Zostawiła mnie, czy są szanse, że do mnie wróci...?

cierpisz tak jak kobieta.. nie jesz, płaczesz..nie sypiasz, to niemożliwe ...

powiem tak - nie oddychasz ? to nieprawda, można żyć bez powietrza, ja i wiele innych osób jestesmy tego przykładem, da się normalnie funkcjonować , choć na początku wydaje się, że nie ..

czy popełniłeś błąd ? myslę, że nie, zgłupiałeś jak ona postanowiła odejść, zachowywałeś się może mało rozsądnie, nie wiem..  co miałeś robić ? świat się zawalił i chciałeś go ratować..

ja wszystkim radzę, żeby w takie sytuacji, zostawili tę ukochaną osobę z jej decyzją

nie ma sensu nakłaniać ją i prosić, aby zmienila zdanie, bo nigdy nie bedzie to jej decyzja, samodzielna, ona sama musi zrozumieć, zatęsknić i wrócić,

czy czekać ? widzisz jak mój chłopak odszedł, to nie czekałam, gdy to do mnie dotarło,... tzn tak myslałam, ze nie czekałam, po ponad miesiącu zrozumiałam, że jednak czekam i chyba dalej mam nadzieję, taką cichą, jednak ona powoli umiera,

pozdrawiam

widzisz to jej decyzja, ale normalne, ze sie martwisz.. jak on ją zrani, to ona może wtedy wrócić do Ciebie, z podkulonym ogonem, tylko czy ty tego chcesz .. wiem, że chcesz ponad wszystko tylko widzisz ona wróci bo np to bedzie tak, że z tamtym jej nie wyjdzie i zrozumie, że kocha ciebie..

no i widzisz, też nie powinno tak być, no nie ? jesli wróci, to dlatego, ze cię kocha , nie dlatego, ze jej z nim nie wyszło... musisz być wtedy zraniony i ona musi odbudowac twoje zaufanie...

to może byc też tak, ze jesteście ze sobą długo, wkrada sie się znużenie, a tu nagle pojawia sie ktoś nowy i fascynacja, zauroczenie,a ponieważ jesteście w związku nieformalnym, to jest jej łatwiej go skończyć..i zacząc z kimś innym...

na razie jednak nie jesteście razem i musisz zająć się sobą, spróbowac nie mysleć o niej , odciąć się , skupić na czymś innym i nie być nachalnym wobec niej, nie błagaj

tylko gdyby nie te pieprzone Święta ...

do kilku rzeczy pewnie wrócę, zacznę nowe...

maxi - masz rację, ale świadomość tej bezsilności zabija.
Kaja - wiem, że pewnie nic nie byłoby tak jak wcześniej. były momenty przez ten miesiąc, że pragnąłem jej nienawidzić. Mówiłem sobie "nie pozwolę jej wrócić, bo nie zniosę świadomości tego co robiła w międzyczasie". Teraz wiem, że się okłamywałem. Że tak, pozwolę jej wrócić, nawet jeśli później znów mnie zostawi, nawet jeśli będę często cierpiał z jej powodu. Pozwolę, bo moja miłość do niej jest silniejsza. Pragnę tego, bo ją kocham.

żeby oddać jej sprawiedliwość... mówiła, co powinienem zmienić, a ja... tak naprawdę chyba nie spodziewałem się, że mogłaby mnie zostawić... myślałem, że mam czas żeby te rzeczy pozmieniać... czasu mi jednak zabrakło...

tak naprawdę wiem, że spieprzyłem wszystko co było do spieprzenia, bo poczułem się zbyt pewnie. Myślałem sobie, "to że czasem jestem nieogolony przecież nie może decydować o tym czy mnie kocha czy nie". Myliłem się, teraz to wiem.

jestem mężatką miałam wakacyjną przygode i się zakochałam, a on z dnia na dzień mnie zostawił chociaż dzień wcześniej mówił że jestem tylko jego że jestem jedną na milion

czas chyba na ciąg dalszy mojej historii...

Święta minęły, na szczęście bo dłuższych bym już nie zniósł...

W wigilię zadzwoniłem z życzeniami, miło nam się rozmawiało, nie poruszyliśmy tematu rozstania, było ok. Myślałem sobie, "daję radę". Później przyszedł kryzys. Zrobił się świąteczny nastrój i znowu Ona stanęła mi przed oczami, znowu płacz i zgrzytanie zębów. I wtedy zdarzyła się rzecz, która daje nadzieję a w rezultacie kończy się fatalnie. Ona kilkukrotnie dzwoniła, czego nie zauważyłem. Jak się zorientowałem, to aż serce we mnie podskoczyło. Oddzwoniłem i w słuchawce usłyszałem jej głos, kochany ciepły głos, do tego nabrzmiały jakimiś emocjami. Może nie mocno, ale pobrzmiewały w nim nuty tęsknoty i może niezdecydowania? Powiedziała, że chciała zapytać jak się trzymam, co u mnie. Zrobiło mi się miło. Pomyślałem sobie, że może jeszcze nie wykreśliła mnie ze swojego życia, myśli o mnie w wigilię, więc może jest szansa...

Kupiłem jej mały drobiazg na Święta, płytkę z muzyką, nic wielkiego ale chciałem dać jej do zrozumienia, że o niej myślę i pamiętam co lubi... Postanowiłem zawieźć ten prezent w nocy jak cała rodzina pojedzie już na pasterkę, napisałem jej o tym żeby nie było niedomówień. Jak powiedziałem, tak zrobiłem. Tuż przed pasterką podjechałem pod jej dom, wszedłem na teren, żeby zostawić paczkę na ganku i wtedy Ona otworzyła mi drzwi... Myśli zaczęły galopować... Pytam się "jak to, nie pojechałaś z rodziną na pasterkę". A ona z coraz szerszym uśmiechem odpowiada, że nie... Wiecie już co pomyślałem... Że Bóg wysłuchał moich próśb i właśnie zdarza się cud... Ale nie, Boga nie ma, a cud się nie zdarzył... Czekała na "niego", żeby z nim pojechać na pasterkę... Pierwszy raz w życiu nie ze swoją rodziną, tylko z nim, z którym podobno to nic poważnego...  Jak się dowiedziałem, zostawiłem prezent i wybiegłem stamtąd. Pojechałem wściekły i świadomy tego, że po raz kolejny zrobiłem z siebie idiotę, że zwyczajnie się wygłupiłem... Jakieś 10-15 minut po północy ponownie byłem pod jej domem. Nie wiem, chyba czułem, że jeszcze będzie... Była, jakby czekała na mnie... Powiedziała, że napisała mu, że ma nie przyjeżdżać po nią... Powiedziała, mi że chyba musi wszystko sama przemyśleć... Zawiozłem ją do rodziny na pasterkę. Po drodze chwilę gadaliśmy... Poprosiłem, żeby nie odzywała się do mnie, jeżeli nie chce być ze mną szczera, bo później kończy się to dla mnie tylko podwójnym cierpieniem... Prosiłem, żeby mi tego oszczędziła... tak się rozstaliśmy...

Następnego dnia (wczoraj) dostałem rano smsa od niej. Jakby nigdy nic. Takiego jak za dawnych czasów. Oczywiście bez czułości czy buziaków, ale takiego, wiecie jakiego... Odpisałem, i tak wymieniliśmy ich trochę, aż w pewnym momencie po prostu przestała pisać... napisałem jeszcze coś wieczorem i znowu bez odpowiedzi. Nie ukrywam, że napisałem też rano i do teraz znowu cisza...

O co chodzi? Bo ja nic nie rozumiem. Ona szuka kontaktu, pisze, etc. Jak się nie odzywam przez nawet krótki czas to ona odzywa się sama. A później robi taki numer, podchodzi bliżej a następnie bez ostrzeżenia zrywa kontakt. Dla mnie to wygląda, jakby nie mogła się zdecydować czego chce, a ja nie wiem co mam robić... czy żywić się nadzieją i czekać... czy zrobić jakiś krok, żeby nie stracić momentu...

Co ja mam o tym wszystkim myśleć?

...

Tak bardzo chciałbym stanąć na przeciwko Niej i spontanicznie wziąć ją w ramiona i pocałować... Nawet jeśli miałby to być koniec wszystkiego...

wertedhel- naprawdę wierzysz w to co powiedziała- że gdyby była twoją żoną to bardziej by sie starała i cię kochała..?
To nieprawda . Jeżeli kochasz naprawdę , nie ma znaczenia obrączka na palcu.
To jakieś głupie wytłumaczenie...sory ..ale to moje zdanie..

Wybacz ale mam wrażenie jakby się Tobą bawiła...zbliża się do ciebie a potem...odsuwa...to okropne...ciągle na nomo masz nadzieję iż wszystko się ułoży...
moim zdaniem...przez dłuższy czas nie oddzywaj się do Niej, nie odpisuj, nie pisz...
Mam wrażenie jakby zostawiała sobie otwartą furtkę do waszego wspólnego życia. gdyby z tamtym jej nie wyszło.

Ona najnormalniej w świecie nie wie co robić, z jakiegoś powodu boi się do Ciebie wrócić, ale nie martw się, wróci, jeśli kocha, rzuci to wszystko i wróci, bo będąc z nim, myśli o Tobie, spotyka się, bo tak trzeba, bo tak sobie kiedyś wymyśliła, że tak będzie lepiej więc się tego trzyma. Przyjdzie słabszy dzień i się złamie,nie bój się o to. Może wie, że namotała, chciałaby to skończyć, ale nie ma odwagi? Ty jej w tym nie możesz pomóc. Nie ma bardziej skomplikowanej rzeczy ponad kobietę, ale takie nasze niestety uroki. Pozdrawiam

Wertedhel w tej sprawie możemy podać sobie ręce. Ze mną zerwała ok 1,5 miesiąca temu z podobnych powodów. Byliśmy prawie 3 lata. Żadna zdrada czy kłamstwa.  Ja nie odzywałem się przez jakiś czas to sama napisała sms co robie, co slychac.... po kliku dniach ja napisałem sms to juz nie odpowiedziała. Odważyłem się w jej urodziny pojechać osobiście, było fajnie jak za starych czasów, nawet na noc pozwoliła zostać. Sama zaproponowała nawet żebym przyjechał do niej na dwa dni, przed świętami. No i byłem, było świetnie...ale co z tego usłyszałem od niej coś w tym stylu ,  że pasujemy do siebie, ale na razie musi zostać tak jak jest, powiedziała, że jak by nie tęskniła to by mnie u niej nie było, a i powiedziała jeszcze coś w tym stylu, "że nie skreśla mnie na zawsze". Kurcze te dwa dni dały mi taka siłę i poczucie, że faktycznie mogę ją odzyskać. Ale w święta już znowu odczuwałem dystans z jej strony, nie chciała się spotkać, że nie ma czasu itd.. jak się dowiedziałem w 1 dzień świąt impreze w domu organizowała... heh fajnie ;/ nawet nic nie wypomniała. Te klika dni u niej naprawdę dały mi sporą nadzieję, która gdzieś mi znowu ucieka.
dzisiaj do niej zadzwoniłem również nie chciała się spotkać, zapytałem czy sylwestra spędzimy razem to powiedziała, że jedzie gdzieś z koleżankami. I znowu dzisiaj poczułem się jak 1,5 miesiąca temu heh ;/ Kocham ją na maxa, nie było jeszcze godziny abym o niej nie myślał. Ciężko mi się funkcjonuje w ciągu dnia. Jest dla mnie całym światem. Robiłem teraz dla niej wszytsko co mogłem. A ja w tego sylwestra chciałem się jej oświadczyć, jeszcze nie dawno razem pierścionki wybieraliśmy ... najlepsze, że takie drobne rzeczy jak przytulenie czy pocałunek dawały mi bardzo dużo siłę do życia i do tego aby walczyć o Nią ... a teraz nawet jej zobaczyć nie mogę ;/ Po ostatnim telefonie napisałem tylko sms w którym zapytałem czy jestem jeszcze dla Niej kimś ważnym...nie odpisała nic jeszcze. Wiem jest teraz sama, może wszytsko, ale serducho moje boli i to bardzo, boję się ze szybko kogoś za mnie znajdzie. Nie ważne nawet jak by mnie mogła teraz zwyzywać ja i tak nie czuł bym do niej żadnej nienawiści tak to uczucie jest silne. Wiem, że ona może swobodnie sobie funkcjonować teraz, imprezować ze znajomymi, a mi zostaje cały czas ten ból....i nadzieja ....

Rozmawialiśmy już szczerze na ten temat. Jej głównym, o ile nie jedynym argumentem jest to, że mnie nie kocha. Powiedziała nawet, że wie, że byłbym świetnym mężem, troskliwym i dobrym etc. ale nie chce być z kimś kogo nie kocha. Po prostu, kochała mnie ale już nie kocha. Tyle.

Ja od ponad roku chciałem się oświadczyć, ale ona ciągle mi mówiła "nie oświadczaj mi się teraz", a ja głupi jej posłuchałem.

.......

Napisała wczoraj rano. Znowu jakby nigdy nic... Nie odpisałem, nie odzywam się. Może faktycznie to coś da, ale boję się. Panicznie się boję, że to się raz na zawsze skończy. Poza tym nie wiem co mam jej powiedzieć jak się wreszcie odezwę... Jak wytłumaczyć to, że milczałem...

wertedhel , MałaMi25 napisała wiele słusznych rzeczy , gdyby jej tak dobrze było z tym nowym to by nie kontaktowała się z Tobą . Może faktycznie chce żebyś się jej oświadczył . Byliście ze sobą 5 lat, może Ona faktycznie czekała na Twoje oświadczyny ale nie potrafiła Ci tego powiedzieć , a to że Ty tego nie zrobiłeś odczytała jako Twoją niechęć do zawarcia formalnego związku . Zawsze możesz zaryzykować jeszcze z kupnem tego pierścionka , jak się okaże że nie o to chodziło to zawsze można go oddać a Ty przynajmniej będziesz miał spokojniejsze sumienie wiedząc że zrobiłeś wszystko co należało.
Nie chce Ci robić nadziei , bo samej jako kobiecie jest mi ciężko zrozumieć Jej zachowanie . Nie wiem czy się z Tobą bawi czy faktycznie czeka na jakiś Twój ruch , nie wiem nie znam Jej . Ja na przykład jak kończyłam poprzedni związek do wysłałam smsa do mojego ex że chce z nim porozmawiać , gdy nie było na to żadnego odzewu uznałam sprawę za zamkniętą i zaczełam nowy zwiazek nie bawiłam się z żadne podchody , pisanie , dzwonienie - po prostu zerwałam kontakt i tyle.

Przepraszam że o to zapytam ale ile Ona ma lat ???

No to teraz to już wogóle nic nie rozumie. Musisz to w końcu z Nią wyjaśnić raz na zawsze , ja jestm rok starsza od Twojej dziewczyny ale jakby mi moja mama kazała wrócić do byłego mimo że kocham tego z którym jestem obecnie to nigdy bym jej nie posłuchała , a tym bardziej nie pisała bym do niego smsów ani nie dzwoniła. Ona nie może się tak bawić Twoimi uczuciami bez końca bo cośtam... Masz prawo wiedzieć na czym stoisz i albo jesteście razem i pracujecie nad tym związkiem albo się rozchodzicie , zrywacie kontakt i każde żyje swoim życiem .

O co chodzi to tylko chyba Ona sama wie (a może nawet nie wie)... Może odczekaj parę dni i spróbuj może jeszcze z tym pierścionkiem . Nie wiem jak Ona sobie wyobrażała oświadczyny , gdzie by chciała żeby do tego doszło - to już musisz sam zdecydować , czy ma to być niespodzianka czy uroczyście itp. Jeśli faktycznie zależało jej na Twojej deklaracji to Ją przyjmie jeśli nie to przynajmniej będziesz miał jasną sytuację . Warto żebyś z Nią porozmawiał spokojnie i na poważnie . Powiedz że chcesz w końcu wyjaśnić o co chodzi i że chcesz ostatniego spotkania które zadecyduje co dalej . Cóż więcej moge Ci doradzić , sama nie wiem bo nie bardzo potrafię to zrozumieć . Ale może Ty spróbuj w końcu sam wiesz jak to wszystko między wami wyglądało , co było źle co dobrze , o czym Ci mówiła , czego pragneła ...

Najchętniej to bym Ci chłopie wylała kubeł zimnej wody na głowę , tak na otrzeźwienie Daj odpuścić trochę emocjom (wiem to nie takie łatwe) i pomyśl o co mogło pujść , od kiedy zaczeło się coś psuć , będąc 5 lat z drugą osobą to się już trochę o niej wie ...

Ten drugi punkt to nijak do mnie nie przemawia - mój facet nieraz i tydzień się nie goli i jakoś mi to nie przeszkadza (no ale może to ja jestem jakaś dziwna).
Skoro mówi że Cie nie kocha to ,za przeproszeniem,  po cholerę dzwoni.
Ech , ciężko coś doradzić ale na pewno musisz z Nią sobie wszystko raz na zawsze wytłumaczyć i podjąć decyzję co dalej . Nie możesz tak cały czas robić sobie nadziei to znów ją tracić bo się człowieku psychicznie wykończysz.

Oj tam , ja np. lubię zapach mojego faceta jak jest trochę przypocony

Weź z Nią porozmawiaja , powiedź Jej od razu że to wasza ostatnia rozmowa i że ma się zdecydować bo Ty masz dość takiego bawienia się , mów to bez emocji żeby widziała że sprawa jest poważna. Jeżeli będzie chciała czasu na przemyślenia to daj jej najwyżej godzinę , dwie . Najlepiej żebyście spotkali się w jakimś innym miejscu niż jej dom.
Powiedź że chcesz to wyjaśnić raz na zawsze bo nie wiesz o co jej chodzi.

no to mi powie, to co już mówiła. Chodzi o to, że mnie nie kocha i teraz nie chce ze mną być. I jeszcze, że mam nie szukać w jej smsach drugiego dna. Ale one kurde nie mają drugiego dna, tu jest problem. Że ona mówi jedno, robi drugie. Słowa nie współgrają z czynami. Więc w sumie rozmowa teraz chyba nic nowego nie wniesie.

Po pierwsze primo : nie ma się co bać takiej rozmowy , bo inaczej to nigdy nic się nie dowiesz , a i taka rozmowa nie jest gwarancją że dowiesz się coś więcej niż wiesz teraz
Po drugie primo : sam pomyśl, jak długo chcesz tkwić w takim zaweieszniu i niepewności
Po trzecie primo : no to oświadc się jej 1 stycznia , a co będzie dalej ....będziesz wiedział od razu lub ...  czas pokaże

Wertedhel- przypominasz mi, mojego byłego, tylko z tą różnicą, że on od samego początku wiedział, że go nie kocham. Był (pewnie, dalej jest), wspaniałym mężczyzną, i mimo to, nie potrafiłam się w nim zakochać. Próbowałam, bardzo się starałam poczuć to piękne uczucie, jednak - nie umiałam, choć wiedziałam, że jest w stanie poświęcić wszystko, abym tylko z Nim była. Każdego dnia, uświadamiałam sobie, że ten związek nie ma sensu, jednak - widząc jego starania, piękny blask w oczach, jego szczęście - dalej w nim trwałam. Z czasem, mi się oświadczył - przekonywał, że ślub wszystko odmieni, żebym dała mu jeszcze trochę czasu ale wtedy nie potrafiłam całkowicie zrezygnować z własnego szczęścia. Odeszłam, słysząc, że nie mam serca, że odrzucam szczęście, którego mi później zabraknie. Po miesiącu, spotkaliśmy się na pewnej uroczystości (wspólni znajomi). Twierdził, że wciąż mnie kocha, etc. Szanuję go, darzę szczerą sympatią - nawet sobie nie wyobrażasz, jak mi było ciężko odpowiedzieć, że nie potrafię go pokochać. Po kilku miesiącach, zakochałam się, w pewnym mężczyźnie, któremu zabrakło  zdecydowania, a może świadomości, że trafił na szczerą miłość - dałam mu mnóstwo czasu, szkoda, że nie potrafił tego docenić. Rozżalona wyznałam, że nie chce z Nim tworzyć wspólnej przyszłości - wiem, że źle postąpiłam, jednak - nad miłością nie powinno się zastanawiać. Może kiedyś to zrozumie. ...ale, cieszę się, że pojawił się w moim życiu - dał mi mnóstwo pięknych chwil .
Z czasem się odkocham - nie ma nic gorszego, od nieodwzajemnionej miłości.

Nie lubię gdybać, ale może rzeczywiście Twoja była czeka na pierścionek. Czasami, ciężko zrozumieć kobiety . Jednak, czy powinna mówić, że Cię nie kocha? Szczera - konkretna rozmowa, powinna Wam obojgu uświadomić, czego tak naprawdę pragniecie . Życzę, powodzenia.

Pozdrawiam.

Nie chcę Cię martwić ale jeśłi ona upiera się, że Cię nie kocha i uważa, iż wiążąc się z Tobą na stałe nie byłaby szczęśliwa to raczej nic już z tego nie będzie. I na Twoim miejscu dałabym sobie spokój. I jeśłi ona nagle zdziwiona by spytała czemu się nie odzywasz do niej to na Twoim miejscu był jej odpisała: "to chyba oczywiste dlaczego..." , "jestem żywym swtorzeniem, mam uczucia i mam też swoją wytrzymałość".

Najwyraźniej ona nie umie tego zakończyć, bo się do Ciebie przyzwyczaiła, bo Cię bardzo dobrze zna, bo w jakimś sensie stałeś się jej przyjacielem przez te lata jednak to nie wystarcza aby stworzyć związek. Pewnie nie jesteś jej obojętny, pewnie Cię lubi, może nawet i coś czuje, ale to nie miłość. Czyli jesteś jej bliski ale najwyraźniej coś w waszym związku się wydarzyło dla niej złego, co powoduje, że ona już Cię nie kocha i nawet może nie chce Cię pokochać bo się obawia, że nie bedziecie w przyszłości szczęsliwi. Możliwe, że przez ten czas bycia z Tobą, poprzez te wspólne doświadczenia w końcu dostrzegła kim jest oraz jaka jest, dojrzła do tego aby świadomie móc sie określić wobec życia i Ty i Twoje uczucie to niestety nie jej bajka.

Mozliwe, że dla niej to rozstanie też nie jest łatwe, dlatego tak się miota. Ale może uważa, iż jest to słuszne rozwiązanie. Może chciałaby to zakończyć bezboleśnie dla Ciebie, dlatego utrzymuje z Tobą kontakt abyś nie czuł się całkiem odtrącony, jednak daje to odwrotny efekt bo Ty wciąż masz nadzieję.
Może ona nie chce już z Tobą być, ale chciałaby abyście jednak pozostali przyjaciółmi.

Jeśłi zaś Ty nie potrafisz być tylko jej przyjacielem, zabija Cię to i wykańcza to lepiej zakończyć to całkiem i urwać kontakt. Możesz jej oczywiście wyjaśnić dlaczego chcesz urwać kontakt, czy też ją uprzedzić o swoich zamiarach, wówczas zostawisz sobie lekko uchyloną furtkę jakby co...

Możesz też spróbować ją od nowa, od początku zdobyć, zaczynając od pozycji "przyjaciel". Mozesz też trochę się od niej odsunąć, abyś nie był w stosunku do niej nachalny, natarczywy. I po pewnym okresie zdobyć się na ten pierścionek! Tym posunięciem ryzykujesz, ale jeśłi to już naprawdę jest konic to czym szybciej się z tym pogodzisz tym lepiej dla Ciebie.

hmm w 100% zgadzam się z postem "złamanej". Gdy ktoś na koniec mówi "nie kocham, to koniec" to tak już jest. ja wiem, że nie jest łatwo się z tym pogodzić, żyć dalej. wiem bo sama to przeszłam, ale zrozum że im szybciej się otrząśniesz, zaczniesz żyć pełnią życia to szybciej Twoje życie ułoży się na nowo. kto wiem, może gdy ona zobaczy że radzisz sobie bez niej, że trzymasz się dobrze wtedy zobaczy co straciła? póki co to ona jak dla mnie zachowuje się jak pies ogrodnika nie chce być z Tobą ale też nie chce byś znalazł sobie kogoś innego i ułożył życie bez niej. pomyśl nad tym i zacznij myśleć o sobie.
do tego dodam, że często 5 lat związku to już za dużo... jeśli po takim czasie związek się rozpada to coś musiało być nie tak, być może całkowity brak miłości z jej strony?
pozdrawiam

Nie ma idealnych małżeństw i niemożliwym ,aby dwoje ludzi miało ten sam punkt widzenia.Kłamstwo skutecznie uśmierca prawdziwą miłość. To pracuje w dwie strony,bo gdy jedna strona stara się być uczciwa ,a druga w kulki sobie leci ,to tym samym niszczy zaufanie i ten fakt powoduje,że druga poszkodowana strona automatycznie traci szacunek do swojej miłości.To może nawet doprowadzić do zdrady.Ja przed swoją żoną cały się odkryłem i wszystko jej powierzyłem,nawet swoje najgłębsze tajemnice. W partnerskim związku obie strony o siebie zabiegają i są aż do bólu wobec siebie uczciwe. Ja bym określił to tak,że facet nie może być w 100% uczciwy wobec kobiety.Ja tak chciałem i na tym tle były nieporozumienia. Nikogo na siłę się do niczego nie zmusi. Moje małżeństwo jakoś trwało i kulało z tymi REANIMOWANYMI kłamstwami. Panie ,nie wiecie jak to cholernie boli. Ja nawet marzyłem,że żona mi powie Paweł jak Cię w tej sprawi okłamałam i to by mi wystarczyło.Odzyskała by u mnie więcej szacunku.Traumę przeżyłem po ślubie ,bo sam musiałem sprzątać mieszkanie , prać ,robić zakupy i gotować. Żona nie była tego nauczona ,czułem się zajeżdżony. Nie dość ,że mam ciężką pracę na morzu,to o wszystkim musiałem myśleć. Ona była wiecznie nieszczęśliwa,bo pracuję na morzu. Sama absolutnie nie zrobiła nic ,aby nam było lepiej. Znam wiele marynarskich małżeństw i żyją normalnie. Ja miałem względem jej piękne marzenia,bo sam marzyłem o pięknym domu i rodzinie.Nie zawsze w życiu wszystko układa się tak, jakby się chciało,tym bardziej ,że nie ma się PARTNERA ,który by jakoś mnie psychicznie wspierał w naszych postanowieniach ,bo do CHOLERY JASNEJ JEST SIĘ Z KIMŚ NA DOBRE I NA ZŁE. Ciężko jest samemu wszystko dźwigać,przy kimś kto z założenia jest NIESZCZĘŚLIWY. Ja nawet żonę zmuszałem i wspierałem ,aby zrobiła prawko.To była potworna walka z upartą osobą,której to własna rodzina wmówiła jej,że NIE UMIE I NIE POTRAFI. To taki jeden z wielu przykładów z walką z jej oporem. Oczywiście ,ze te prawko zrobiła i nawet tego nie żałowała,a wręcz ją to podbudowało psychicznie. Bardzo chcieliśmy mieć dzieci.Jest wiele małżeństw borykających się z tym problemem,ale mimo wszystko ze sobą żyją. W to wszystko włączyła się teściowa,która ją podburzała przeciwko mnie. JA po każdym rejsie musiałem wszystko prostować,bo dopiero gdzieś tak po tygodniu zaczynała myśleć własnym rozumem.Potem jechałem znowu w rejs i potem znowu to samo.  Moje wyniki i usg moich jąder wpadło w ręce teściowej,która postanowiła rozbić nasze małżeństwo. Była też silna presja na budowę domu i o to ,abym porzucił nasze jedyne źródłem dochodu. Niemożliwym jest realizowanie czegokolwiek bez pieniążków tak więc praca jest obowiązkiem każdego mężczyzny. Ja potem już pod jej presją pracowałem tylko przez cztery miesiące w roku i reszte osiem siedzieliśmy razem w mieszkaniu. Przy tak krótkich okresach czasu niemożliwym jest zaoszczędzenie jakichś logicznych pieniążków na DOM i to bez żadnego wsparcia.Moja żona była bezrobotną przez całe małżeństwo, owszem miała jakieś starze,ale generalnie szukała tak pracy ,aby jej nie dostać.Na tle budowy domu miałem awantury spowodowane presją mojej teściowej.Działka był ,uzbroiłem ją w wszelkie media, kupiłem projekt i dostałem pozwolenie. Ja potrzebowałem więcej czasu na realizację tego marzenia,aby bez pożyczek w banku to robić. Chciałem zrobić jeszcze jeden kontrakt ,aby bez stresu ,że nam zabraknie na życie .Są trudne czasy ,bo dzisiaj można mieć pracę ,a następnego dnia można ją stracić.Jestem rozważnym człowiekiem.Mieliśmy gdzie mieszkać...Ambicje teściowej były ważniejsze.Nawet byłem upokorzony przez jaj matkę. Żona oznajmiła mi ,że jej matka mówi jej ,że NIE BĘDZIE ZAGLĄDAĆ JEJ MĘŻOWI W ROZPOREK ,ABY SPRAWDZIĆ CZY MĄŻ MA PŁODNEGO PENISA.Były inne upokorzenia na klatce mojego bloku.Są różne wyniki , a ostatni wskazywał ,ze mogę być ojcem i problem może tkwić u żony...tu detali nie będę zdradzać.-No cóż,wyrocznią była jej mama i jej zazdrosna siostra.Któregoś razu wróciłem z rejsu i po trzech dniach obecności w domu ,ode mnie odeszła. Powodów było milion na przykład ,że jej na czas obiadu nie ugotowałem ,czy nie pokroiłem sałatki. Ja był zmęczony rejsem, bo przed powrotem do domu miałem 24-godzinny pilotaż i potem załadunek statku potem lot do kraju.Zniknęła z mojego życia na trzy miesiące. W tym czasie bardzo się upokarzałem jeżdżąc do jej miejsca pracy,proszą aby wróciła ,w zamian słyszałem ,"-wsadź sobie w Dupę słowo kocham", -"nie przychodź tu więcej bo mi wstyd przynosisz."Owszem codziennie rano byłem w katedrze na mszy świętej i się modliłem za żonę.Dawałem na mszę i w zamian od niej słyszałem,że zachowuję się jak idiota.Potem w kancelarii adwokackiej i tam adwokat oznajmił mi ,że "-Pan jest wyjściem awaryjny,bo zona chce sobie ułożyć życie z innym panem, a jak jej nie wyjdzie to w sytuacji awaryjnej wróci do pana." Wiecie co , i tak było,bo byłem tym wyjściem awaryjnym, po trzech miesiącach przyszła do mnie i na prawdę nie wiedziałem z jakiego powodu.Potem słyszałem ,że wszystkiego bardzo żałuje i że po rejsie do siebie wrócimy.Pojechałem w rejs i w czasie rejsu były miłe maile i telefony ,zacząłem wierzyć ,że do siebie wrócimy.Potem gdy jej mama wróciła z wczasów ,to zaczęła się paskudna korespondencja ,która miała mnie na celu pogrążyć psychicznie,aby nie daj boże coś sobie złego zrobił. To jak najgorszy koszmar,wypisywała straszne głupoty, opluwając moją rodzinę i przyjaciół i nasze marzenia. Wtedy całkowicie przestałem wierzyć ,że do mnie wróci.. Wydaje mi się że autorem tych maili była jej mama i siostra.Po rejsie miała być sprawa. Kontaktowałem się z adwokatem i on doradził mi ,abym się z żoną do sprawy nie kontaktował,bo sobie narobię kłopotów. Oczywiście ,że żona pisała maile abym z nią porozmawiał o zgodnym rozstaniu i podziałem majątku.Potem ,że jestem okrutny i podły itp...itd... Nie dałem się sprowokować.Wiecie cooo , na sprawie się przekonałem co moja małżonka jest warta,bo na sprawie powiedziała sędzinie ,że chce sobie ułożyć życie z innym mężczyzną...Potem bardzo bolesna wyprowadzka ,jej matka mówiła ,że zmarnowałem jej życie... i zachowywała się całkiem normalnie ,a zona podczas wyprowadzki robiła mi awanturę. Znajomi mówili mi,że na moim miejscu nie wpuszczali by kogoś takiego do mieszkania ,tylko postawili jej rzeczy przed drzwiami.Mimo wszystko miałem nadzieję ,że jeszcze do siebie wrócimy,ale bezmiar głupoty był przeogromny,bo to były różne wymuszenia pieniędzy i różnego rodzaju groźby ,że jak się pokarzę w okolicy ,to coś może mi się stać.Miałem potem romans z inną panią i w tym momencie był przeogromny lament z jej strony,ale ja już w tym wszystkim zacząłem się gubić ,bo nie byłem pewien czy jej w ogóle zaufać.Kropeczką nas "i" był pozew do sądu metropolitalnego. Następny przejaw olbrzymiej głupoty sterowany za przewodnictwem teściowej.Ja naprawdę oczekiwałem  miłego maila ,typu kochany wróćmy do siebie i naprawmy wszystko i to by w zupełności wystarczyło,to taki mały drobny sygnał. To już trzy lata minęły od rozstania i przez dwa lata byłem sam,bo nie chciałem popełnić tych samych błędów. Owszem w jakimś tam sensie jeszcze kocham żonę i jest mi cholernie przykro, no cóż ?? Rzeki kijem się nie zawróci , tamtego świata nie jestem w stanie naprawić.Nawet proboszcz mi powiedział ,że żona sama musi zrozumieć swoje błędy i wtedy jest szansa na powrót. Jestem dwa lata samotny i poznałem panią od siebie starszą o dwa lata. W jej towarzystwie czuję się dobrze i jestem zrelaksowany . Nie sypiam z tą panią, po prostu jest mi z nią dobrze. Zdałem sobie sprawę ,że ja miałem zamiast żony "UCIĄŻLIWĄ KULĘ U NOGI". Teraz pracuję normalnie i ze spokojem i nie muszę się już więcej STRESOWAĆ. Nawet sporo mi pieniążków przybyło i to dużo więcej niż w trakcie całego małżeństwa. Bez stresu mnie stać na kupno jakiegokolwiek domu. Tam gdzie obecnie mieszka żona ,to krąży plotka ,że znalazłem sobie kochankę i dlatego ode mnie odeszła żona. Tego świata nie zmienię choćbym chciał. Ja słyszałem ,że moja eks teraz wszystkiego żałuje i że jest bardzo nieszczęśliwa i to tak naprawdę...bo odsunęła się od niej mama i siostra,które ją przeciw mnie judziły . Życie samo weryfikuje i każdemu daje to na co sobie zasłużył....

Cześć, wiem że pewnie wiele tu takich postów ale to naprawdę dla mnie ważne zostawiła mnie moja dziewczyna która bardzo kocham i nikt nie potrafi mi tego wytłumaczyc i pomóc z tym. Trochę się rozpisałem za co przepraszam na wstepie ale chciałem jak najdokładniej wszystko opisac. Sytuacja wyglada tak poznaliśmy sie ponad 2 lata temu we wrzesniu powedziala mi ze już wtedy jej sie spodobałem z wyglądu i charkteru. Pisaliśmy dużo ale nie traktowałem tego jak podrywanie. Bardzo miło mi sie z nia pisało, nie spotykalismy sie bo ja studiowalem w innym miescie. Powiedziała że w grudniu jak pisaliśmy ze soba to myślała o tym że fajnie by było pójść ze mną na sylwestra kiedys. W lutym była już z chłopakiem który chciał z nią byc a ona traktowala go jak przyjaciela i myślala że tak musi być i chciała spróbowac cos do niego poczuc. Też byli z innych miast i spotykali sie rzadko. Po pól roku z nim uprawiala pierwszy raz seks jak pierwszy raz do niej przyjechal. Powiedziała że zrobiła to bo myślała ze wtedy cos do niego poczuje i cos to zmieni nic nie czula i poplakala sie po tym wszystkim bo to nic nie zmienilo. W sumie zdziwiło mnie to że tak odrazu przeszli do sedna jak nic nie czula do niego ale mniejsza o to bolało mnie to jak już bylismy i mi o tym powiedziała ale kocham ja tak ze poradzilem sobie z tym. Jak wiedzialem ze kogos ma to jakos tak przestalem z nia pisac a na treningach jak wracalem do siebie do miasta jakos tak staralem sie podswiadomie ja omijac. Powiedziala mi ze jak z nim byla to tesknila za mna i czasem chciala napisac. Byli juz prawie 2 lata ja napisalem ze wracam do sportu i kiedy maja trening ona byla akurat u niego, jak mi pozniej powiedziala to najchetniej odrazu by przyjechala do mnie. Jak spala z nim to nigdy nie bylo jej dobrze i jak wtdy napisalem do niej i jak spala z nim wtedy to myślala o mnie. Wrocila spotykalismy sie na treningach rozmawialismy juz normalnie duzo zartowalismy. Zaczelismy sie spotykac w gronie znajomych z klubu na piwku ale ona nie pila. Ktoregos razu nie wyszlo nam spotkanie w wiekszym gronie to napisalem co z nim to zaproponowala piwo ja chetnie poszedlem wtedy wlasnie pocałowalismy sie pierwszy raz i odprowadzilem ja do domu przed pocalunkiem powiedziala zebym tak nie robil bo bardzo tego chce a nie moze. Powiedziala mi pozniej ze ten pocalunek byl tym pierwszym wyjatkowym ze byl inny niz cala reszta. Spotykalismy sie od tego momentu tak czesto jak było to możliwe bo studiuje mniej wiecej co 2 tyg. Bardzo długo rozmawialiśmy ze soba przez telefon bywało po 6-8h. W tym okresie raz pocałowałem sie z dziewczyna na studiach i raz spotkałem sie z jedna u mnie w miescie ale nic nie było. Po tych długich rozmowach i spotkaniach stwierdziłem że coś do niej czuje i że jest wyjatkowa i że ja kocham. Wróciłem zapytałem ja czy chciała by ze mna byc to zatkało ja i odpowiedziała ze tak. Wszystko było idealne dzwoniliśmy do siebie na dobranoc na dzien dobry. Jak przyjeżdzałem to spotykaliśmy sie codziennie. Zaczeliśmy ze sobą sypiać ja sie nie spieszyłem z tym bo uważałem że mamy na to czas ale sama można powiedziec zaprosiła mnie do siebie pierwszy raz. Było jej ze mna cudownie mowiła ze z nim nigdy nie było jej nawet dobrze ze sie zamykała a ze mna dochodziła i tak naprawde to ja jestem jej pierwszym. Spedziliśmy razm sylwestra upiła sie opiekowałem sie nia zawsze gdy mnie potrzebowala byłem z nia widziałem ze jest ze mna szczesliwa i jest jej dobrze mi tez było, byłem szcześliwy. Mówiła mi że jestem jej ideałem i wiem że tak było. Ona dla mnie też była najlepsza na świecie i nie chciałbym nikogo innego. Pewnego dnia dowiedziala sie ze jak sie spotykalismy spotkalem sie z inna i sie strasznie wkurzyla ze chciala sobie zrobic krzywde ja bylem wtedy wlasnie na studiach, juz powiedziala mi ze z nami koniec ale porozmawialem z nia i nastepnego dnia wrocilem powiedzialem jej o wszystkim o tamtej co sie calowalem na studiach i innych moich sekretach. Pierwsze dni były ciezkie płakała ale jak sie jej pytałem czy bedziesz szczesliwsza beze mnie i jezeli tak to Cie zostawie to mowila ze mnie kocha i chce bysmy byli razem. Wszystko juz sie ułozylo było bardzo dobrze pozniej po 2 tyg musialem pojechac na miesac na zgrupowanie bardzo tesknilem za nia ona za mna tez pisala ze nie chce mnie stracic ze jestem jej marzeniem. Wczesniej juz obiecalismy sobie ze jezeli cos kiedys by sie psulo to mamy sobie to mowic bo to co miedzy nami jest jest zbyt piekne zeby to mielibysmy popsuc. Mielismy mnóstwo planow razem i marzen. Przy niej stalem sie lepszym czlowiekiem zaczolem sie lepiej uczyc, trenowac zaczolem szukac pracy, dawala mi mnostwo szczescia. Bardzo mnie motywowała i dawała wiele energii. Nie imprezowałem nie piłem jak kiedyś ale nie że mi zabraniała ale poprostu chciałem być lepszy żeby było nam lepiej razem. Wrocilem byla bardzo szczesliwa nie moglismy sie od siebie oderwac specjalnie zostalem 2 tyg chociaz powinienem wrocic na uczelnie. W sumie prze te 4 miesiace bycia razem czesto byla chora zapalenie pluc grypa. Pojechalem na uczelnie znowu zachorowala, nie było mnie niecałe 2 tygodnie chodziłem na szkolenie do pracy, nie mieliśmy juz tak dużo czsu na rozmowe bo miała szkole ja te szkolenia i uczelnie ale zawsze porozmawialismy i wymienilismy kilka smsow w ciagu dnia. Wszystko było dobrze pewnego dnia nie chciala rozmawiac ale i tak zadzwonilem chwilke pogadalismy i poszla spac balem sie ze chodzi o nas ale to nie chodzilo o nas jak mi powiedziala nastepnego dnia. Naszło mnie coś w nocy jak zobaczyłem że polubiła 2 smutne utwory i słuchałem w nocy jakiejś zamulajacej muzyki o rozstaniach itp i myślałem o tym że nie możemy sie rozstać że to byłoby straszne. Następnego dnia normalnie pisaliśmy ze sobą wróciem wieczorem ze szkolenia rozmawialiśmy przez telefon jak zwykle co tam ciekawego w ciagu dnia itp. Powiedziałem jej że mam dla mniej niespodziankę i że będę jutro u niej powiedziała że sie cieszy ale nie wie ile bedzie miała dla mnie czasu bo szkoła prawo jazdy treningi powiedziałem że to rozumiem i będzie dobrze. Była smutna zapytałem czemu i czy nie myślała ostatnio o rozstaniu bo nie zachowuje sie jak zwykle. powiedziała mi że dalej mysli o tym że całowałem sie z ta jedna i spotkałem z ta drugą jak sie spotykaliśmy i że ją to dalej mocno boli i że jest coraz gorzej a było już lepiej i że rozmawiała z przyjaciółką i ona jej powiedziała że moze musimy sie rozstać. Powiedziała mi że wtedy to chciała ja zabic ale teraz myśli że przydałaby nam sie przerważeby mogła to spokojnie ułożyć. Na poczatku pytała sie mnie czy możemy zrobić ta przerwe mówiłem jej że bede jutro i porozmawiamy i wszystko bedzie dobrze zeby dała nam czas do jutra, później już nie pytała tylko powiedziała że zrobimy sobie przerwe i że nic tego nie zmieni a na koniec owiedziała mi że nie może być ze mną i już nigdy razem nie będziemy że jest jej bardzo przykro bo mnie kocha jestem najważniejszy ale nie możemy być razem. Nasza rozmowa trwała z 1,5h. Nie sałem praktycznie całą noc. Rano pojechałem do niej spotkaliśmy sie wieczorem przytuliliśmy sie tak jak zawsze i staliśmy tak chyba z 2 minuty mocno mnie przytuliła później poszliśmy objeci jak zawsze na ławke w parku porozmawiać płakaliśmy oboje pytałem dlaczego tak sie stało i że mieliśmy razem o wszystkim sobie mówić i walczyć o to wszystko. Powiedziała mi że nie mówiła mi że dalej ja to boli bo nie chciała mnie smucic a nie lubi jak jestem smutny (a teraz co mi zrobiła?). Powiedziała że za wszelką cene walczyła z tym bo bardzo pragneła byc ze mną ale już nie może i boi sie że kiedys jak bysmy byli razem bałaby sie i martwiła nawet gdybym na 30 min poszedł do pracy. A tak zawsze mówiła mi żebyśmy nie patrzyli co bedzie kiedys. Powiedziała mi że nadal mnie kocha i jestem dla niej najważniejszy ale musi to zmienić i że zawsze bede dla niej ważny i że zawsze będe jej niespełnioną miłościa.. dziwne bardzo dla mnie to. Na koniec siedzieliśmy jeszcze przytuleni na ławce chwile sie pośmialiśmy a raczej ona se starała ta sytuacje poprawic przytulilismy sie, próbowałem ja jeszcze pocałowac ale nie pozwoliła i powiedziała zebym takich zagrywek nie robił, zapytałem czy nie chciała by tego to powiedziała ze tak ale to nie byłoby dobre. Rozstaliśmy sie nie mogłem stamtad odejsc to jeszcze pobiegłem za nia i jeszcze raz przytulilem i pocalowalem w policzek i musialem odejsc. 2 dni później padał deszcz a ja pojechałem rowerem do niej z różami żeby ostatni raz sie spotkać porozmawiać i postarac sie to zmienic powiedziala ze to slodkie ale to nic nie zmieni bo nie chce byc ze mna i mamy inne charaktery i i tak wczesniej czy pozniej bysmy sie rozstali. Tylko własnie takiego mnie pokochała a ja ja i nigdy sie nie kłuciliśmy a ona zawsze sama mówiła żeby cieszyc sie teraz a nie patrzec za daleko a teraz takie argumenty. Pytałem dlaczego tak sie stało ze przecież wie że jest dla mnie najważniejsza i że tylko ja kocham powiedziała że nie chce poprostu już ze mną byc podjeła decyzje i tego nie zmieni. Trzymaliśmy sie za rece nawet pocałowała mnie w dłoń. Próbowała nie płakać mówiąc mi że naprawdę nie chciała mnie skrzywdzić specjalnie. Na koniec przytuliliśmy sie ostatni raz u niej w domu pocałowała mnie w policzek i wyszedłem. Dwa tygodnie później jej były wrzucił na fb stare zdjecie że "zawsze zgrani" z nią które polubła i skomentowała póżniej ona wstawiła mu miłosną piosenkę i podpisała  " i dobrze wiesz gdzie pójdę, a ja wiem że pójdziesz za mną" kilka dni później wstawiła swoje zdjęcie on napisał moja śliczna i wysłał jej buziaka  a ona mu. Nie musze mówić że każda z tych rzeczy mnie wkórwiła a ja jeszcze wszystko sobie tłumaczyłem że robi to specjlnie żebym sie nie zamartwiał i przestał o tym szybciej myśleć. Nie wiem może że chodzi jej o to żebym przez to ja znienawidził i byłoby mi lepiej. Ostatnio rozmawiała z moim kolegą i powiedziała mu że też jest jej źle a jak zapytał o to wszystko to powiedziała że to pozerka. Jej były coś mowił że wrócił do niej ale jak moj kolega jej to powiedział to powiedziała że jest durny i głupi i tak nie jest. Ja tego wszystkiego nie rozumiem bo powiedziała mi że dalej jestem ważny i nie chce żebym cieriał był smutny a robi mi teraz takie rzeczy. Kilka dni temu widzałem sie z nia to tylko podaliśmy sobie ręke i spojrzeli w oczy. Teraz na weekend dowiedziałem się że pojechała do niego na urodziny kolegi, nie moge w to uwierzyć że po miesiącu jak nie jesteśmy już razem ona tak się zachowuje jak nigdy nic a tak było dobrze mnie kochała i wszystko było dla niej najlepsze i wyjątkowe. Jeszcze powiedziała mi że chce żeby wszystko było normalnie miedzy nami, chyba coś ma z głową mówiąc tak a jeźdżac do byłego jej "przyjaciela". Ona mówi że to jej przyjaciel i że nic wiecej a sama mi mówiła że gdyby miał szanse na coś wiecej to by skorzystał a przeciez przyjaciel by nie zrobił wiec nie o to mu chodzi a jeszcze ona wiedzac to wysyła mu piosenki o miłości buziaczki jakby dajac mu znak i nadzieje na cos wiecej a mowi że to tylko przyjaciel i nic wiecej. Jak planowaliśmy żeby przyjechała do mnie to martwiła się ze trener bedzie zły bo na treningu jej nie bedzie a teraz pojechała jakby nic. Wiem że zrobiłem źle ale wtedy jeszcze jej nie kochałem i nie wiedziałem że pokocham,od momentu kiedy ja pokochałem byłem dla niej najlepsza wersja siebie kochała mnie i mówiła że wszystko jest jak w bajce. Wiem że mnie kochała ale było kilka rzeczy które mnie wkurzały i ona o tym wiedziała ale byłem w stanie to wszystko zrozumiec i sobie wytłumaczyc, np to że pisze i rozmawia z byłym że jest jej przyjacielem i że dalej ma z nim zdjecia na fb. Np gdybym ja mial zdjecia z była to bym to usunol i z nia nie rozmawial mimo wszystko. Wiedziała że mnie to denerwuje i wkurza ale nic z tym nie zrobiła. Ja ją na tyle kochałem że byłem w stanie to zrozumiec nie chcialem jej ograniczac i zeby byla szczesliwa bo to co było miedzy nami było ważniejsze od wszystkiego. Mówiła że mnie kocha a ja to wiedziałem ona też wiedziała że ja ja kocham i na koniec jeszcze mi powiedziała że zawsze będzie mnie pamiętać i ze będę dla niej ważny, że mnie kocha ale nie możemy być razem i będę jej niespelniona miłością. Nie rozumiem jak można kogos kochac i zostawic go z takich powodow mówiąc ze się kogos kocha. I że tak po miesiącu się tak zachowuje jadac do jej byłego przyjaciela. Powiedziałem jej ze chyba żeby mi było lepiej musiałbym ja znienawidzic ale nie chcem tak, może ona to robi specjalnie żeby mi ulżyło ale to i tak byłoby okrutne dla drugiej osoby, pewnie tylko mam taka nadzieje a tak naprawde to nie tęskni za mna a ja nie mam dnia żebym o niej nie myślał. Nie rozumiem jak można tak się zmienić i co jest prawdą a co tylko sie wydawało prawdą być. Czemu ona tak się teraz zachowuje, mówi jedno a robi co innego i po co to wszystko miedzy nami było?? Proszę napiszcie co mam o tym myśleć i co zrobić by było jeszcze  między nami dobrze. Dziękuję bardzo za kazda rade i pomoc

O co Ty chcesz walczyć ?
Odeszła, poczuła wolność, co wybawi się i wróci ?
Gdybyś zawinił, zdradził ją, oszukiwał, itd.
Jednak Ty nic nie zrobiłeś. Po prostu, może się Tobą znudziła.

Co zrobić aby była do mnie wrocila
Bylismy razem od 24/09/2019r ja mam 21 lat a ona miala 17 ( w tym roku konczy 18). I to byl zwiazek na odległość ( dzielilo nas 300 km) ale mi to nie przeszkadzalo.. i to bylo tak ze 10 czerwca usunęła mnie z fb ale nie napisala że zrywa