Co mi jest?

Witam wszystkich serdecznie! Zdecydowałam się napisać a właściwie wypisać na tym forum wszystkie moje dziwactwa, lęki, obawy a może znajdzie się jakaś mądra osoba która albo coś mi doradzi albo da ,,kopniaka" do chęci do życia. Może zacznę od początku. Jestem młodą mężatką( 3 lata po ślubie), mamy przecudną, kochaną 2 letnią córeczkę która jest oczkiem w głowie całej rodziny. Mieszkamy w wynajętym mieszkaniu w małej miejscowości, prawdę mówiąc raczej to taka większa wioska. Mąż pracuje dużo, nawet bardzo dużo. jest kierowcą, zazwyczaj wyjeżdża z domu w nocy ok 2-3ej, wraca ok południa, zje obiad ,,bryknie" z małą nieraz nawet pół godziny i znów wyjeżdża. Jak nie w trasę to do jego rodziców( mają już swoje lata, ciężkie charaktery i sa sami-reszta rodzeństwa mieszka 200 km od nas, i nie ma dnia żeby nie było telefonu w stylu,, kiedy przyjedziesz bo to, podjedź bo tamto itp.) Nieraz mu mówię że ma 2 domy, nie ukrywam że czasem już mnie to doprowadza do szału, bo są to tacy ludzie którzy ciągle wymagają nie dając nic w zamian, a potrafią jeszcze wyżalić się rodzeństwu jak to my ich nie odwiedzamy, nie interesujemy się nimi itp. Tłumaczę to sobie jednak tak że jako dzieci musimy im pomagać i zacisnąć zęby ale czasem trudno to znieść tym bardziej że teściowa jest koszmarna i kompletnie niewdzięczna, ale to już inna bajka. Kontynuując, mąż wraca ok 22-ej, jak nietrudno zgadnąć kompletnie wykończony, zasypia nad kolacją a ja nie mam sumienia i gonię go spać bo w nocy znów wstaje. Janie pracuję-nie mogę przynajmniej dopóki mała nie pójdzie do przedszkola. Moja mama ciągle jeszcze dorabia razem z tatą bo póki co żadnej renty nie mają a co gorsza jeszcze troszkę czasu upłynie zanim będą mogli sobie porządnie odpocząć. Fakt, proponowała mi że zostanie z małą od wiosny a ja mam sobie czegoś poszukać, ale nie mam sumienia bo wiem że jakoś to przetrwam(mam nadzieję:) a im będzie ciężko pracować i cały dzień zajmować się mała rozrabiarą prawda? Wystarczy że mogę ją podrzucić jak jadę na samotne zakupy(mężuś nigdy nigdy nie ma czasu). Teściowej nie ufam kompletnie, byłam już świadkiem jak opiekowała się wnuczką-córeczką szwagierki-więc dziękuję, krzyki, przekleństwa itp szkoda gadać.Do tego jest po ciężkim wylewie i zawale, więc choćby przyszło mi zwariować w domu, malutkiej u teściowej nie zostawię nawet na 5 minut. Mąż faktycznie pracuje za nas dwoje, na moje prośby i marudzenie żeby troszkę odpuścił i odpoczął od razu się napusza i słyszę teksty typu,,pewnie siądźmy, leżmy a z nieba nam spadnie" i koniec tematu bo zazwyczaj wybucha awantura i on wychodzi twierdząc że szkoda w ogóle wracać do domu bo tu tylko marudzenie, narzekanie, pretensje i ,, skrzywiona" baba. A ja po całym dniu z małą, przekładaniu miśków, lalek i szykowaniu jedzonka, praniu itp marzę żeby się przytulić odpocząć, pogadać. No właśnie pogadać-to też problem, bo mój mąż  jak wróci to nawet zmęczony ale co pilot w łapkę i tvn turbo, a moje gadanie przelatuje gdzieś koło uszu. jak mu powiem że mam ochotę pogadać, jakby nie było jest trochę spraw do omówienia, to sie oburza i stwierdza że ja mam tv 24h na dobę i że jemu to już się nic nie należy tylko robić i robić. Dziś też od rana planowałam, właściwie to planowaliśmy razem miły wieczór, jakoś nam ostatnio ciężko o takie wieczory kiedy jest w miarę kumaty i nie jedzie w nocy. Przygotowałam winko świeczki dzieciątko wymęczyłam żeby wcześniej zasnęło i dało spokojnie pogadać, została kąpiel i czekanie na fajny wieczorek. Tym bardziej że odkąd jest mała nasze łóżkowe sprawy to bardzo ciężki temat(spotykamy się może z 2 razy w miesiącu-niewiem dlaczego ale ciągle jestem zmęczona, na jego zaczepki zawsze reaguję wykrętem, nie mam za grosz ochoty na ,,te" sprawy) Więc planuję fajny wieczór( bo dziś wyjątkowo mam roje motyli w brzuchu) mąż szczęśliwy bo już po południu przedstawiam mu co planuję, a on wraca wieczorkiem i rzuca że chłopaki podjadą po radio, ja z oburzeniem że dasz im radio i im podziękujesz no bo nasz wieczór, on że raczej tak i co????Siedzą już od 8ei przy 2ej flaszeczce(żeby nie było mój mąż zaproponował)a ja siedzę z winem w ręce łzami w oczach bo wystawił mnie jak małolatę. jestem wściekła ale bardziej jest mi przykro że tak po prostu odrzucił coś co nie jest na codzień( naprawdę jest z tym ciężko), już kichać ten seks ale brakuje mi naszej bliskośći, oddalamy się coraz bardziej od siebie, ja już jestem zmęczona codziennym wywiadem w stylu jak tam, jak droga, co nowego itp.bo odpowie ale tak 2 słowa dosłownie a na pytania czy wszystko ok wścieka się że jest zmęczony i chce odpocząć i nie chce mu się gadać!!!!A mi się chce i problem gotowy. Jestem już coraz bardziej nerwowa, wyładowuję się na wszystkim, ale najgorzej boli mnie to że moja kochana kicia na mnie patrzy, znosi moje ataki furii, krzyki, złośći- cholera wstyd mi że ma taką matkę no!!!Już myślałam o psychologu-bo te nerwy mnie zjedzą, ale jak wspomnę mężowi o tym jak się czuję-że nie mam w ogóle radości nic mnie nie cieszy łażę ciągle smutna chce mi się płakać z byle powodu i drę się o wszystko jak jakaś głupia normalnie to słyszę że to nic tylko BRAK ZAJĘCIA!!!Już sama niewiem ,może ma rację?Teraz słyszę że mój ślubny już jest w dobrych miejscach-pewnie zaśnie zanim jeszcze się zdąży położyć, jutro przeprosi a na moje zarzuty że zachował się nie fair usłyszę że nic takiego się przecież nie stało, jak wypije raz na rok to mu się należy bo ciągle tylko jeździ, i pewnie znów zakończy si o kłótnią w stylu o co ci chodzi, tobie to by się przydał inny facet zrozumiałabyś że nie masz racji marudo, zrzędo itp itd.Będę kończyć bo mała mi się przebudza. Mam nadzieję że znajdzie się ktoś kto patrząc z boku napisze jak to wygląd i co robić, bo przyznam że tęsknię za dziewczyną jaką byłam jeszcze 2 lata temu. Pozdrawiam wszystkich i z góry dziękuje!