Jak przekonać męża do kupna psa????

Właśnie taki argument tylko by mnie pogrążył. Nie chce słyszeć i psie ze schroniska, wchodzi w grę jedynie kupno konkretnej rasy labrador.

Miałam nadzieję że ktoś znajdzie jakis sposób ale widzę że na takich facetów siły nie ma:(

A jesteś przekonana w pełni, że kupno dużego psa, kiedy masz w domu małego jest dobrym pomysłem? A co jeśli jeden drugiego nie zaakceptuje? Kolejny psiak wyląduje wtedy w schronisku. Nie dziwię się postawie twojego męża - moim zdaniem ma rację.

Szczurunia - uwierz mi że nie wyląduje w schronisku:) Nie bawię się zwierzętami! Mój york jest takim psem że na pewno zaakceptuje wszystko co się rusza i chce się bawić, a szczeniak to chyba najlepsze co może być prawda???
Nigdy nie zrobiłabym krzywdy nawet głupiej muszce a co dopiero psiakowi?
Tak na prawdę od zawsze marzyłam o dużym psie...jest z kim powariować, wybiegać się ( bo uwielbiam wieczorne bieganie),
jest się w co wtulić... poza tym tak jak napisała  AMIS labradory to psy niezwykle przyjazne, rodzinne!!!
Odpowiedź jest ale ten jest tak zawzięty, że nawet wczoraj powiedział że musi mieć chwile wolną żeby wziąć mi tego psa;/ więc stwierdziłam że sam tez musi tego chcieć aby piesek nie czuł odtrącenia - tu widać że nie robię tego bo chcę i tyle, dbam też aby Psiakowi było u Nas tak dobrze jak Plutowi( jorczek ).
Wiem że znam Go najlepiej (męża) ale muszą istnieć jakieś chwyty sprawdzone czy coś;)

Polecam film (albo o wiele lepszą książkę) 'Marley i ja'. Mnie ten film tak zakręcił, że w tym roku NA PEWNO kupuję labradora. I zakręcił również mojego chłopaka, który nie może się doczekać razem ze mną.

Ja chyba mam właśnie problem... moim największym marzeniem jest labrador. Mój chłopak o tym wiedział od początku, mówił, że też tego chce, a teraz się z tego wycofuje... nie rozumiem, jak z tematu 'pies' przeszliśmy do 'czy jest sens mieszkać razem' i 'czy jest sens być razem'. Kocham go bardzo, ale boli mnie jego zachowanie. To tylko pies. Ja poszłam na kompromis dotyczący miejsca zamieszkania, dlaczego on nie może? Nie wiem, kiedy to się stało i jak to odwrócić...

Marii ja Ci zazdroszcze że masz warunki dla takiego pieska, ja nawet pomarzyć nie mogę.
A labradory - nie znam piękniejszej i mądrzejszej rasy, troche się napatrzyłam na dogoterapii jak pracują z dziećmi i powzdychać tylko mogę

Postaw go przed faktem dokonanym.
Zaadoptuj psa, nie mówiąc mu o tym.. przeżyje lekki szok,ale potem się przyzwyczai.[?]
Ja tak zrobiłam bo mama się nie godziła na psa.Wiem trochę to ryzykowne było, ale teraz akceptuje nowego członka rodziny:)
Wiadomo na początku nie była zachwycona,ale co miałam ją oddać spowrotem??Chybabym umarła... wyrządzając taką krzywdę mojego psiakowi..

Specjalnie się zarejestrowałem aby dodać swoje 3 grosze (z tej drugiej strony). Może komuś/którejś tutaj rozszerzy to horyzonty.

Uważałem siebie za miłośnika zwierząt i nigdy bym nie skrzywdził żadnego (ani nie oddał do schroniska ) z Naszych małych przyjaciół, niestety zmieniło się to przez nieodpowiedzialne czyny mojej żony.

Zostałem postawiony przed faktem dokonanym (kupno wyżła węgierskiego) przez moją żonę. Mamy kota i miałem świadomość ile siły i mordęgi jest w wychowywaniu psa.
Mamy małego synka - 2 lata i dla takiego dziecka głupi jak but szczeniak się nie nadaje (skacze mu na głowę, podgryzuje).
Obydwoje pracujemy od 9 -18 i psa zamyka się w łazience aby nie zdemolował całego mieszkania (w innym przypadku cały pokój był wyłączony z ludzkiego użytkowania przez psi smród, sierści tak jak i odchodów). To nie jest tylko pies - to AŻ pies (parafrazując tekst innej użytkowniczki forum). Nie mogę spać po nocach bo suka piszczy, jestem na skraju wytrzymania nerwowego.
Zrobiłem się agresywny, nie mogę się w swoim domu w spokoju nawet załatwić. Wszędzie ten wyżeł wciska ten mokry i śmierdzący nos.

Dziś decyduję się na TAKI SAM ruch jak moja żona (czyli ruch z typu "mam cię w dupie, tylko moje potrzeby i chęci się liczą") i oddaję psa do "okienka życia" mieszczącego się w Warszawie przy ulicy Wolskiej.
Nie będzie mi go żal, jedynie kasy jaka została na niego wydana.

Tak się właśnie kończą nieodpowiedzialne decyzje.

A i jeszcze komentując powyższe posty:

To się nazywa szacunek większy do psa niż do swojego męża... chcecie faceta to i go i jego życie także trzeba szanować...

Super argument Pójście do kumpeli czy do rodziców nie trwa 15 lat i nie wiąże się z odpowiedzialnymi obowiązkami, które trzeba codzienne wykonywać.
TO właśnie jest punkt widzenia DZIECKA. Infantylny i egocentryczny.

Kiepsko te odpowiedzi wyglądają...
A wydaje się, że kobiety powinny mieć troszkę więcej empatii.
IMHO Kładziecie swoich mężów/facetów niżej w hierarchii niż głupie kundle.

Bo psa się wychowuje tak jak dziecko. Oddajcie jak najszybciej, może znajdzie się ktoś odpowiedzialny i pies nie będzie zwichnięty do końca. Zwierzę to nie gadżet.