Jak odzyskać bliskość i pożądanie partnera?

Po prostu po kilku latach zwiazku,jak to zwykle zreszta bywa,wkradła sie troche do naszego zycia nuda-w łóżku i na codzień.Skupilismy sie na domu,pracy i dziecku zapominajac o sobie. W łózku ciagle ostatnio bywalo tak samo,nie rozmawialismy duzo o nas,przestalismy okazywac sobie uczucia.Gdzieś nie wiadomo kiedy rozjechalismy sie w dwie rozne strony. Każde z nas zaczelo analizowac w tym czasie druga strone,zwracając uwage głównie na wady,zamykając sie w sobie.Troche sie temu poddalismy i jak zaczelo to juz mi przeszkadzac to zaczelismy rozmawiac- o troche własnie za późno. Posypały sie sprawy łóżkowe-tak bardzo dla nas kiedys ważne, brakuje tych emocji i trudno teraz do takiego kochania mojemu partnerowi wrócić.

Wybacz ale mam wrażenie jakbyś czegoś nam nie powiedziała...
Czy nie było między wami jakieś zdrady ?
Nie bardzo rozumiem słowa męża iż -nic do Ciebie nie czuje, że nie potrzebuje twojej bliskości, że Cię zupełnie nie pożąda...
w każdym związku są kryzysy, nagle dwie osoby mieszkając i żyjąc razem są daleko od Siebie.

Ale jeżeli ne zaszło coś poważnego /zdrada, kłamstwo itd../ jakoś można na nowo do siebie wrócić..

Czy On nie potrzebuje twojej bliskości?
Każdy mężczyzna potrzebuje wcześniej czy pózniej byc z kobietą...więc...?

Może [przepraszam za brutalność] nie podobasz mu się? Może w tym całym zamieszaniu zapomniałaś o sobie i się troszkę zapuściłaś? Może czas na jakieś konkretne zmiany?

Hmm...

A to dziwne.. Martwy okres nie wydaje mi się wystarczającym powodem do takiego zachowania. Może on wtedy kogoś miał? Albo Ty kogoś miałaś i stąd ta jego niechęć do Ciebie? Albo może nie wiem, nie czuje już miłości, a jedynie obowiązek dbania o swoją rodzinę? W Twojej opowieści widać jakiś układ między Wami, ale na pewno nie czułość i emocje.

Po rozmowach z Nim dowiedziałaś się tylko tyle, że przestawił się na nieczuły tryb? Może coś jeszcze wzbudziło Twoje podejrzenia, może podaj więcej szczegółów bo ciężko tak zgadywać. Daj nam kilka puzzli, a dopasujemy je do całej układanki

No własnie nie ma puzzli i to jest sytuacja skomplikowana. Jestesmy razem caly czas, ale jakos taki dziwny teraz ten związek bez "łóżka". Brak tej bliskosci i pożądania. Brak tego najważniejszego...łóżka,ktore łączy. Przecież kiedys oboje w łóżku dawalismy sobie duzo, moze partner nawet wiecej-wiem to. Jestem tego swiadoma, ze z czasem ja w tym łóżku dawalam mniej, wiem ze to byl błąd,ale wiem tez ze juz nie chcę tego powielac i pragne aby bylo jak dawniej.Wiem, ze mnie na to stać. Moj partner tak mnie dołuje, ze twierdzi ze juz chyba nigdy nie bedzie tak jak bylo kiedys. A ja nie chcę przegapic sprawy i szukam tu rozwiazania. Wiem, ze kiedys byl w stanie mi wszystko dać i dlatego jest to dla mnie dziwne, ze teraz prawie nic. To jakby nie on był teraz. Tak sie zmienil...

DRGRAB- CHODZ DOSĆ BRUTALNIE..NIESTETY POWIEDZIAŁ TO CO JA TEŻ UWAŻAM..
Tylko ze my kobiety chcemy wierzyć w to ich tłumaczenie...
ja też uważam iż...ma kogoś...
I niestety mam wrażenie że dobrze się bawi...zrzucił wine na Ciebie...ty zabiegasz o niego a on...ma to gdzieś...

Oglądałaś ,,nigdy w życiu'' ? wieczorem facet w łóżku jej przyrzeka że ją nie zdradza, po czym rano mówi -że zakochał się..
musisz złapac troche obiektywizmu...wiem że to ciężko.

Może wypuść go- powiedz że właśnie się dowiedziałaś że ma kogoś...nic więcej nie mów...

Wcale nie musi być tak jak piszecie. W moim związku jest podobnie. Trwa to już 1,5 roku. Mogę wypowiedzieć się z punktu widzenia drugiej strony, bo to ja odsunęłam sie od męża. Tylko, że w moim przypadku nawarstwiło sie wiele spraw: tragiczna śmierć brata, którą przeżywam do dziś, czego mąż nie może zrozumieć, problemy z okropnymi teściami, kilkukilometrowa pępowina małżonka, rola służącej i przedmiotowe traktowanie itd. Ale nie wnikajac w przyczyny takiego stanu rzeczy, jeśli dawniejsze uczucia wygasły i nie ma się ochoty na bliskość, to nie da sie tego przeskoczyć. Jakiś czas można udawać, zmuszać się ale to wcale nie pomaga w odbudowaniu relacji. Trudno cokolwiek doradzić. Wiadomo, że nic na siłę nie da się naprawić. A nawet uważam, że należy nieco spuścić z tonu, bo takie nagłe staranie się i przymilanie jeszcze pogarsza sytuację. Jest to niesamowicie wkurzające. Trzymam za Was kciuki i mam nadzieję, że wszystko sie ułoży ale z doświadczenia wiem, że przed Tobą długa i wyczerpująca droga.

Mariolciu! Jak czytam twoją opowieść, to mam wrażenie jakbym czytała o sobie. Zajrzyj do mojego profilu, to się przekonasz. Tylko u mnie wszystko się już posypało. Rozstaliśmy się.
Też nie umiałam sobie poradzić z jego oziębłością, brakiem czułości, niechęcią do seksu... wszystko dokładnie jak u Ciebie. I też (niby) nie wchodziła w grę żadna inna kobieta. Nadal nie rozumiem jak do tego doszło, byliśmy tacy szczęśliwi i zakochani...
Kompletnie nie wiedziałam jak odbudować nasz związek, tyle razy próbowaliśmy i nic z tego nie wychodziło. U nasz tylko różnicą było to, że nie mieliśmy dzieci, a ja bardzo chciałam je mieć...
A teraz się zastanawiam jak można tak się odciąć od osoby, która kiedyś uważało się za najbliższą na świecie. Tez nie mogę pojąć, że miłość może tak wyparować, jak mógł przestać odczuwać cokolwiek do mnie. Strasznie to trudne.
Co mogę powiedzieć, mój potrzebował czasu, że wszystko zrozumieć, przemyśleć, aż wreszcie doszedł do wniosku, że już nie chce ze mną być...
Trudne są relacje międzyludzkie, a wydawać by się mogło, że osobę, z którą chce się spędzić życie, zna się bardzo dobrze. Później okazuje się, że nie dość, że nic o niej nie wiemy, to jeszcze zaskakuje nas fakt, że są zdolni do takiego lodowatego traktowania... jakby serce im zamarzło...

Maju 85! Czyli jeżeli dochodzi do wygaśnięcia uczuć. to już nic nie da się zrobić? Nie można ich jakoś na nowo rozpalić? Co Ty zamierzasz zrobić ze swoim związkiem? Jak długo tak wytrzymasz?

Powiem tak:
Znając naszą miłość do córeczki i wspólne dbanie o jej dobro-bo w tym sie zupełnie zgadzamy, pewnie jeszcze troche powalczę (aczkolwiek nie wiem ile to troche będzie trwało). Tak łatwo się nie poddam. Jestem z natury twardo po ziemi stąpającą kobietą na szczęście i zupełnie niezależną więc jak rzeczywiście będę za jakiś czas miała tego dość to podejmę właściwą decyzję. Czasami sama się sobie dziwę że mógł mnie tak złamać, że staję sie czasami bezradna i taka jakoś wewnetrznie słaba. Nie moge sama siebie poznać - co ta miłość z człowieka może zrobić. Zamierzam tez iść do psychologa.

Uwierz mi edzik0906 - jak są dzieci to nie tak łatwo sie rozstać. Może gdyby nie nasza córcia już byśmy sie rozstali...?

No własnie to życie, takie bezcelowe z dnia na dzień potrafi przygnębić.
I tak mija dzień za dniem bez żadnego entuzjazmu. Widzi się wówczas tylko bezsens istnienia.
Jeśli dwoje ludzi świadomych swoich wcześniejszych błędów chce związek naprawić to się na pewno uda. Moja połówka niestety podchodzi do tej naprawy obojętnie i stąd moja niepewność co będzie.
Najlepsze jest jego stwierdzenie, ze on WIE że na bazie naszych doświadczeń moglibyśmy teraz stworzyć na nowo pewnie fajny i udany związek,no ale on nie czuje bliskości i co... znów nic.

Może drgrab5 coś tu podpowie...

Strasznie głupio czuję się wśród Was skrzywdzonych, bo w końcu w miom zwiazku, to ja jestem tą bez uczuć. Troszkę się usprawiedliwiam tym, że mam ku temu podstawy, a Wasi faceci nie. Co do stwierdzenia "nie czuje chęci", uwierzcie, że to możliwe. Tylko, że u nich przyszło to tak ot sobie, bez powodu, dlatego trudno ich zrozumieć i pojąć o co chodzi.

Nas oddaliła Jego praca, nowi znajomi. Coś pękło jak walczyliśmy, ja chyba bardziej. Przy Nim kręciła się jakaś koleżanka z pracy. Byli w stałym kontakcie telefonicznym, choć mówił, że z nią nie piszę i nie dzwoni do niej. Niestety jestem wścibska i ciekawa. Więc, gdy któregoś poranka poszedł się kąpać wzięłam telefon i weszłam w rejestr. Tam się wszystko okazało. Czułam się strasznie. Najchętniej zamknęła bym się wtedy szczelnie, żeby nikt mnie nie oglądał. On jednak tłumaczył, że to tylko koleżanka, że mnie kocha, nawet obrączki wstępnie wybrał. Któregoś wieczoru ona zaczęła pisać, że się tego po Nim nie spodziewała. Jak to? Nic ich nie łączy, a tu taka wiadomość. Powiedział, że musi jej wszystko wyjaśnić. Nie było Go jakieś 20 min. Więc wyszłam w pidżamie, płaszczu i kozakach. A było chyba z 20 stopni mrozu. Minęłam Go na klatce, ale On przecież musiał dokończyć swoją rozmowę. Błąkałam się między blokami. Gdy wróciłam zmarznięta, On powiedział, że miał już iść mnie szukać. Stał co prawda w kurtce, ale nie uwierzyłam. Już wtedy wiedziałam, że to będzie koniec 6 lat związku. Zasnął powtarzając jak to kocha, i że jestem całym życiem. Rano przed pracą odczytał wiadomości od niej. Na moje pytanie co napisała, odpowiedział, że ona rezygnuję, bo nie chce być powodem czyjegoś rozstania. Szkoda, że nie pomyślała o tym prędzej. Przez cały ten dzień był taki nieobecny, widziałam, że Jego uczucie jakby wyparowało. Następnego dnia wyjechałam do domu. Napisałam, że nie chcę, żeby był ze mną nieszczęśliwy. Kocham Go i jedyne czego pragnę to Jego szczęście. Po co miałam tkwić w związku, który i tak by się rozpadł? Dziś to wiem, nie walczył ani minuty..
Najgorsze były święta. Jakiś miesiąc po rozstaniu. Trzy dni siedzenia w szlafroku i płakanie na zmianę ze spaniem. To były pierwsze od 5 lat święta bez Niego. Jeszcze dziś przeżyć sylwester i jutro Nowy Rok. Oby był lepszy i łaskawszy o złe momenty
Ale wierzę, że u Ciebie będzie zupełnie inaczej
Życzę powodzenia.