Rozwód jak podjąć właściwą decyzje?!!!

SAMOTNA jestes bardzo młoda osobą,i zapewne z niewielkim stażem malzeńskim.
Jęsli mąż mowi że Cie kocha to mysle że tak jest...ale wiesz jak to jest ,przed ślubem inaczej a po ślubie proza życia,obowiązki,co nie znaczy że ma prawo Cię zaniedbywac.
Ty nadal chcesz byc atrakcyjna w oczach męża,kochana i tak wlasnie powinno byc i taka bądz.
Wiesz faceci jak pojawi sie dziecko to troche Swiruja,martwia sie zeby zapewnic byt swojej rodzinie i to ich pochlania bez reszty.Zmieniaja sie troche priorytety bo jest rodzina a nie dziewczyna.Pomyśl,przypomnij sobie jaki był przed ślubem...czy dawał Ci poczucie bezpieczeństwa,czy Cie kochał,czy czulaś sie przy nim niezwykła.Teraz to wszystko zapewne przybladło ale to nie znaczy że Cie nie kocha.
Jedyne rozwiązanie to szczera rozmowa o Twoich i jego oczekiwaniach w Waszym związku.Zapytaj go jak sobie wyobraża dalsze pożycie
Uważam że na rozmowy o rozwodzie jest zdecydowanie za wcześnie i że rokujecie dobrze na przyszłośc,sama sie o tym przekonasz

Faktycznie wyszłam za mąż wcześnie bo mając 18lat wcześniej byliśmy ze sobą rok.
Była to wielka miłość nie żadna wpadka,i to wcale nie jest tak że nie walczę,chociaż już może teraz tak.
Starałam się z nim rozmawiać... prosić nic do niego nie dociera!!
Jeżeli on po 5 latach zapomina co to miłość i czułość to chyba jednak jest coś nie tak??
Faktycznie bardzo się zmienił odkąd mamy syna ale zupełnie nie w tą stronę co powinien.
Raczej właśnie stał się egoistą i zaczął mnie oszukiwać w naprawde błachych sprawach.
Kiedyś jak dawał mi słowo lub coś obiecywał to mogłam sobie dać głowę obciąć że tak będzie,teraz właściwie jego słowo nic nie znaczy bo i tak go nie dotrzymuje.Ja nie wiem może to naprawde ze Mną jest coś nie tak??

Popieram w 100%. Jeśli sprawy zaszły już daleko, to osoba z zewnątrz, na dodatek fachowiec - najlepiej pomoże.

SAMOTNA moim zdaniem nie powinnas sie godzic na drugie dziecko,to moze tylko poglebic problem.Najpierw musicie dojsc do jakiegos porozumienia.Dziecko nie jest lekarstwem na problemy wręcz przciwnie,jak jest dziecko to dochodzą dodatkowe klopoty.Sama wiesz jak to wygląda.
Wiesz ja kiedyś tez czekalam ze moj mąż się zmieni....urodzilo się kolejne dziecko a wtedy to już bylo zdecydoowanie gorzej.Wykorzystywal mnie-jako kobiete calkiem od niego uzalżnioną na kazdym kroku...dla tego teraz gdy czytam Twoja historie wydaje mi sie byc podobna...brrrr...nie chce nawet do tego wracac.
To przykre że Ty sie starasz a on jest taki obojętny.
Trudno powiedziec jakie sa tego przyczyny.Przeanalizuj wszystko jak doszlo do takiej zmiany.Faktycznie psycholog móglby pomoc...

Dzięki dziewczyny ze warto to ja wiem!  Tylko jak tego dokonać mąż jest przekonany ze drugie dziecko rozwiąże problem a ja myśle ze w jego zachowaniu nic się nie zmieni! Teraz np. Mały juz śpi mąż dopiero wrócił z pracy i siedzi przy kompie gra w coś. Na moje propozycje obejzenia filmu twierdzi ze idzie rano do pracy i zaraz kładzie się spać.Ale do jasnej cholery grać może !!!

Broń Boże kolejne dziecko! Ono tylko pogorszy sprawę. Twój mąż widzi że coś nie gra, jak Wy ze sobą rozmawiacie?
Czy Ty często mu wypominasz jaki jest wobec Ciebie?

samotna88 wiem o czym mówisz.Ja czuje to samo w swoim związku.A moze poka,z mu że nie jest p.ępkiem świata.Ze bez niego też dajesz sobie super rade.Napisałas we wcześniejszym wątku że gdy wraca z pracy je obiadek siada przed telewizor i go nie ma.A moze terapia wstrząsowa.Co gdy któregos pieknego dnia przyjdzie a obiadu nie bedzie i ciebie też?Nie mówie żebyś go zostawiła nie,Chodzi mi tylko o to żebys zabrała synka na całodniową wycieczke i się zrelaksowała,albo jesli masz taka możliwość to zadbaj troche o siebie.Jesli masz z kim zostawić synka to wyjdz gdzieś z koleżanka idz na zakupy kup coś co podkresli twoja figure i przypomni ci że jestes atrakcyjna kobietą. Naprawde gdy twoj mąż zobaczy ze nie jestes kurą domową tylko świetna laska szybko zacznie o ciebie dbac.To naprwade działa.Tylko trzeba tutaj dużej determinacji i pewnosci siebie chociaż pozornej i ani na chwile nie mozna pokazac słabości.A myśłe że twój mąż ciebie kocha,bo gdyby tak nie było to napewno nie chciałby drugiego dziecka.On ma nadzieje że to ciebie uszczęśliwi i że znow bedziesz pogodna i radosna.Myśle że on tego dziecka chce dla ciebie.Bo pewnie gdy  byłaś w ciąży to byliście bardzo szczęsliwi i oboje ogromnie sie cieszyliście na jego przyjście.Może on myśli że to wróci?

Mysle SAMOTNA że fajny byłby Twój powrot do pracy.Wpłynęłoby to korzystnie na Was oboje.Ty bys sie troche "odswierzyła" w kontaktach międzyludzkich,może fajniej o siebie zadbała.Wtedy wracajac oboje po pracy  latwiej znaleźlibyscie wspolny język.
Druga sprawa to musisz przyjąc do wiadomosci że istnieje grupa ludzi ktorzy nie uzewnetrzniaja swoich uczuc.nie sa tak wylewni...i musisz to zaakceptowac,ale to oczywiście nie oznacza ze nie kochaja i ze im nie zależy.

Samotna, czy Twoi rodzice się rozstali? Zadziwiająco łatwo myślisz o rozwodzie. Przecież dopiero zaczynacie wspólne życie! Jesteście w klasycznym momencie, kiedy namiętność się wypaliła, a proza życia daje o sobie znać każdym przebudzeniem dziecka. Spokojnie - bez paniki!

Czy możecie sobie pozwolić na jakiś krótki (2 - 3 dni) wyjazd - tylko we dwoje?

Czy będąc w domu potrafisz zadbać o siebie? Wiem, że to trudne, kiedy nie musisz wychodzić do pracy. Ale warto na to zwrócić uwagę.

Czy możesz być odrobinę tajemnicza? Nie narzucać mu się z wypominaniem. Niech powrót do domu kojarzy mu się z dobrymi emocjami - nie z pretensjami.

Kwestia dziecka: oczywiście musisz czuć się na to gotowa, a to będzie związane z Twoimi uczuciami. Ale wiedz, że jedynaka trudniej się wychowuje. Jeżeli oczywiście zależy Ci na jego przyszłości. Nasze powodzenie w życiu jest bardzo uzależnione od jakości relacji, które nawiązujemy i utrzymujemy z innymi ludźmi. A jedynak zawsze będzie miał z tym większy problem niż ludzie wychowywani w większym stadzie.

Co do osobnego spania: nie traktuj tego osobiście. Dla mnie naprawdę dużym problemem były częste przebudzenia dziecka, kiedy wiedziałem, że rano muszę wstać do pracy. Twój mąż jest kierowcą, więc dobry sen jest kluczowy dla jego komfortowej pracy i bezpieczeństwa!

Daj mu trochę czasu i nie nękaj pretensjami. Zastanów się też jak reagujesz na informacje od niego. Wiele kobiet jest oszukiwanych w mniejszych lub większych sprawach, bo nie potrafią panować nad emocjami - kiedy chodzi o naprawdę błahą rzecz (Gdzie jesteś? Dopiero wyjeżdżam z pracy. Co!?!? Miałeś być 15 minut temu w domu!!!!). Potem oboje przyzwyczajają się do drobnych nieuczciwości, które w naprawdę trudnym momencie skończą się w ramionach innej kobiety lub faceta.

Umiejętność utrzymywania prawdziwie szczerych relacji jest bezcenna dla związku. Pozwalając na sytuację, w której Twój mąż - ze względu na Twoją wybuchową reakcję - będzie zatajał swoje prawdziwe uczucia, podcinasz gałąź na której siedzisz.

Nie wiem czy taka sytuacja ma u Was miejsce - znam to po prostu z autopsji i znajomych małżeństw.

Moim zdaniem - z Twojego opisu - nie jest tak źle. Spadek namiętności jest najzupełniej naturalny i trzeba poszukać sposobów na ożywienie związku. Wypominanie działa odwrotnie! Dobrze, że szukasz innych (miłosne karteczki bardzo mi się podobają ;-) Spróbuj coś z podanych wyżej, a kropla drąży skałę :-)

Tak Człowieku Moi rodzice się rozstali przez alkocholizm ojca.
Niestety na  żaden wyjazd we dwoje nie możemy sobie pozwolić bo nie mamy z kim zostawić małego.

Jeśli chodzi o mój wygląd i moje dbanie o siebie,to wydaje mi się że dużo lepiej wyglądam w tej chwili niż jak pracowałam
(wstawałam o 3 czasem wcześniej pracowałam od 4 rano do 13-14 i tak 6dni w tyg i wtedy faktycznie nie chciało mi się nawet malować paznokci)ale teraz mam masę wolnego czasu i nawet zaczęłam się malować chociaż nigdy tego nie robiłam.

Pretensje... hm..... to nie jest tak że ja mam tylko non stop pretensje,właściwie mam ich coraz mniej,mąż w domu nie ma kompletnie żadnych obowiązków i już nawet przestałam go prosić żeby w czym kolwiek pomógł właśnie dlatego żeby się nie kłócić.Jedyny jak to on mówi jego obowiązek to wynoszenie śmieci.Ale wydaje mi się że to jednak znikoma pomoc i mógłby się bardziej wysilić.Czy wszyscy faceci są tacy??

A jeśli chodzi o osobne spanie to ok powiedzmy że ja w tej chwili jakoś to rozumiem,ale wtedy byłam całkowicie sama w nowej sytuacji nie miałam żadnej pomocy ze strony rodziny, miałam tylko męża i wyłam całymi nocami bo nie umiałam się zupełnie odnaleść.A on poprostu najzwyczajniej w świecie wyniusł się i już on problemu nie miał a ja czułam się pożucona!!
Myślę że może było by innaczej gdyby wracając z pracy chociaż na chwilę zabrała małego np. na spacer żebym ja też mogła odpocząć.Ale mój mąż uważał że on pracuje i to wystarczy!!

Jeśli chodzi o ręsztę twojego postu to masz chyba rację.Fakt faktem jestem bardzo nerwowa i czasem nie potrafię ugryżć się w jęzor!Ale też będę nad tym pracować postaram się od dziś witać męża z uśmiechem na twarzy i zobaczymy jaki będzie efekt

Człowieku Dzięki za przemówioenie do rozsądku dodałeś mi sił.
Niestety u mojego męża w rodzinie było tak samo, rodzice rozstrali się przez pijaństwo ojca a teraz jeszcze matka zaczęła pić i mąż nie utrzymuje żadnych kontaktów z rodzicami.Zresztą ja ze swoimi też go nie mam.

Jeślli chodzi o nianię to faktycznie wolałabym poczekać do marca jak będzie trochę więcej gotówki.
Zresztą mały ma już 3 lata i nie mam z nim żadnych problemów odnalazłam się jako matka i myślę że jestem dobrą matką.
Potrafię go zająć tak że mam czas dla siebie

Samotna witaj dopadło cie to co mnie kiedyś , wiec doskonale rozumiem twój stan. Określiła bym go jako wnerw.

Ale najpierw za pamięci powiem ze absolutnie zgadzam się z Dunkisem i z Człowiekiem .

Wracając do mojego przykładu. Na początku chciałam być super gospodynią i partnerka dla męża bo oboje mieliśmy kiepskie domy poprzednie. To dążenie by w Naszym domu było idealnie  powodowało ze reagowałam na narzekania męża  przykręcaniem śruby sobie.
Ogólnie mówiąc z natury radosna , wesoła coraz bardziej cichłam poważniałam, zabierałam mu wszystkie obowiązki i oczekiwałam jednego. By zaczął po pracy poświęcać czas mi.
Błędnie myślałam ze jak mu ujmę zajęć to on gdy nie będzie miał roboty to pogada ze mną, coś porobimy wspólnie.
A tym czasem on korzystał z swobody i pilot w rękę, i on odpoczywa. Że co proszę?
Ja nie istnieję? Patrzyłam na niego i w myślach błagałam człowieku bo się uduszę pomóż zrób coś no....

Doszłam tez do momentu że patrząc na siebie nie widziałam prawdziwej ja, no kim ja dla niego się stałam .
Ale że ja gdy jestem na dnie to jak sprężyna  napinam się do trudnego zadania tak i w tym przypadku zaczęłam myśleć co zrobić.

Stałam się nie jego partnerką a mamusia co za niego wszystko robi, ustępuje by tylko był happpy i służąca jaśnie pana.
A on, milczek, ciągle w ciszy zamyślony, jak coś mu kazałam to zrobił, dał kwiaty na urodziny a co z tego że potem siadał i dziennik.

Koniec tego  zrobiłam w domu rewolucję, kobieta musi być dla faceta tajemnicą wyzwaniem, on musi miec wrażenie ze ktos może mu to coś fajnego zabrać.

Najpierw dostał obowiązki, nie dużo ale zawsze , dałam mu do wyboru odkurzanie dywanów albo obiad w niedziele robi. Zbulwersowany  wybrał odkurzanie. A gdy pierwszy raz odkurzał nie śmiałam się z niego żeby zobaczył jak to jest, wyszłam do kuchni a po wszystkim powiedziałam że zrobił lepiej niż ja.

Powiem ci że po roku on się przyznał że ucieszyło go to że i on może do dbania o dom przyłożyć się.
On chciał mieć obowiązki tylko ja udawałam idealna a on czuł się głupi przy mnie.

Potem przyszła kolej na mnie, powiedziałam ze wychodze do kumpeli  i wychodziłam, a on o dziwo czekał uśmiechnięty i niecierpliwy.
Zaczęłam mieć swoje tajemnice typu  nie ustalony wyjazd do miasta by pochodzić po sklepach sama.

Ale przede wszystkim  rozmowa, otwarcie mu powiedziałam że  jesli nasze życie sie nie zmieni to wyjdę z domu i nie wrócę.
Zmieniło się bo ja mu odpuściłam, zaczęłam żyć  dla siebie.
Znów błyszczały mi oczy a on zaczął być zazdrosny.

Kochana zawsze pragniemy mieć to czego nie możemy mieć, więc zajmij swój czas na maks to mąż zacznie chcieć  odzyskać ciebie.
Nie można rozwalać czegoś co miało być do końca życia tylko dlatego że  nie umiemy tego naprawić standardowo, można zmienić spojrzenie na męża na siebie .

Amazonko wiem że  najgorzej zobaczyć że to we mnie był problem, ale kochana  ja wychodzę z założenia że lepiej znać problem i naprawiać niż udawać  to wszystkich wina nie moja.

Uda sie wystarczy uprzeć się i zawalczyć o siebie, męża i o rodzinę. Ale najwięcej korzyści ze zmiany itak było dla mnie. Stałam się pewna siebie, znam swoja wartość, nauczyłam sie  sama prosić o co chce.
I nie chodzi o proszenie  błagalcze a o stanowcze kulturalne  Ja chce proszę zrób to .

Nie sądziłam że jest nas tak wiele. Jakiś czas temu pisalam na innym forum o tym co mnie spotkalo. Jestem z męzem razem od  7 lat, 4 lata po slubie, mamy 3letniego synka. 3 miesiace temu maż zrobił sie obcy, zamkniety wsobie, przejety czyms. Myślałam że chodzi o prace czy pieniadze ale jakiś czas temu kiedy go przycisnęlam dowiedziałam się że w październiku zeszłego roku na wyjeździe służbowym mąż zdradził mnie. Nie z jakąś koleżanka z pracy tylko płatna dziwka z netu. To było jak grom z nieba. Nie wierzyłam, śmiałam się. potem przyszła faza rozpaczu i płaczu. Kazałam mu sie wyprowadzić, wyniósł się do swoich rodziców.Wierle rozmawialiśmy, chiałam zrozumiec. Mówi, że załuje, że kocha, że wszytsko bedzie lepiej inaczej. Pozwoliłam mu wrócic ale nic nie jest lepiej, jest gorzej. Nasze rozmowy ograniczają się do rozmów o dziecku i pogodzie. Nie wiem co robić, nie moge oddychać kiedy jest w poblizu, nienawidzę go ze przez glupi wybryk zniszczyl tyle lat. W sobotę pojechałam do znajomych, chiałam się oderwac nie myślec. I tak było, bawiłam się świetnie nie myślałam.Ale teraz wszytsko od nowa. Nie wiem czy potrafie z nim zyć, chiałam bardzo mu wybaczyć, chiałam żeby wrócil a teraz nie wiem. Zaczełam sobie uświadamiać ż etak na prawdę już wczesniej nie było tak jak byc powinno. Brak czułości i zaangazowania z jego strony. Moje starania nigdy nie docenione. Oboje pracujemy, spełniamy sie zawodowo wieć nie wynika to z problemów na tej płaszczyźnie. Ja potrzebuje ciepla miłości i romzowy bez tego nie potrafie zyc w związku i bez tego miałam coraz zadziej ochotę na seks, a im mniej jej mialam tym on oddalal sie bardziej i to bylo bledne kolo. Zycie bez powanych rozmow od ktorych on wciaz uciekal. Byłam jego piewrsza i jedyna kobieta moze dlatego to zrobil, nie wiem. Teraz wazniejsze jest to czy bedzie potrafil to naprawic, nie widze zeby cos robil w tym kierunku, chodzi z mina ofiary na twarzy. Wczoraj kupiuł mi bukiecik róz.wow ale wyczyn...nie wiem nawet co powinien zrobic...kazdego dnia boli mnie to wszytsko bardziej...jak podjąc tą decyzję jak rozstac się z kims z kim tak wiele cie łaczy- dziecko!