co dalej z tym życiem?

Aga To że zasługujesz na Miłość nie ulega żadnej wątpliwości...
czasami trzeba popełnić pare błędów aby dotrzeć do tego właściwego, do tej naszej drugiej połówki

To fantastycznie że masz sukcesy zawodowe, zapewne masz swoje pasję- rozwijaj je...ten właściwy, pojawi się jak zawsze nieoczekiwanie...
ja w to wierzę
uwierz i ty

Niobe, wydaje mi się, że po prostu trzeba mieć szczęście, żeby przez internet poznać kogoś fajnego. Tak jak w grze w totka;) - szczęście i wytrwałość. Ja osobiście miałam na pewno ponad 10 spotkań (zresztą nie wiem, bo po 10 przestałam już liczyć ) i tylko  jednymm facetem chciałam spotykać się dłużej. Cierpliwości nam obu życzę

dokładnie tak 30- stka nei zamyka żadnych drzwi a wręcz otwiera nowe- jesteś dojrzalsza, piękniejsza, masz ustabilizowane życie, wiesz już czego chcesz:)
Ja nigdy nie szukałam, to przychodzi znienacka..

Dzięki dziewczyny- podniosłyście mnie na duchu i może macie racje, ze 30-tka to nowy początek. Tak kurczowo trzymam się tej 20-tki, ale biorąc na logikę te lata nie były zbyt przyjemne; studia, szukanie pracy itd. Nieudane związki z facetami, którzy sami nie wiedzieli czego chcą.
A co do miłości, może przyjdzie sama , może ją znajde- nie wiem i trudno jest mi sobie teraz to wyobrazić, bo przeżywam kryzys wiary .

Niobe, chyba nie jesteśmy aż takimi indywidualistkami, ja nie jestem, by całkowicie odciąć się od tego, co myślą faceci. Wydaje mi się, że w dużej mierze to, czy czujemy się atrakcyjne zależy właśnie nie tyle od słów, co reakcji facetów na nas. A może tak myślą tylko kobiety z niską samooceną, jak ja? W każdym razie to, co sądzimy o sobie wpływa na otoczenie i odwrotnie. Jak mam budować przekonanie, że jestem arakcyjna? Tylko na podstawie tego co ja sama myślę? Jednak musi być jakaś rekacja zwrotna... Teraz jej nie ma

Znam ten stan, ja to nazywam "od euforii do depresji". Jednego dnia czuje sie swietnie, jestem przekonana, że poznam kogoś fajnego, urodze dziecko i bedzie ok. Drugiego dnia stwierdzam, że każdy facet to cep i niechce mi się żyć.
Dowód na potwierdzenie; w grudniu była rocznica śmierci Johna Lennona i pokazano zdjęcie na którym John tulił i całował Yoko i mnie to zdjęcie doprowadziło do płaczu bo emanowało czułością. Jestem sama i bardzo brakuje mi męskiej czułości a jak już wspominałam wcześniej poznaje samych cepów ( wiem, że to troche zaostre, ale tak odczuwam). Chce zastrzec, że nie jestem laską która zatruła się Harleqiunami i wszystko mnie rozrzewnia.
W każdym razie, to było piękne zdjęcie i wierze, że mnie też spotka taka miłość.

Naczytałam się na tym forum i wniosek jest jeden: samotność jest okresem przejściowym, ale wierzą w to tylko osoby, które mają poczucie własnej wartości na odpowiednim poziomie. Wszyscy z niską samooceną uznają to za tragedię i widzą małe szanse na zmianę tego i skupiają się tylko na tym dojmującym poczuciu pustki.
A co do wahania nastroju, to znam to. Wczoraj byłam pełna nadziei, dziś dół. Ale tym razem jest inaczej, nie poddaję się i jutro idę na basen tak jak planowałam. Sama... Zamierzam bywać tam regularnie, mam nadzieję, że wytrwam. Zauważyłam, że gdy dokładniej planuję dzień, to mniejsze mam poczucie beznadziei i widzę światełko w tunelu.

Zwykle niedziela jest dla mnie najgorsza - taki rodzinny dzień. Dlatego właśnie niedzielę wybrałam na ten basen i naprawdę czuję się świetnie. Musiałam się trochę zmusić, bo ciężko było wybrać się samej, ale nie żałuję i zamierzam bywać tam regularnie Polecam wszystkim, bo to coś dla ciała i super robi na głowę

Wita was 33^^
miałam podobne przeżycia do Waszych. Związki, które zrywałam, okresy samotności mimo masy znajomych itd...
Miłość przyszła w momencie gdy zrezygnowałam zupełnie. Kiedy pomyślałam - no tak 29 lat i chyba będę sama. Olałam zalotników i zdecydowałam, że albo ten jedyny z marzeń albo żaden. Ponieważ cały dzień otaczałam się ludźmi, często nowymi (przedst. handl) dodatkowo chodziłam na siłownię, zwiększało to prawdopodobieńswo napotkania fajnego mężczyzny. I właśnie w momencie gdy walnęłam focha na miłość i facetów, zjawił się On ;D
Niesamowicie się przy nim czułam, od początku wiedziałam, że chcę się przy nim zestarzeć. Jesteśmy bardzo podobni, mamy takie same podejście do świata, partnerstwa, miłości, seksu, wychowania dziecka.
Nadal jesteśmy razem, mamy ponad 2-letniego syna i szczęśliwe życie. Ja zaś mam 33 lata i nigdy nie byłam szczęśliwsza, nie czułam się piękniejsza... jestem spełniona
Miłość płata filge Kochane Kobiety ;D
Nigdy nie zakładajcie, że nie spotkacie wymarzonego faceta. Spotkacie - tylko go sprecyzujcie w głowie, jasno określcie jakiego byście chciały...
Działajcie i wychodźcie do ludzi ;]]

Witam was moje drogie! Też jestem nowa i po przeczytaniu tego wątku doszłam do wniosku, że muszę się zarejestrować bo wreszcie znalazłam miejsce gdzie ktoś mnie zrozumie. Mam 31 lat i też jestem samotna. Chyba nikt nie zrozumie tego tak dobrze jak ludzie mający ten sam problem. Moim znajomym nawet ciężko zrozumieć jak bardzo to czasem boli kiedy się wraca do domu z pracy i jest ta przerażająca cisza... Jednak nie wolno się łamać dziewczyny i trzeba iść do przodu. Ostatnio czytałam pewien artykuł i napisano tam, że miłość często sama przychodzi ale w momencie gdy przestajemy o niej myśleć, więc może to jest jakiś sposób?

Mnie najbardziej martwi, że już nie zakocham się tak totalnie i po uszy, bo ciągle wydaje mi się, że tan ostatni facet był idealny. Ja nie potrafię żyć bez uczuć i jeśli coś jest "letnie" to momentalnie usycham i tracę zainteresowanie.
Wiem, że to myślenie trochę jest skrzywione, bo jeszcze do końca nie zapomniałam i kiedyś wszystko wróci do normy. Tylko że ja nigdy nie byłam dziewczyną, za którą uganiały się tłumy, jestem raczej zdystansowana do ludzi, bynajmniej na początku. To utrudnia poznawanie nowych ludzi. Dlatego ciągle się zastanawiam czy  nie mam za wysokich wymagań, które jeszcze dodatkowo podkręcił ON... Od niedawna stosuję "sekret" - może to pomoże Poczytajcie wątek o przyciąganiu - mi bardzo pomógł. W ogóle fajnie, że nie ja jedna mam takie rozterki, choć mam nadzieję, że wkrótce będziemy mieć szansę założenia jakichś pozytywnych wątków

Też jestem takiego zdania, nie chce pierwszego lepszego, bo jak mam budować z kimś związek bez przekonania? Ale lata lecą, a ten właściwy się nie pojawia... U mnie dochodzi jeszcze fakt, że coraz bardziej chciałabym mieć dziecko, presja wieku jest więc dodatkowo silna.

Też zaczynam na poważnie myśleć o założeniu rodziny, tyle że kandytata na męża i ojca hipotetycznych dzieci brak.

Też JUŻ nie lubie koleżanek, mających męża i dzieci, bo boje się, że mnie to nie będzie nigdy dane.
Pojawił sie facet w moim życiu, który albo nie jest mną tak naprawde zainteresowany albo zamknięty w sobie ( wmawiam sobie drugą wersje, choć raczej bardziej prawdopodobna jest pierwsza- pozwalam sobie na samooszukiwanie).
Ale dziś mam dobry humor i patrze na niego z przymróżeniem oka

Ago staram się go otworzyć ( mam wrażenie, ze on siedzi w jakimś weklu, czy słoju) ale nie chce się też narzucać. To chłopak zamknięty w sobie i dość oschły, i dlaetgo nie bardzo wiem jak z nim postępować, by nie wystraszyć.

Witam , jakies 3 lata temu poznałam mojego obecnego faceta .. byliśmy bardzo szczęśliwi , wszystko robiliśmy razem , nawet razem zamieszkaliśmy a po pewnym czasie postanowiliśmy założyc rodzinę mamy malutką córeczkę było cudownie jak w bajce .. od jakiegoś roku mieszkam u rodziców z dzieckiem bo mieliśmy kłótnie ciągle i czułam że mnie zdradza i tak było spotykał się ze swoją byłą .. Kilka miesięcy temu pogodziliśmy się i przez jakiś czas było wspaniale , zaczeliśmy myślec o mieszkaniu i nawet w czerwcu tego roku mieliśmy zaplanowany ślub ... Ale znowu zaczęły się kłótnię co trzy dni zrywanie ze sobą , wyzywanie się wzajemnie troche to dziecinne ale tak było a teraz wogóle nie ma dla mnie czasu przychodzi do mnie 2 razy dziennie na 15 minut slub również odwołaliśmy .. nie wiem co mam robic bardzo go kocham a zarazem nie nawidzę codziennie płacze bo szkoda mi mojego dziecka tak bardzo ja kocham zawsze marzyłam żeby moje dziecko miało prawdziwą kochającą się rodzine jakiej ja nie miałam . Rozmawiam z moim facetem czego pragne czego chce i co zrobic zeby było lepiej oczywiście obiecanki cacanki obiecuje mi że będzie przychodził na czas i bedzie z nami spędzał troszke więcej czasu niz 15 min dziennie a nawet 15 min raz na dwa dni rozumiem że tez ma obowiązki ale jakie? nawet nie pracuje siedzi z kolegami całymi dniami za przeproszeniem h**j wie co robi .. a jak mam do niego pretensje że chce go zobaczyc że z córką tęsknimi za nim to awantórę robi że się czepiam a potem mi wypisuje że znajdzie se inną itp .. wiem że dziecko bardzo kocha bo to widac ale nie wiem co jest grane , pisze mi esemesy i dzwoni że mnie kocha że zrobi wszystko żebyśmy byli szczęśliwą rodziną ale co z tego jak nawet nie chce on o tym gadac ostatnio znowu pokłuciliśmy się pare dni się nie odzywaliśmy którgos dnia postanowiłam go odwiedzic i co zobaczyłam siedział z kolega i dwiema laskami .. dziwnie zareagował bo zaczoł płakac że wkońcu jestem że tesknił i że mnie kocha wyprosił gosci i nawet nie chciał mnie puścic do domu .. nie wiem co jest i co mam dalej robic nie chce tak życ ; ( kocham go

lumos, dziękuję Ci bardzo za wsparcie, ale to wszystko nie jest takie proste. Ostatnio jakoś poluźniły się moje więzi z ludźmi, jestem nerwowa i mało tolrancyjna. Na basenie nikogo nie poznaję, w innych miejscach również. Są ludzie, do których inni się garną, a są tacy, którzy tworzą jakąś barierę - ja należę do tych ostatnich. To wszystko utrudnia wygrzebanie się z dołka

Aga30, może to zabrzmi banalnie, ale nie śpiesz się z założeniem rodziny. Wiem, każda o tym marzy, ja też należałam do tego grona. Dziś po wielu obserwacjach i doświadczeniach wiem, że szczęśliwa rodzina i małżeństwo to tylko w filmach, nawet w erze nie dają hihi. Jesteśmy same, ale lepiej samemu niż z jakimś kretynem. Ułoży się, liczę na to (jeszcze), że samotne nie umrzemy. Buziaki.

Witam
mam 22 lata. niewiem czy dobrze trafiłam na forum ale chce napisać wyżalić się. mam meża który zawsze mówi przy moich problemcha ze bedzie dobrze nie mam sil juz tego słuchac!! moze zaczne od tego że poroniłam 4 lata temu .... i od tamtego momentu nie moge zajsc w ciąze. a w sylwetsra 2010/2011 dowiedziałam zę mam uszkodzona macice na 60% dzisiaj byłam u lekarza i sie tez sie dowiedziałam ze mam góza na macicy który wynosi 3 cm jestem załamana jesli sie okaże zlośliwy to beda musieli mi usunąć macice;(  zastanawiacie sie dlaczego mam uszkodzona?? odpowiem wam teraz na to gdyz 2009 roku poddałam sie zabiegowi  czyszczenia macicy na żadanie mojego lekarza bo krwawiła pod 2 tygodnie potem zrobili mi badanie histe... cos tam  i lekarz i mój i ze szpitala poiwiedzieli ze ok jest wszytsko w styczniu nastepnego roku(w innym szpitalu jak pojechałam na badania) dowedziałam sie że nic nie jest ok bo miałam zakażen ie macicy i zadnych proszków n ie dostałam super co nie?? prosze was chce z wami troche popisać nie mam sie komu wyżalic

Hehe, chyba dlatego, że powstało kilka podobnych
Przeczytałam jednym tchem wszystkie posty, mam doła, ale po tym co tu przeczytałam, jest mi lepiej, dostałam trochę otuchy Odezwijcie się drogie Panie, co u was słychać?