Czuję się napastowana przez znajomego

Kiedyś znajomy jeszcze na studiach zachowywał się tak wobec dziewczyn, które mu się podobały...bardzo to irytowało większość . Kiedyś dosiadł się do mnie i próbował zwrócić moją uwagę naruszając moją przestrzeń...więc mu powiedziałam w twarz, żeby usiadł dalej i przestał się kleić bo mnie to wkurza i żeby łapska trzymał przy sobie ...i miałam święty spokój- może mało kulturalnie, ale typ był natrętny i delikatniejsze sugestie nie skutkowały. Jak do niego delikatne sygnały nie docierają, to niestety trzeba do chłopa konkretnie tak by dotarło...przecież nie będziesz dawała się obłapiać żeby mu przykrości nie zrobić.

sprzedaj mu liścia i po sprawie najlepiej przy znajomych:)

Popieram Alexytymie. Przede wszystkim zrób to w cztery oczy - po co sobie robić wroga. Jeśli jego zachowanie bardzo cię wkurza - ja bym sie nie zawahała i wygarnęłabym  nie dbajac o delikatność. On może po prostu inaczej nie zrozumieć. To powinien byc szok dla niego. Możesz dodać, ze jeśli się to powtórzy - zrobisz mu aferę publicznie przy najbliższej okazji, kiedy będzie razem w jakims dużym towarzystwie. To może najlepiej zadziałać. Mało kto lubi publiczne upokarzanie.

Na następny raz zwróć mu uwagę dość dosadnie, jeśli mimo to nie przestanie, uderz go w twarz i powiedz mu że jego dotyk jest dla Cibie tym co dla niego to uderzenie, i dodaj że nie życzysz sobie obmacywania Cię, bo w momencie kiedy nie masz na to ochoty to już (w sumie) molestowanie.

Ja jestem wybuchowa, podziwiam Twoją cierpliwość, bo ja już dawno bym dała mu w twarz.

Dziękuję wam wszystkim za radę! Skoro niczego sobie nie ubzdurałam i faktycznie mam prawo czuć się tym zmęczona i zażenowana to pogadam z nim. Tylko na pewno nie dam rady tego zrobić tak jak niektórzy z was mi radzą. Szczerze, to jest mi go trochę żal, poza tym całym obłapianiem to miły i kulturalny chłopak. Po prostu powiem mu, ze nie lubię być tak bez przerwy dotykana i żeby zachował większy dystans. Jak to nie podziała to już nie będę miała wyjścia i określę to wszystko dosadniej. Oby się udało... Dzięki raz jeszcze!

Maja to, że twój mąż okazuje ci bliskość i czułość to normalne...Problem chyba leży w tobie. Może czas udać się na terapie i pogadać szczerze z mężem. I od kiedy seks to obowiązek?? to jakiś chory, skrzywiony pogląd rodem ze średniowiecza. Seks ma być przyjemnością dla obojga...a ty się dajesz walić jak materac...sic. Może czas iść do seksuologa? rozwaliłaś mnie tym tekstem o powinności..

Alexytymia wiem, że to pogląd ze średniowiecza ale niestety mój mąż tak uważa. Świetnie trafiłaś z tym materacem, bo tak to właśnie wygląda. Wiem, że źle to brzmi ale dla świetego spokoju, raz na jakiś czas "udostepniam się" mężowi. Teraz już mu nawet nie przeszkadza to, że jestem wtedy obojętna i nieobecna. Oczywiście ta sytuacja zaistniała nie bez powodu. Mąż ciągle powtarza, że mnie kocha ale z mojej strony wiele sie zmieniło. Jest strasznym awanturnikiem, traktuje mnie jak służącą i ustawia po kątach. Pozwoliłam sobie na to na początku małżeństwa, bo chciałam być przykładna żoną. Po 2 latach nie mam już nic do powiedzenia. Do tego miesza nam w życiu teściowa, która wtrąca się we wszystko i pieści sie nad synkiem jak nad małym dzieckiem. Jemu to oczywiście odpowiada, bo wie, że mama zawsze stanie po jego stronie i jeśli powie, że mam zrobić to, czy tamto, to ja to zrobię. Normalnie boję sie tej kobiety. Tak stopniowo zaczęłam sie od niego odsuwać i jest coraz gorzej. Powiecie, że powinniśmy się rozstać. Myślę o tym coraz częściej ale trudno jest zdecydować się na taki krok.

To nie seks to bardziej brzmi jak gwałt...nie możesz pozwalać mu na to bo niedługo nic z twojej psychiki nie pozostanie. Może rzeczywiście wizyta u psychologa pozwoliła by ci znaleźć wyjście z sytuacji...wiem jedno nie możesz mu ani swojej pierd.. teściowej pozwala się tak traktować. Postaw chłopu sprawę jasno, a co do "powinności"...nie rób sobie tego.

Nie wytłumacze mężowi, że nie będziemy się kochać, bo ja tego nie chcę. Tym bardziej, że mogłabym przetrzymywać go tygodniami. Zawsze mówi mi, że wychodząc za mąż wiedziałam, że seks jest częścią życia małżeńskiego więc nie powinnam dziwić się, że oczekuje tego ode mnie. Z jednej strony ma rację ale skąd mogłam wiedzieć, że w pewnym momencie zacznie mnie to obrzydzać. Specjalista powiedział, że sprawa jest jasna: nie kocham go i już. Nie potrafię stanowczo powiedzieć, że go nie kocham (chociaż juz to usłyszał) ale nie twierdzę też, że kocham. Jeśli chodzi o teściową, to temat rzeka. Widzi tylko siebie, teścia i synów. Reszta świata mogłaby nie istnieć. Mąż niestety słucha jej we wszystkim i pozwala na decydowanie o wielu naszych sprawach. Moje protesty na nic sie nie zdają, bo to przecież jego mama. Teściowa uważa mnie za zło konieczne i próbuje za wszelką cenę przerobić na swoje kopyto. Usilnie stara się odsunąć mnie od mojej rodziny i wpoić mi swój chory światopogląd. Na to oczywiście nie pozwolę ale we wszystkich innych sprawach robi ze mną co chce. Jestem strasznie cichą i wypłoszoną osobą więc nie odzywam się nawet jeśli mówi mi jakieś przykre rzeczy. Wyładowuję się dopiero po powrocie do domu. Mąż uważa, że wszystko wyolbrzymiam i nigdy nie staje  po mojej stronie. Ale dość o teściowej, bo zaczęłam nowy wątek. Wracając do mojej niechęci do męża, to przede wszystkim jego wina. Ciągle jestem wściekła na niego, na teściów, na to jak mnie traktuje. Wiadomo, że to nie zbliża nas do siebie. Doszło do tego, że od ok 3 m-cy sypiamy w osobnych łóżkach. Przychodzi do mnie wtedy, gdy mu się chce i gdy na to pozwolę, bo nie jest tak, że zmusza mnie do tego. Tak długo marudzi i wierci mi dziurę w brzuchu, że w końcu zgadzam się, a potem niecierpliwie wypatruję okresu, bo wtedy mam święty spokój.

Maja jesteś taka młodziutka, nie marnuj sobie życia.
Ile jeszce wtrzymasz w takim zawieszeniu - w końcu stracisz do siebie szacunek. Nie doczytałam czy macie dzieci. Wydaje mi się że powinnaś poważnie się zastanowić czy zechcesz być z tym facetem do końca życia. Wy się we dwójkę musicie nad tym zastanowić. Bez awantur, może ktoś trzeci móglby Wam pomóc - ale na pewno nie teściowa.

Daria - strasznie mi przykro. Twój mąż zdaje sobie sprawę ze zrobił Ci krzywdę? Wiem że jest paskudna obiegowa opinia wśrod niektórych mężczyzn, że "baby czasem tak lubią", niektórzy pornosy traktują jak dokument.
Kochana przytulam Cię mocno.

Droga tago! Patrząc z punktu psychologicznego, to masz tak zwany po chłopsku "wstręt" Bardzo często wiąże się to z urazami z przeszłości. Bardzo często bywa tak, że chłopak rani dziewczynę, a ta zapamiętuje jego wygląd zewnętrzny i ma uraz do podobnie wyglądających osób. Dam przykład: jeśli zrani Cię umięśniony, krótko ścięty kulturysta, to każdy inny mężczyzna wyglądający podobnie budzi w Tobie wstręt. Taki przypadek nie jest niczym złym, potrzeba tylko czasu, aby zagoić zaistniałe rany. Pozdrawiam i wytrwałości życzę w przezwyciężaniu samozaparć.