potrzebuje wsparcia...mój problem z samotnością

Nie zamykaj się przed ludźmi w swojej samotności bo przynosi to szereg negatywnych skutków włącznie z depresją, alkoholizmem. Nie odgradzaj się od ludzi wewnętrznym murem i nie skupiaj się na tym jaka jesteś nieszczęśliwa. Mimo przeciwności losu ? trzeba starać się zachować uśmiech na twarzy i optymizm. To przyciąga innych bardziej niż mina ponuraka ?W dzisiejszych
czasach, kiedy kontakty z ludźmi stają się coraz bardziej naskórkowe problem samotności staje się coraz bardziej powszechny ? nie traktuj swojej samotności jako czegoś co spotyka tylko Ciebie. Rozejrzyj się ? dookoła jest mnóstwo osób, które także nikogo nie mają, a nawet jeżeli mają to i tak często czują się samotne. Czasem bywa tak, że sytuacja danej osoby czy los sprawiają, że osoba samotna rzeczywiście ma ?pecha? w kontaktach interpersonalnych i nie potrafi znaleźć tej przysłowiowej ?bratniej duszy?. Ale samo nic się z siebie nie zmieni. Trzeba więc samemu ?stwarzać? sobie takie sytuacje , które pomogą nam kogoś poznać i jak najczęściej wychodzić z domu.  To nie jest tak, że spotkamy kogoś wyłącznie na jakiejś imprezie , czasem ciekawe osoby można poznać na kursie językowym, kursie tańca , kursie gotowania albo przeglądając książkę w Empiku. Dlatego ? moja rada ? wyjdź z domu ? to najwazniejszy krok w pokonaniu samotności. Przy okazji Twojego postu chciałabym też powiedzieć, iż znam takie samotne osoby, które narzekają na swoją samotność wszem i wobec i przedstawiają się jako osoby niepewne w kontaktach z innymi, którym nawiązywanie znajomości ?jakoś tak nie wychodzi? ? ale w głębi duszy taka sytuacja im pasuje. Niektóre osoby po prostu chcą być samotne bo w głębi serca uważają, że nikt na nie zasługuje a pozowanie na osobę, która sama odrzuca, a nie jest odrzucana jest lepiej odbierane przez otoczenie. Czasem warto się zastanowić, czy gdzieś tam podświadomie nie czają się w nas takie myśli, że tak naprawdę nikt nie jest dla nas dość dobry ?

wiesz justynko, myslę, że jesteś moja pokrewną dusza. też jestem sama, też nie z wyboru. vausti udzieliła mądrych rad, jak psycholog, tylko tak trudno wdrożyć je w życie. bo jak sie uśmiechać, gdy w sercu smutek:-(
to fakt, że ludzie optymistycznie nastawieni do życia tak samo odbierani są przez otoczenie. staram się cały czas podnosić głowę wysoko i być pewną siebie; tego radzę też Tobie. podobnie mam chwile załamania, takie, że potrafię płakać całą noc. jednak rano trzeba wstać, ubrać się do pracy, jakoś wyglądać:-0
podobnie jak Ty, miałam dni, kiedy kupowałam wino i popijałam rozpaczając. odstawiłam je, zaczęłam biegać... to chyba zdrowsze. ale co tam, i tak sobotnie wieczory są najgorsze prawda...
zamiast Cię pocieszyć, to pisze o sobie, wybacz. jednak to Ty sama musisz znaleźć rozwiązanie, nie psycholog, nie Twoja przyjaciółka, tylko Ty sama. weź życie we własne ręce! i na przód! mnie jeszcze się nie udało, ale mam nadzieje, że będziesz lepsza! spójrzmy na świat realistycznie, ja zawsze mówię, nic na siłę, co ma być to będzie...
trzymaj się cieplutko, pzdr