Mąż nie chce się do mnie odzywać, lekcewarzy mnie i przestał się myć.

rozmawialas z nim o swoich uczuciach?
moze to glupie pytanie ale niektorzy nie rozmawiaja..

mozesz od niego odejsc?

Kiedyś rozmawialiśmy ale mąż obecnie nie chce rozmawiać wogóle na żaden tmat i tak jak napisałam czasem tylko jak idziemy do sklepu i ma humor to sie odzywa.
Ja myślę ze mąż by się bardzo cieszył gdybym odeszła wiele razy wyrzucał mnie z mieszkania w czasie kłótni i powtarzał że to ja mam wziąć rozwód jak chcę.
Mąż nie zameldował mnie w swoim mieszkaniu twierdząć ze lepiej jak będe zameldowana u mamy żeby potem odziedziczyć mieszkanie.
Teraz niestety jak dziecko przyszło na swiat przeprowadzenie sie do mamy wiąże się z bardzo dużym pogorszeniem warunków.
Mama mieszka w starej kamienicy, mieszkanie jest zaniedbane ze względów finansowych jest również wilgoć , niedogrzane.
Ja nie pracuję a jeśli chodzi o alimenty to pewnie będzie niewielka suma jak znam życie , obecnie nie musze dziecka zaprowadzać do przedszkola a jak odejdziemy sytuacja sie zmieni. Boje sie ze sobie nie poradze że będzie nam brakowało na życie, leki, odzież itd.
Gdybym była sama nie wahałabym się nawet przez chwile zeby odejść ale teraz muszę robić tak żeby zapewnić dziecku wszystko czego potrzebuje. I w ten sposób popadłam w błędne koło staram sie to wszystko znosić dla córki.
Nie pozostaje to jednak bez wpływu na moją i córki psychikę.

Może rozejrzyj się za pomocą psychologiczną dla was - terapia małżeńska, a jak nie zechce to pomoc psychologiczna dla Ciebie. Ponieważ jest vice dyrektorem to i wykształcenie musi mieć oraz jakiś poziom też (jak nie teraz, to przedtem) będziesz mu mogła wejść "na ambicję" i powoli małymi kroczkami z pomocą psychologa wyprowadzisz go na prostą Powodzenia

A nie możesz iść do pracy? Zawsze byś miała własne pieniążki i nie musiałabyś o nic prosić. Z czasem byś wynajęła sobie jakąś stancję i pomyślała o alimentach. To jak się zachowuje Twój mąż to totalna porażka!

Zastanawia mnie jedna sprawa, jak możesz wytrzymać w tym syfie? Rozumiałbym jakbyś nie chciała posprzątać jego pokoju w ramach zemsty ale  skoro w jego pokoju od kilku lat nic się nie zmienia to w tym momencie karzesz siebie!

Ja już bym wolała wyprowadzić się do matki u której w mieszkaniu jest wilgoć niż mieszkać z obleśnym facetem pod jednym dachem. Nie wspominając o tym jaki przykład daje swojej córeczce i o tym jak się do Ciebie odnosi.

Tak nie pracuję zawodowo ale w domu musze robić sama wszystko mąż z niczym mnie nie wyręcza nawet pralki nie pozwala mi podłączyć choć kupił ją nową i stoi bezsensownie w łazience teraz stwierdził ze nie powinno być w domu lodówki odkurzacz stoi popsuty od kilku miesięcy , piekarnik tez itd trodno czegokolwiek sie doprosić.

Słodka czarodziejko - ja wiem ze mężczyźni lubią jak sie kobieta stara i im nadskakuje. Jakbym zaczeła nagle mu nadskakiwać to chyba zlekcewarzyl by mnie jszcze bardziej, przecież ja od niego już od kilku lat nie usłyszałam dobrego słowa.

Jeśli chodzi o obiady to woli jeść na mieście no chyba ze jest wszystko pozamykane i nie ma gdzie iść.
Nie sądzę żebym była złą kucharką.

Wiele razy jak przyzedł z pracy pytam czy zje obiad a on na to że nie jest głodny albo próbuje nawiązać rozmowę a on na wszystko odpowiada mi opryskliwie nawet na mnie nie spojrzy.

W wigilję nie chciał usiąść przy stole składać życzeń a w pierwszy dzien swiąt poszedł gdzieś i nie było go 7 godzin i tak latał przez całe swięta . Nigdy nie powie gdzie idzie i o ktorej przyjdzie. Wychodzi kiedy mu pasuje i wraca kiedy chce.
Przecież zamiast "tatać" mógłby sobie gacie wyprac no ale pewnie poco przecież jak ja to zrobie będzie miał więcej czasu dla siebie.

Oczywiście dziecko zajmuje dużo czasu ale i dla męża bym znalazła niestety on woli własne i zamiast zaproponować zebysmy wyszli gdzies razem chodzi sam natomiast jak ja powiem żebyśmy wyszli z dzieckiem to pojdzie ale prawie się nie odzywa.

Nie mogę bo mąż sie nie zgadza na podłączenie pralki

Anhedonia - rozumiesz co ja w ogóle napisałam ?

Uważasz że jak kobieta nie pracuje zawodowo tylko mąż to już ma prawo go dom ani dziecko  nie obchodzić zupełnie ?
Czyli na zasadzie daje ci pieniądze i spadaj .

wezmy sytuacje odwrotna, nie macie dziecka a Twoj maz kupuje sobie pieska. cala swoja uwage poswieca jemu a Ciebie traktuje jak powietrze. czy nie zachowywalabys sie tak jak on. w moim odczuciu on ma juz poprostu dosyc bycia maszynka do robienia pieniedzy i probuje lub probowal wczesniej zwrocic swoja uwage ale tego  nie zauwazylas bo cala uwage skupilas na dziecku. a jego odtracilas.

O matko ! po pierwsze pies to nie to samo co dziecko po drogie ja też mogłabym powiedzieć ze mam dość bycia kura domową i niańka i kucharką itd ale z chwilą decyzji o ślubie wiedziałam jakie będą obowiązki z tym związane natomiast jeśli mój mąż ma dość bycia maszynką i utrzymywać rodzinę to niech przestanie pracować ja go nie zmuszam.

Nigdy z niczym męża nie odtrącałam raczej byłam na każde skinienie. Przecież to mąż mnie lekcewazy nie chce rozmawiać . W czasie kłótni powiedział mi wyraźnie " a oczy ja mam z tobą rozmawiac, o czym można z tobą porozmawiac" wiem ze chodziło mu o to żeby mnie poniżyć poprostu. Nagle jak pojawiło sie dziecko przestałam byc dla niego partnerką do rozmowy. I jeszcze ktoś twierdzi ze ja go odtracam..... Mąż skończył studia ale ja też i nie czuje się idiotką z ktorą nie ma o czym rozmawiać.

Nie jestem też typem karierowiczki ktora będzie realizować się zawodowo kosztem dziecka skoro jest taka możliwość chciałabym wychować dziecko być z nim a kiedy pojdzie do szkoły ja wrócę do pracy. Czy coś w tym złego.

Ty naprawde nic nie rozumiesz, moim zdaniem powinnas pojsc do poradni malzenskiej.
nie zrozumialas calkowicie co Ci napisalam, swoim zyciu idzies po najmniejszej lini oporu. Psa nie porownywalam do dziecka tylko byl to przyklad.
Nie moze byc tak ze jak rodzi sie dziecko to partner idzie w odstawienie. nie powinno w ogole dojsc do sytuacji ze zaczeliscie spac oddzielnie. nie uwierze nigdy w to ze jak wrocilas z dzieckiem ze szpitala to maz bez zadnego powodu sam z siebie poszedl spac do drugiego pokoju.
pojawienie sie dziecka to dla meza tez duza zmiana, obawy przed nowa sytuacja i powinnas mu dac do zrozumienia ze nadal jest dla Ciebie tak samo wazny jak przed narodzinami corki. pomyslalas chociaz raz o tym co on moze czuc jezeli doprowadzilo to do takiego zachowania wobec Ciebie. Nic nie bierze sie bez przyczyny. I pamietaj o najwazniejszym, nigdy wina nie lezy po jednej stronie.

Właśnie. Nie wiem jakie studia zaliczyłaś, ale może obiło Ci się o uszy takie stwierdzenie:
"słuchać - a nie słyszeć,
patrzeć - a nie widzieć"
Jesteś zmęczona, skołowana, zirytowana etc. Może Ci coś umyka? My Cię nie krytykujemy, my próbujemy znaleźć jakieś sedno - na temat, który sama zadałaś. Mamy wątpliwości. Doradzamy pomoc fachową a nie chcemy Ci dokuczyć. Tak to bywa na forum, że nie zawsze jest się pogłaskanym po główce. Powodzenia

Popieram zdanie Smołki. Rób coś, bo od niego nie masz co oczekiwać zmian, jemu dobrze (ewentualnie) a Tobie nie. Powodzenia

Nie sprzątasz , nie gotujesz, nie pierzesz to co Ty właściwie robisz przez cały dzień? Użalasz się nad sobą i ewentualnie czekasz na wypłatę, która przecież Ci się należy..

Przykro jest czytać, to co piszesz.  Mało tego, że mąż ciężko pracuje to wg Ciebie jeszcze musi posprzątać , zrobić pranie i podłączyć tą cholerna pralkę bo Tobie ciężko jest zadzwonić po fachowca bądź poprosić sąsiada o pomoc. Wszystko musi być na głowie Twojego męża! ?

Czy Ty naprawdę nie widzisz sygnałów jakie daje Ci Twój mąż? Tak Ci niby źle ale nic nie robisz z tą sytuacją. Dziewczyny proponują terapię małżeńską ale Ty nie..no bo po co?, Ty wolisz szukać winnego i użalać się jak to Ci źle.

Mówisz, że mąż Cię poniża to dlaczego się nie wyprowadzisz do swojej matki? No bo u mamy grzyb a u Ciebie w domu niby lepiej? Syf i malaria.

Dlaczego Twój mąż nie chce z Tobą rozmawiać? Bo  Ty zachowujesz się tak jakbyś pozjadała wszystkie rozumy, każdą próbę rozmowy ze strony swojego męża traktujesz jak atak, no bo niby dlaczego masz posprzątać przecież nie jesteś jego sprzątaczką, obiadu nie zrobisz bo nie jesteś jego kucharką ale to, że to on utrzymuje rodzinę to jest jego obowiązek a nie powinien być przypadkiem z Twojego punktu widzenia maszynką do robienia pieniędzy?

Jak ktoś chce uderzyć psa to zawsze kija znajdzie.

Twój mąż znęca sie psychicznie nad Toba i  dzieckiem i robi to "bradzo dobrze" jest tebilem o niektórych rzeczy nie jestem wastanie ogarnac z pralka czy lodówka, przecieź to nie średniowiecze, ale moze mi brakuje elekfencji.
       Nie wiem czemu formuowiczki Cie tak ocenily i meża jako pokrzywdzonego i maszynke do robienia piniedzy, dlamnie to jest nie zrozumiele. To facet jest głowa rodziny i powinien łożyc na nią zwłaszcza w tym kraju, takich rodzin jest tysiace i zyja.. i osobiście pasowal by mi taki uklad...
       Cięzko wytułmaczyc zachowanie meża:/ , mieszkanie z mama byłoby dobrym rozwiazaniem , moglabys isc do pracy a mama zajelaby sie dziecmi:), z grzybem i wilgocia monza sobie poradzic:) a spokoj rodzinny i charmonia to cos bardzo cennego duzo bardziej niz luksusy... rzycze powodzenia pozdrawiam..

Piszesz:

Przez pół roku nie wyprałaś pościeli o czymś to świadczy

Podejrzewam, że staż mam większy niż Ty ale za nim odpowiem Ci na to zdanie wole się zapytać jak długo jesteś ze swoim mężem?

A stąd:

A Ty skąd wiesz czy wraca zmęczony z pracy czy nie? Masz jakiś dar, który wzrokowo analizuje zmęczenie organizmu? Czy to praca fizyczna czy umysłowa tak samo jest męcząca .

Słuchaj, piszesz, że Twój maż się nie myje, pościel ma niezmienianą od pół roku, Twoja córka mówi, że śmierdzi a Ty z tego odoru nie wiesz gdzie masz się podziać. Ponadto Twój mąż ?sika na stojąco i często brudzi na deskę i podłogę? Sama sugerujesz jak wygląda w Twoim domu więc się nie dziw, że większość ma podobną wizję wyglądu Twojego mieszkania.

Ale co lepsze, dom jaki opisujesz? Pozorna rodzina jaką tworzycie? Myślisz, że Wasze zachowanie nie ma wpływu na jej psychikę?

To bardzo mnie cieszy, musisz podjąć jakieś kroki! Mam nadzieję, że rozwiążesz swoje problemy. Nie pozówl aby Twoja mała córeczka musiała patrzeć na smutną mamę bez względu na to czyja to wina.

aoaoaoa

aoaoa

1. kiedy pierwszy raz przestaliscie ze soba sypiac? Jakie to byly okolicznosci?
2. piszesz, ze sie klocicie, czy maz w czasie klotni milczy a tylko ty na niego naskakujesz, wyje, czy cos mowi? Jesli mowi, to co mowi?
3. czy maz kiedykolwiek od poczatku malzenstwa wyrazil slownie swoje niezadowolenie z Ciebie? Czy powiedzial kiedykolwiek, ze cos mu sie nie podoba?
4. Czy kochasz meza?
5. czy zmiany, o ktorych piszesz zachodzily powoli, czy stalo sie to nagle?
6. jak wyglada jego zajmowanie sie corka? czy jest sporadyczne i jak wyglada?

Jestem bardzo przeciwna narzucaniu kobiecie roli w malzenstwie. Malzenstwo to indywidualny uklad miedzy dwojgiem. Wszelkie nieporozumienia zaczynaja sie tam kiedy partnerzy maja wzajemne oczekiwania oparte na ROLI zony i meza. Ani kobieta ani mezczyzna nie ma przypisanych rol. Dojrzali ludzie wzajemnie okreslaja swoja wizje partnerstwa, podzialu obowiazku i wszelkich dzialan dla dobra rodziny. Moze to calkowicie odbiegac od standartow wyniesionych z domu rodzinnego (zwlaszcza ze partnerzy pochodza z dwoch roznych domow).
Jestem rowniez wrogo nastawiona do porad typu zadbaj o meza, dopiesc go etc.... bo tak naprawde nie wiem co dzieje sie w domu autorki watku.
Mam krzywozgryz na narzucanie rol i obowiazkow na kogokolwiek w partnerstwie. Nie uwazam tez, ze uklad-partnerstwo powinien polegac na wzajemnym domyslaniu sie lub dawaniu do zrozumienia czegos drugiej stronie. Ktos kto tak postepuje jest niedojrzaly (nawet jak jest dyrektorem szkoly lub prezydentem USA).
Zasady powinny byc WYRAZNIE powiedziane i wzajemnie ustalone.
Malzenstwo to taka mala firma w ktorej kazdy powinien wiedziec jakie ma zadanie do wykonania. Nie ma takiej firmy do ktorej ludzie przychodza i nikt nie wie co ma robic tylko trzeba sie domyslac a profity sa zmienne i niepewne. W malzenstwie tez tak nie ma.

Wypowiem sie tylko na temat aktu pt "Pralka".
oczywiscie na podstawie tego co napisalas a nie stanu faktycznego, bo tego nikt nie wie i opieramy swoje opinie o dane podane przez Ciebie.
Dla mnie jest to bardzo dziecinne tlumaczenie sie, ze pralka jest niezainstalowana bo on sie nie zgadza. Czy on jest Twoim ojcem? (czy to uklad kazirodczy?)
Wytlumacz mi dlaczego dorosla, dojrzala osoba ma problem z podjeciem decyzji i jej zrealizowaniem? Czy rezygnujac z pralki chcesz mu dac cos do zrozumienia? a moze gdybys ja zainstalowala to by Cie pobil, przypalal zywcem...?
Bardzo tajemnicza jest dla mnie niemoznosc zainstalowania pralki. Moglabys rzucic troche swiatla?

Nie dziwie się że ona Cie tak traktuje...to działa w obie strony.Jeżeli podjeliście decyzję że nie pracujesz, zajmujesz sie dzieckiem i domem to nie dziwie sie ze nie chce mu sie wyprać pościeli czy ubrań. A skoro Ty nie pirzesz jego rzeczy a on też nie to nie dziwie sie że jemu pralka jest niepotrzebna. W akcie desperacji sama bym próbowała podłaczyć tą pralkę, nawet gdybym nie miała sie do kogo o to zwrócić!
Kobieto chcesz by traktował Cie jak księżniczkę a sama traktujesz go nie lepiej. I nie chodzi o traktowanie go jak dziecko niepełnosprawne ale o to że tworzycie RODZINE i robienie sobie na złość i tupanie nóżką:" nie upiore, nie ugotuje, nie posprzątam" nic nie da i nic nie zmieni. Żona musi dbać o męża tak samo mąż o żonę. Jak dla mnie tworzycie jakiś chory układ i niestety ale wina nie leży po jednej stronie. Gdybym siedziała w domu i zajmowała się dzieckiem, jak napisałaś karmieniem i wychowywaniem jego, które ma już 3 lata i spokojnie może iść do przedszkola to zaczęłabym sie po jakimś czasie nudzić. Może potrzeba żebyś wyszła do ludzi.

Wydaje mi się krem, że tak naprawdę wcale nie potrzebujesz naszych rad, że już od dawna wszysto jest dla ciebie jasne i oczywiste i jesteś na forum tylko po to, zeby uzyskać potwierdzenie win swego męża. I wściekasz się, że piszemy nie to co byś chciała usłyszeć.

Gdyby moja kobieta wyniosła się ze wspólnej sypialni na 3 lata, to nie takie jazdy bym robił jak jej mąż. Uważam, że facet i tak ma anielską cierpliwość.
A to w jaki sposób krem przedstawia ich sytuację, dowodzi, że jest człowiekiem absolutnie niezdolnym do zrozumienia czyiś racji...

Krem nie potrzebuje męża, rola matki jej w pełni wystarcza, ale potrzebny jej chodzący bankomat i do tej roli sprowadziła swojego faceta. I jeszcze sie dziwi, że facet wierzga...

To naświetlę Ci odpowiedzi Kremu na Twoje pytania.
   

Od narodzin córeczki.  Lekarz wspomniał o tym aby dziecko miało jak najmniejszy kontakt z wirusami  a ,że jej mąż pracuje w szkole?  to sama zasugerowała spanie osobno na co jej partner bez żadnego problemu przystał na jej propozycję.

Jej, mąż krzyczy na nią, zdarzyło się, że jej groził. Przytoczyła pewną sytuację, której świadkiem była jej córeczka-Ania. Gdyby Ania nie weszła do pokoju to zapewne podczas tej awantury jej mąż by nie opanował się i ją uderzył.

Wspomniała, że jej małżeństwo od początku nie było za kolorowe ale, że pamięta go sprzed ślubu i, że taki nie był. I, że jest otwarta na zmiany.

Nie wie/ nie jest teraz pewna swoich uczuć.

Z tego co napisała można było wywnioskować, że powoli. Chociaż nie podała konkretnej odpowiedzi tak czy nie.

Nie zajmuje się dzieckiem w ogóle.

Ja odniosłam, się do wypowiedzi Kremu. Moje podpunkty to moje zdanie na jej odpowiedź, na Twoje pytania. Ale teraz to i tak już, nie ma znaczenia?.mam nadzieję, że Krem upora się ze swoimi problemami.

no coz nie zdazylam przeczytac tych odpowiedzi przed wykasowaniem
szczegolnie interesowalo mnie to co on mowi... moze rzuciloby troche swiatla... no nie wiem.

A może mąż ma depresje, a może jemu się nic nie chce, może on stracił sens życia, może się pogubił? Z tego co ja wyczytałam to OBYDWOJE się nie starają i NIKT  tam pewnie się nie uśmiecha i nie mówi nic miłego.

Ciężko jest radzić komukolwiek znając wersję tylko jednej strony ( mam wrażenie że nie pełną). Napisze po raz 3 -terapia małżeńska.

dla mnie to juz patologia, ze nie zajmuje sie swoim wlasnym dzieckiem
... i on pracuje w szkole....jest wicedyrektorem... a nie rozumie potrzeb dziecka
przeciez on mial tyle godzin psychologi i pedagogiki na studiach... tylko zakuc, zdac i zapomniec?
jakies dziwne to dla mnie...

sparawa roli kobiety w zyciu czlowieka to sprawa drugorzedna w porownaniu do jego spelnienia sie w ojcostwie.
I nawet niech Krem bedzie najbardziej leniwym leniwcem na swiecie (czyli bardziej jeszcze niz ja) to i tak cos bardzo nie gra w jej malzenstwie... i to cos takiego co nie wyleczy sie poprzez upranie jego poscieli i jej zwiekszona wydajnosc na godzine.
dlatego wazne wydaje mi sie co on konkretnie mowi w przerwach gdy milczy.... no musial cos z siebie wyrzucic chocby przez sen... jakies slowa-haslo...

a Krem moze byc leniwa... kto powiedzial, ze wszyscy maja byc pracowici? Nie kazdy ma nadczynnosc tarczycy... nektorzy maja niedoczynnosc
Ja juz kiedys pisalam, ze jestem tak leniwa, ze gdyby nie wynaleziono pralek to sama bym wynalazla... bo nad rzeke bym z cala pewnoscia nie latala. Wolalabym umrzec w syfie.

Prac recznie brzmi dla mnie tak samo niedorzecznie jak isc w pole za potrzeba...
Jak dla mnie to sa dwie opcje
-on ma jakis problem ze soba
-jest to rodzaj buntu przeciwko... (?)

Nie przejmuj sie Krem, ze ludzie podeszli do Ciebie krytycznie. Musisz wziac pod uwage, ze kazdy ma swoj bagaz doswiadczen a do tego dochodzi sposob naszej wypowiedzi..
sa trzy prawdy
1. to co chcesz powiedziec
2. to co mowisz (dobor slow)
3. to co my slyszymy
Niekoniecznie to co chcesz powiedziec jest tym samym co my uslyszymy (mamy swoje filtry)

Wyluzuj sie... na to co tu piszemy.

a co do wersji z jego depresja.... jesli ma to niech sie leczy... chyba zauwazyl, ze ma.
a Krem ma prawo zajac sie swoja depresja. Nie moze byc tak, ze wiecznie oczekuje sie od kobiety, ze bedzie uleczac meza i wskazywac mu droge.
Jesli on po przeszkoleniu pedagogicznym nie ma potrzeby isc na terapie.. to chyba Krem nie musi go jakos oswiecac??!!
A jesli on nie zdaje sobie sprawy, ze moga isc na terapie i nie szuka rozwiazan problemu... to sorki ale zaczynam rozumiec skad sie biora problemy z oswiata w naszym kraju.

No właśnie w tym rzecz, że napisała tyle, że nie zdążyłaś tego przeczytać.   

Woland2 i tak w bardzo delikatny sposób ustosunkował się do jej wypowiedzi. Ja również nie rozumiem jak można na 3 lata odizolować męża tylko dlatego, że lekarz wyklepał ogólną formułkę dotyczącą bezpieczeństwa.  Zarazki mamy nie od dziś a to, że jej mąż jest bardziej narażony bo ma większy kontakt z ludźmi nie powinno oznaczać odseparowanie się.  Męża można zaszczepić a to, że przeprowadziła się do innego pokoju nie oznacza, że pozbyła się problemu. Fakt, że mieszkają w jednym domu, korzystają z tych samych rzeczy/przedmiotów oddychają jednym powietrzem nie uchroni córki przed zarażeniem się.  I te bakterie może ona przenieść . A traktowanie ojca jak jednego, wielkiego siedliska wszelkich chorób jest  niedorzeczne.

Wcześniej Ci naświetliłam odpowiedzi Kremu na Twoje pytania.

Mój mąż przejął taktykę nieodzywania się do mnie i do naszej sześcioletniej córki. nie odzywa sie z byle powodu często nawet nie wiem dlaczego. Jak ma do mnie o coś pretensje a najczęściej nie wiem sama o co to pszesaje się odzywać do mnie i do dziecka też. Trwa to juz tak długo ... już jestem tym zmęczona. A wyglada to tak Po tygodniu nie odzywania się do nas naglecoś go pytam czyli czymś zagadam co np dotyczy dziecka i zaczynamy rozmawiać potem np wychodzimy do sklepu razem w sklepie przestaje mu coś pasować i przestaje się do mnie odzywać i pośpiesznie wychodzi ze sklepu pozostawiając mnie przy kasie. Ja wychodzę przed sklep nigdzie go nie ma więc idę w stronę przystanku i nagle go widzę idzie przede mną pośpiesznym krokiem do tramwaju i tak wracamy osobno jest godzina np 10 w nocy a ten nawet się nie obejrzy czy ja idę. I tak było tez wczoraj ( zresztą w kółko tak jest) dzwoni żebym przyjechała do sklepu rozmawia przez telefon normalnie więc mam nadzieję ze jak się zobaczymy bedzie normalnie ( już teraz nie mam takiej pewnosci) wracamy do domu już w milczeniu w tramwaju siada osobno. w domu szykuję jedzenie normalnie mi odpowiada otem siedzi przy komputerze i sie nieodzywa. Dziecko trzeci dzień ma gorączkę zaczynam się martwić więc pytam go co robimy czy dajemy dalej inhalacje i próbujemy leczyć domowymi sposobami czy wołamy lekarza. On na to ze nie zna sie na tym i żebym robiła co chcę a ja na to ze przecież jest ojcem wiec powinien ze mną rozmawiać na takie tematy a on na to że nie jest ojcem. Powiedział ze nie jest ojcem przy naszej sześcioletniej córce. Niedobrze mi od tego wszystkiego juz. Ja zajmuję się domem a on pracuje. Mój mąż może mnie nie nawidzieć ale co ma do naszego dziecka?
Mój mąż nie może tego znieść że mieszka z nami moja mama która jest z nami od momentu jak zachorowała na oczy. Chciałby żeby się wyniosła. Mam kazać się wynieść mojej schorowanej matce dlatego że mój mąż tak chce?