalnej mediacji - naprawdę warto.

Cały problem w tym, że zwykle brakuje dobrej woli, przynajmniej po jednej ze stron...

No mój mąż wyprowadził się dwa dni temu a syn dopiero dzisiaj zapytał o niego (mąż pracuje w systemie zmianowym) nie chciałam jeszcze z nim rozmawiać na ten temat bo jestem trochę zła , trochę rozżalona na całą tą sytuacją a najgorsze przede mną. Na całe szczęście udało mi się zmienić temat ( akurat zaczęli nadawać jakieś bajki   ) do takiej rozmowy muszę się uspokoić i tak na prawdę porozumieć co dalej z drugą stroną . On ma 6 lat więc już jest na tyle duży że pyskuje   i potrafi dogadać więc mam nadzieje że spokojnie przyjmie tą sytuacje.

Wiesz i tak dobrze sobie z tym radzisz poprzez nie najeżdżanie na swojego byłego partnera, ponadto ty go nie oceniasz do córki starasz się unikać tematu. Z biegiem czasu to córka sama zdecyduje kto jest jej prawdziwym ojcem czy ten który wychował czy ten który spłodził.Ważne jest to że nie przedstawisz go w złym świetle sama kiedyś to oceni, a córka ma kochającą się rodzinę, a pamiętajmy ojciec to nie ten który daje życie a ten który uczestniczy w naszym życiu i to radziłabym powiedzieć córce w formie alternatywy że jeden to ojciec biologiczny a drugi to tata który wychowuje i kocha.

Wiesz ona jest malutka na razie ale z czasem sama będzie podejmować wybory i wtedy będzie ci wdzięczna że pozwoliłaś jej samej zdecydować co myśli o swoim ojcu. Co do kwestii strachu to rozumiem cię ale dobrze że nie zabraniasz kiedy ustalicie widzenia trzymaj się tego i tyle. Ważne że ona ma rodzinę która ją kocha.

Bardzo dziękuję. Jeszcze tylko jedno - odnośnie powyższego cytatu. Jak wtedy przedstawić dziecku sytuację - gdy pyta "Dlaczego mama/tata nie chce mnie widzieć?"
Bo mam wrażenie, że wersja "tata Cię kocha tylko nie potrafi tego okazać" może skrzywić pojmowanie "miłości" i być przyczyną kiepskiego ulokowania uczuć w przyszłości.
Hmm...

Drogie Panie,
przepraszam za długą nieobecność.
To bardzo trudne i ważne pytania. I szczerze muszę przyznać, że nie znam żadnego specjalnego sposobu tłumaczenia dziecku takiego rozwoju sytuacji.
Myślę, że przede wszystkim należy poprosić rodzica zaniedbującego dziecko o szczerą odpowiedź na pytanie, dlaczego je zaniedbuje. I ta odpowiedź, jaka by nie była, wydaje mi się najbardziej wskazana dla dziecka. Bo przecież przede wszystkim nie chcemy dziecka w żaden sposób oszukiwać. Jest to szalenie trudny temat i w mojej ocenie nie istnieją proste rozwiązania, dlatego zawsze zdałbym się na mądrą intuicję rodzica wychowującego dziecko, które przecież i tak z biegiem czasu wyrobić musi sobie własne zdanie. Z moich obserwacji wynika, że zazwyczaj rodzic, ten wychowujący, całkiem sprawnie radzi sobie z dbaniem o emocjonalne dobro dziecka - z pominięciem, rzecz jasna, sytuacji zupełnie patologicznych.
Poza tym - mimo oczywistego założenia, że nie należy drugiego rodzica deprecjonować, zdecydowanie uważam, że nie należy go również chronić, jeśli postępuje niewłaściwie. Innymi słowy, jeśli rodzic w sposób oczywisty zaniedbuje dziecko, nie można dziecku tłumaczyć, że jest bardzo zajęty ale przecież wcale nie chce źle. Zawsze jestem zdania, że najtrudniejsza prawda jest lepsza, niż najpiękniejsze kłamstwo.

Nie używałbym argumentu w rodzaju "nie umie kochać" z tej prostej przyczyny, że takie wyjaśnienie chyba zupełnie nic konkretnego nie wnosi. Po prostu nie jest żadnym wyjaśnieniem i wątpię, by dziecko, zwłaszcza młodsze, mogło cokolwiek z tego zrozumieć.
"Tata Cię kocha tylko nie potrafi tego okazać" - też, podobnie, jak Pani Niekochanej72 wydaje mi się, że to nie najlepsze rozwiązanie. Jak napisałem wyżej, jeśli tata ma dziecko w nosie, to nie widzę powodu, by tłumaczyć to dziecku w inny sposób, chroniąc dobre imię takiego ojca.

Nasuwa mi się jeszcze jedna, trochę poboczna refleksja. Wielu rodziców (obojga płci, ale częściej ojcowie) latami walczy o możliwość kontaktów z dzieckiem, a kontakty te są im uniemożliwiane lub utrudniane. W innych sytuacjach rodzic, który ma pełny dostęp do dziecka, nie wykazuje do tego żadnej chęci... Przyznam, że mimo wszystko tę pierwszą sytuację łatwiej jest mi zrozumieć.

Nie wiem, czy cokolwiek wartościowego tutaj wniosłem, ale proszę pamiętać, że nie jestem specjalistą od dzieci.

Szanowna Pani,
ależ może nieprecyzyjnie się wyraziłem - nie postulowałem wcale, by powiedzieć dziecku, że tata "ma je w nosie".
Chodzi mi tylko o to, że jeśli tata ma dziecko w nosie, to nie ma powodu dziecku opowiadać, że tata nie interesuje się nim, bo ma dużo pracy. To zupełnie bez sensu.

Wiem, że takie sytuacje są bardzo trudne i bardzo przykre. Tylko proszę powiedzieć, czemu ma służyć i do czego zmierza opowiadanie dziecku nieprawdziwych historii? Ja nie namawiam do mówienia prawdy dlatego, że kłamanie to grzech czy zło moralne. Po prostu zawsze finalnie okazuje się, że każde kłamstwo jest krzywdą dla dziecka...

proszę wobec tego o radę jak mam zachować się wobec 19-letniej córki, która nagle przestała być ważna dla tatusia, a każda jej próba zwrócenia na siebie uwagi jest ignorowana. dziecko w takiej sytuacji jest zdezorientowane-nagle ojciec przestał ją kochać? nie staram się w żaden sposób nastawiać córki-wystarczająco dużo widziała i słyszała, więc wie dlaczego się z nim rozwiodłam, ale do ubiegłego roku miała w miarę dobry kontakt z ojcem. Teraz jakby "przestał być ojcem". Unika kontaktów, nie interesuje się, a ona bardzo to przezywa. Nie wystarczy że tłumaczę jej to niestabilnością i niedojrzałością emocjonalną tego człowieka. Gra jej uczuciami dla mnie jest chyba największą męczarnią, bo widzę jak się cieszy z każdego nawet sms-a od taty, jak probuje jeszcze wierzyć w jego uczucia do niej, a jak potwornie cierpi, kiedy po raz kolejny okazuje się, że jej ojciec co innego mówi, a co innego robi.
Jak mam pocieszyć, wytlumaczyć, bo już brakuje słów.....
Wizyty u psychologa pomagają na krótko - silniejsze jest serce niż rozum

Anhedoniu kochana, jak napisałam wcześniej - właśnie zaczynam "obrywać" za to, że wcześniej wybielałam i tłumaczyłam zachowanie męża i tatusia w jednej osobie.
Jak mówią chemicy: Moja pojemność buforowa uległa wyczerpaniu - ZA DUŻO KWASU.
Teraz (nie tylko w stosunku do córki) przyjmę zasadę (jak w Twoim cytacie), którą pewnie jakbym była mądrzejsza stosowałabym od początku. No cóż, uczymy się na błędach.

Masakra dla mnie.

Nie znam się kompletnie na polskim prawie w takich przypadkach, ale jak dla mnie taki człowiek jest pierwszy w kolejce by odebrać mu prawa rodzicielskie i żeby się po prostu odczepił.
Dla mnie nie ma żadnych praw do tego by uważać się za ojca.

Szanowna Pani,
nie wiem, czy nie odsądzi mnie Pani od czci i wiary, ale muszę się przyznać, że nie znam satysfakcjonującego sposobu na taką sytuację. Bardzo zresztą przykrą.
Zarówno jako człowiek jak i jako ojciec zupełnie nie rozumiem takiej postawy niektórych rodziców.
Jak sama Pani napisała - wizyty u psychologa pomagają na krótko... Wcale się nie dziwię, bo i cóż ten psycholog może wyczarować?
Szczęściem w nieszczęściu w Pani przypadku jest chyba to, że córka jest już w zasadzie dorosła. "W zasadzie", bo cóż to za dorosłość, 19 lat... Ale wydaje mi się, że problem jest dużo trudniejszy w przypadku dzieci małych, którym trudno jest mówić cokolwiek o "niedojrzałości emocjonalnej" itp.

Heloooł - a kto to parę dni temu doradzał mi nie przejmować się fochami teściowej? Dasz radę i babie na miotle - masz wsparcie w mądrym dziecku (pamiętasz - "normalni ludzie w takiej sytuacji..."). Dziecko rozumie, to i babie trzeba wyraźnie przetłumaczyć, że już za późno i nie jej sprawa, więc niech nie wściubia nosa, bo może na jątrzyć jeszcze gorzej. Najwyżej się obrazi

Szanowna Pani,
ja, znając Pani sytuację, doradzałbym wyjście mało poprawne politycznie - po prostu wyprowadzkę, celem uspokojenia atmosfery. To bardzo radykalne cięcie, no ale cóż...
A poza tym, z całą pewnością pomoże (albo i nie, nie znam teściowej) otwarta rozmowa na ten temat.
Takiego mam, jak mówi Ferdek Kiepski, pomysła...

Szanowna Pani,
jeżeli sytuacja faktycznie tak wygląda, powinna Pani przede wszystkim zwrócić się do sądu o ustalenie terminów odwiedzin (jeśli jeszcze Pani tego nie zrobiła) a następnie zdecydowanie wymagać od biologicznego ojca ich przestrzegania (oczywiście bez przesady, ale musi tu obowiązywać regularność i pewna dyscyplina). Czas pokaże, czy ojciec biologiczny jest rzeczywiście zainteresowany córką - jeśli nie jest, można podjąć kolejne kroki prawne, takie jak ograniczenie praw ojcowskich czy całkowite ich pozbawienie, a następnie przemyśleć ewentualną adopcję córki przez Pani męża. Jeśli dojdzie do adopcji, mąż będzie pełnoprawnym ojcem Pani córki i problem będzie rozwiązany.
Niestety - tego typu sprawy nie są takie proste. Bo przede wszystkim nie powinna Pani w żaden sposób utrudniać biologicznemu ojcu dostępu do dziecka, jeśli rzeczywiście wykazuje taką chęć. Jeśli jednak ma tylko takie napady i nie można liczyć na odpowiedzialną stałość jego ojcowskich zapędów, warto przemyśleć rozwiązania prawne, o jakich wspomniałem, bo nieregularne i napadowe wizyty (a także zainteresowanie i miłość o takim charakterze) wprowadzają tylko niepotrzebny chaos w życiu dziecka.
Co do nazywania "tatą"... Przypomina mi się jeden z polskich seriali (pewnie dobrze znany wszystkim Paniom), w którym dziecko miało dwóch ojców i na każdego mówiło "tata". Takie rozwiązanie uważam za idiotyczne. Według mnie dziecko powinno mieć tylko jednego "tatę". I teraz wypowiem się całkowicie prywatnie - najlepsze wydaje mi się rozwiązanie, w którym dziecko biologicznego ojca nazywa tatą, a faktycznemu mówi po imieniu. Tak jest w wielu rodzinach i chyba zdaje to egzamin.
W Pani przypadku jest o tyle inaczej, że dziecko już mówi do Pani męża "tato",a poza tym z mężem ma bliski i stały kontakt. Jeśli ojciec biologiczny rzeczywiście rzadko się córką interesuje, chyba nie ma się nad czym zastanawiać.
Sądu proszę się nie bać, w opisanej przez Panią sytuacji raczej wszystko przemawia na Pani korzyść.

Witam Panie Wojciechu
sytulacja z widywaniem sie dziecka zostala uregulowana przy rozwodzie(4lata temu) po 2h w sobote i niedziele-rozmawiajac z problemami w Osrodku Interwencji Kryzysowej to sami przyznali ze to jest bardzo czesto.
po jakims niecalym roku dowiedzial sie ze mieszkam z mezczyzna i zalozyl sprawe o zabieranie dziecka do siebie-sad nie przechylil sie do jego prozby i jedynie zmienil godziny spotkan, wciaz co weekend. jakies 1,5r temu on sam napisal(smsa) ze chce sobote zmienic na jakis dzien w tygodniu, powiedzialam ze moze byc co drugi poniedzialek, zgodzil sie na ta jakiby nie bylo niekorzystna sytlacje-pojawil sie pare razy, od marca 2010r nie pojawil sie ani razu wiec widuje sie w niedziele kazda.
wolalabym w co druga, bo powiem szczeze my tez mamy zycie, nie mozna ani nigdzie wyjechac, ani nawet polerzec w niedziele w lozku, bo jak przychodzi o 9 to musimy sie zrywac...
rozmowa nie ma szans, nie potrafie...naprawde probowalam to zmienic, ale jego podejscie do zycia odrazu wyprowadza mnie z rownowagi, jego traktowanie mnie z gory i tak olewajaco...mimo ze jest starszy ode mnie o 12lat to widze ze nie poczowa sie do zadnego obowiazku-on uwaza ze tylko ja je mam wlasnie umozliwiac spotkania(owszem czasem nas nie ma bo mamy swoje plany) a wiosna lato jesien...mamy spokoj od niego, to jest duzo pol roku a ze swiat jest maly i w sobote rok temu latem jechalismy na dzialke do znajomych (250km od domu) minelismy go...byl nad jeziorem, wracal z kapieli-wtedy gdy powinien byc u corki, gdy go pytam(rozmawiamy tylko smsami) dlaczego uwaza ze ja musze byc ciagle w domu byc a gdy on pol roku siedzi nad jeziorem to jest ok-odpowiedzial ze "musi wypoczac"=mysle ze to mowi wszystko o nim!

co do sadu...boje sie okropnie, jego ojciec jest lawnikiem i czesto mi sprawy zaklada, w sumie przez 4lata mialam ich 3, boje sie, bo to jest konfrontacja z nim...a ja sie boje jego.
co do mowienia "tata" czyli tata wystarczy zrobic dziecko?? wspaniale! szkoda ze nie wiedzialam o tym, to jak urodzilam dziecko, takze zostawilabym je po porodzie, no nawet nie powinnam sie pojawic na porodzie:P potem bede sobie balowac po europie i raz na jakims czas przyjechalabym popatrzec na zjawisko, a jak wciaz nie da sie pogadac z dzieciakiem to znow bym jechala np do szfagra do niemiec wypic i poslychac jego gwary goralskiej, jak juz dziecko sie odchoduje to wpadne raz na jakis czas gdy znajde czas miedzy wypoczunkiem! smiechu warto!! wpasc do ogarnietego dziecka gdy juz sam soba sie zajmie i sluchac "tata" k...a koniec swiata!!
a moj maz ma byc nazywany po imieniu mimo ze od urodzenia wstawal do malej w nocy, mimo ze nie musial dawal pieniadze, KAZDA wolna chwile gdy nie pracowal, wszedzie ja zabieral, jezdzil po lekarzach, robil wszystko to co ojciec powinien robic! a ojciec biologiczny mogl  to robic ale niechcial, czy pan to rozumie, nie byl przy dziecko, bo po co? ani nie gada-wiec nie mozna mu w glowie naplatac, i nie pamieta-wiec po co piswiecac  czas przeciez dziecko nie opowie o tym w sadzie!

gdy dziecko sie rodzilo napisalam smsa do matki i ojca bilogicznego dziecka ze jest w szpitalu, NIKT NIE PRZYJECHAL czy to nie mowi o wszystkim?? a moj maz, ktory wtedy byl kolega chcial przyjechac, byl nawet o szpitalu tylko ja sie niezgodzilam.

przeciez moj maz wybral nas, przejal obowiazki ojca nie temu ze mysmy to wybrali ale dlatego ze ojciec biologiczny z tego zrezygnowal!
wedlog pana slowo "tata" nazywa sie biologie wystarczy zrobic dziecko a potem nawet go krzywdzic-piotrac mu mozg i pojawiajac sie czasami a tak wlasciwie dopiero wtedy gdy ze spotkan zaczal miec korzysci tj mogl zaczac jej wygadywac nie patrzec na jej reakcje(placz i chisteria niezrozumienia) a takze psujac mi caly dzien.
nie wierze ze jemu chodzi  dobro dziecko, jemu chodzi tylko o wiezi krwi, o nazwisko(bo niby takie wspaniale) o pociagniecie jego rodu. on mysle ze nei bedzie mial dzieci wiecej, ma teraz okolo 35lat i prawdopodobnie zadna nie bylo innej idiotki zeby sie z nim zwiazac.
brzydze sie siebie ze bylam z nim, nie zaslugiwal na mnie ani kiedys ani temu i nie dla tego ze ja jestem boska, to on jest takim chamem i prostakiem bez nawet krzty uczucia

ostudzic emocje...5lat minelo i nie ostygly... wciaz za duza zlosc jest we mnie, za wielkie skrzywdzenie, porzucenie mnie i corki, dobrze ze nie bedzie tego pamietac...
lawnikiem jest ojciec biologicznego ojca mojej corki a wiec byly moj tesc. nie zasiada w sparwach, ale nie wierze ze nei ma znajomosci, poza tym sam fakt dobrego przygotowania do spraw. ja sie boje sadow, w prawdze narazie wsyztskie wygralam...boje sie chyba przede wszystkim jego, ze nie bede umiala odpowiedziec na jego zarzuty, ze wymysli cos a ja nie bede miala dowodow, ze skrzywdzi moja corke a ja nie bede umiala temu zaradzic...boje sie jego, jego smiechu, ironji, jego ponizania...to co bylo wciaz powraca...blad zycia.
sprawe rozwodowa sama zalozylam wtedy wlasnie dostal kazda soboet i niedziele po 2h corka miala wtedy 8miesiecy, inni mowia ze dostal duzo spotkan, wiekszosc dostaje co drugi tydzien, i marne 300zl alimentow(ale to niewazne radzimy sobie finansowo)
gdy zamieszkalam z wtedy jeszcze z chlopakiem, zaluzyl sprawe o spotkania u niego w domu, bo mu warunki nie odpowiadaly (corka ma swoj pokoj) fakt osiedle jest nieciekawe, ale nie wybiera sie gdzie sie mieszka, doslownei tu bylo miejsce, powiedzialam ze nie bede jezdzila z dzieckiem do niego, bo si ego obawiam i zimowe wycieczki nie wlyna korzystnei na zdrowie corki, sad sie zgodzil, byla wczesniej u mnie jakas pani z sadu i sprawdzala stan mieszkania.
potem po roku znow chcial ja zabierac do domu, bo mu atmosfera nieodpowiadala u nas w domu no i ze nie godzi sie zeby konkubent wychowylam jego dziecko-sugerujac ze ja krzywdzi. wszystko sie uspokoilo w sadzie, owszem atmosfera nei jest rodzinna bo go nienawidze, ale po prostu otwieram mu drziw on idzie do dziecka do pokoju zamyka drzwi i z nia siedzi a my w drugim pokoju, nie wychodzac sobie w droge po 2h albo i wczesniej wychodzi i zamyka za soba drzwi tyle. wtedy sad on chcial jzu tylko corke zabierac, sad powiedzial ze jest zamala, musi stac sie samodzielna(miala nie cale 3lata) teraz cora ma skonczone 4lata i znow sie odgraza ze ja bedzie zabieral...boje sie tego.
jestem pewna ze beda nadawac na mojego meza, na mnie, ze rodzine rozbilam, napewno beda ja ladowac slodyczami-to kazde dziecko przekupi(juz teraz na kazdym spotkaniu w niedziele jedza cala czekolade) i slysze jak mowi ze zabierze do babci...tak jak mysle, mimo ze mieszka sam to nie ma zamiaru z nia siedziec sam, zawiezie ja swojej mamie, ojcu, pewnie ciotce(bogata kobieta ktora nie moze miec dzieci-zakrecona na tym punkcie)
powiem tylko, ze na ktorej ze spraw powiedzialam ze w godzinach spotkan wyznaczonych dla niego, zgadzam sie zeby jego rodzina ja odwiedziala-potraktowalam to jak zaproszenie. nigdy nie skorzystano.

ja nie wiem jakimi sprawami zajmuje sie moj tesc, mi zadnej spawy nie zalozyl, ale obawiam sie czy przy sprawie miedzy jego synem a mna nie "maczal by palcow" chciazby poslugujac sie znajomosciami.
choc wedlug mnie tesc tu jest najmniejszym problemem. nie wiem czego mozna po nich sie spodziewac bo ich nie znam...wiem to dziwne ale to zupelnie inna bajka