zazdrość niszczy małżeństwo mojego syna!

Naprawdę ciężka sytuacja. Z jednej strony myślę, że nie powinnaś się wtrącać. Ale skoro syn powiedział Ci o problemie w jego małżeństwie to może oczekuje, że coś zaradzisz? Może zaproś synową do siebie, tak żebyście spotkały się sam na sam. Porozmawiaj z nią jak kobieta z kobietą. Opowiedz jej o swoim małżeństwie, które rozpadło się przez zazdrość. Może jak Ty się zwierzysz to i ona się otworzy. Pamiętaj, że takie kontrolowanie nie zawsze jest spowodowane chęcią zawładnięcia czyjegoś życia. Ona może po prostu panicznie się boi, że jej rodzina się rozpadnie, że zostanie zdradzona, poniżona i samotna. Każda kobieta się tego boi ale łatwo jest przekroczyć tą cienką granicę między zdrowym rozsądkiem w kontrolowaniu a oskarżaniem o zdradę. Myślę, że powinnaś zapytać synowej dlaczego tak się zachowuje. Tu ważny jest spokój. nie możesz robić jej wyrzutów, że źle traktuje Twojego syna i że jest złą żoną. Ona na pewno też nie jest szczęśliwa z samą sobą. Szczera rozmowa powinna pomóc ale nie zażegna tak łatwo problemu. Może zaproponuj jej wizytę u psychologa? Tylko tak delikatnie i dopiero wtedy, gdy wyczujesz, że Ci ufa bo inaczej może pomyśleć, że uważasz ją za wariatkę.

Pozdrawiam serdecznie i życzę cierpliwości, spokoju i zrozumienia Mam nadzieję, że wszystko się ułoży

Syn ma 6mc syna, może wcześniej twoja synowa była aktywna zawodowa a nagle spędza całe dnie w domu z dzieckiem.
może zajmij się dzieckiem, niech ona wyjdzie do fryzjera , kosmetyczki,do koleżanki na kawę czy do kina.

Może Ona czuje się niepewnie , może przytyła po porodzie i czuje się nieatrakcyjnie...
zwróć na to  uwagę.

Prawda jest taka że jak ktoś zdradzić chce to zdradzi wszędzie..a siłe nikt nikogo do siebie nie przywiąże..takie życie.

Nie pozwól by problem urósł  jeszcze bardziej bo zabrną w ślepy zaułek.
Ten związek trzeba ratować...

Wiesz "zazdrość "(?!), pisząc o grzeszkach syna miałam na myśli namietne oglądanie tvn meteo i kanału discovery mimo tego, że żona chciałaby co innego obejrzeć. I jest wtedy mało ustępliwy. Ponadto ma zwyczaj włażenia w brudnych butach do domu niwecząc ciężką pracę synowej. I nie myje po sobie wanny, zostawia pod fotelem brudne skarpetki i nie podnosi deski sikając! I jeszcze ze dwadzieścia tego typu przywar. To rzeczy uprzykrzające życie, ale nie mają nic wspólnego ze zdradą.

Co do komórki, to owszem, synowa znajduje połączenia ze mną, z siostrą, z ciotecznym bratem, dwiema babciami, szwagrem, przyjacielem z podwórka, szefem, kolegą z pracy i koleżanką ze studiów. I jest dyskusja nad każdym połączeniem. Po co, o czym, czego chciał,  za często dzwoni, pewnie się żalisz, pewnie gadasz z kumplem o babach, czego ta SZMATA chciała od ciebie!  Byłam swiadkiem, zdębiałam.  A w ogóle osłupiałam, że synowa  otwiera listę połączeń  w nie swoim telefonie!  Nie ma listy nie ma gadania, tak się synowi wydaje.   A wiesz co? Gdy zazdrość jest patologiczna NIE MA SPOSOBU, BY USPOKOIĆ ZAZDROŚNIKA! Nic nie działa, "dowodem zdrady" jest wszystko, lista w telefonie i brak tej listy także.
Mam takie doświadczenia, ze nawet oglądany w kinie film "Love story" był dowodem zdrady, bo jeśli kocha sie męża to się romansów na ogląda! I nie tęskni się za rodziną, gdy się kocha męża i nie wzdycha sie przez sen, gdy sie kocha męża i nie chodzi się w sukienkach, gdy się nie ma ochoty na zdradę. Gdy się kocha i nie zdradza męża chodzi się w spodniach i burych swetrach, nie wzdycha się przez sen, zrywa z rodziną, czyta tylko Lema, a w kinie ogląda radzieckie filmy pt."Natasza i traktor"! Życie z patologicznym zazdrośnikiem to horror dla normalnego człowieka.

Wczoraj syn się pożalił, że dostał w twarz, gdy byli na zakupach w hipermarkecie, bo "przygladał" się kobietom "znaczącym" wzrokiem!.

Może więc jestem zaślepiona, chociaz nie wydaje mi się. To co usłyszałam od syna, to co sama zaobserwowałam i to co mówią inne bliskie i zyczliwe synowi i synowej osoby obudziło moje wspomnienia i bardzo, bardzo zaniepokoiło. Bo nie są to małzeńskie przekomarzania, ale patologia, która bardzo źle rokuje.

Nie chcę się wtrącać, zgadzam sie z wami, że może to zostać bardzo źle odczytane.

Orbitka, zgodnie z twoją sugestią podpowiem synowi, żeby bardzo czule i spokojnie porozmawiał z zoną o tym co ją dręczy i zadeklarował wspólne pójscie do psychologa. Żeby się nie obrażał i nie uciekał. Podpowiem tez synowi, żeby jeśli nie da to efektu, porozmawiał z matką synowej, pożalił jej się i poprosił by porozmawiała z córką. Nawet jeśli synowa się wścieknie, to przeciez jej matka, one zawsze dojdą do porozumienia. Ja jestem chyba ostatnia osobą, która mogłaby coś zrobić. Mogę tylko sie martwić.

Dziękuję wam wszystkim za rady.

Wiem, ze opinie teściowych są zwykle podejrzane, że zwykle nie wierzy się w ich czyste intencje. I jest to przykre. Prawie każda kobieta, która ma dzieci doświadczy jednak kiedyś tego miodu. Szczególnie trudno byc teściową, gdy w małżeństwie dzieci coś złego się dzieje. Synowa  ma swoją matkę i gdy jej się żali nikogo to nie dziwi, ma tez swoje przyjaciólki, z którymi omówi ze szczegółami swoje małżeńskie pożycie i tez jest to zwyczajna sprawa. A syn jest facetem i jak to zwykle faceci długo trzymał język za zębami, ukrywał problem i gdybym nie zapytała tak by było do tej pory. A ja zastanawiam się nad kazdym słowem, nad kazdym gestem w jego stronę uczynionym, zeby nie było że sie wtrącam, że wyrażając współczucie synowi robię coś przeciwko synowej!  Przeciez to moje dziecko i serce mi krwawi gdy jest nieszczęśliwy!

Synowa jest jak dr Jekyll i Mr Hydne! Przemiła, kochana, dobra zona, matka. Niczego jej nie mozna zarzucić. I byłoby tak zawsze, gdyby nie traciła męża z oczu. Gdyby nie chodził do pracy, gdyby nie studiował i gdyby miał wadę wzroku uniemożliwiającą odróżnienie mężczyzn od kobiet w tłumie. Jej podejrzliwość dotyczy wszystkich sytuacji, na które nie ma wpływu, które pozostają poza jej kontrolą. Wtedy zmienia się o 180 stopni. I wiem, że nie jest to kwestia braku szacunku tylko jej poczucie zagrożenia. I jest to jakaś głębsza sprawa, bo syn okazuje jej uczucia, przytula, całuje, po prostu łasi sie do niej. Dla wszystkich jest oczywiste, że ją kocha nad zycie, tylko nie dla synowej.

Co do godzenia sie syna na zachowanie żony to nie mam pojęcia dlaczego się godzi. Z drugiej strony co miałby zrobić? Odpłacic tym samym? Może inny facet dałby jej po buzi w tym sklepie, ale nie uważam tego za właściwe. Może powinien ją w tym sklepie zostawić, a samemu pójść na piwo? Pewnie to byłoby lepsze, ale on jest jaki jest. Raczej łagodny i raczej spolegliwy. Do czasu! Do czasu, aż coś w nim pęknie!

Gdyby moja synowa była moją córką wzięłabym ją na poważną rozmowę, przedstawiłabym fakty i zagrożenia i namówiłabym  do wizyty u psychologa. Moja troska byłaby oczywista, wynikająca z milości do niej!
Moją troskę o synową i syna muszę  wyrażać trzymając się od nich z daleka i mogę tylko bezsilnie patrzeć na to jak ta miłość powoli umiera zatruta chorą zazdrością. Bo jestem teściową!    A jak wieść gminna niesie teściowa ZAWSZE nienawidzi synowej i ZAWSZE chce dla niej źle.  Ta bzdura jest tak powszechna, ze aż trzeba się z nią liczyć.

Gorycz przeze mnie przemawia, bo jestem kobietą konkretną i wierzę w działanie. Od samego przeżywania nic sie nie zmieni, nic sie nie poprawi, a raczej pogorszy, bo w końcu człowiekowi sił zabraknie i  machnie ręką na wszystko! Tymczasem miotam się sama ze sobą zamiast działać.

Dziękuję wszystkim Wam, które zechciały przeczytać moje wynurzenia i dziękuję za wsparcie!

Dzięki Patka, myslę, że masz rację co do mojej synowej, że coś się musiało w jej życiu wydarzyć, że ktoś ją skrzywdził i że potrzebuje psychologicznej pomocy.

Jak ty sobie radzisz ze swoim problemem? Bo że jestes go świadoma to widać. Może sama świadomość wystarcza by trzymać zazdrość pod kontrolą i nie przeciagać struny? Co ci pomaga?
Może coś poradzisz mojemu synowi i synowej?

Jestem wdzięczna za każdą radę i opinię.

To ostatnie zdanie wskazuje na to, że ona ma niską samoocenę, pewnie dlatego nie wierzy i nie jest to dla niej oczywiste, że mąż ją kocha i nie zdradzi. Ważne jest czy ta zazdrość pojawiła się jakoś teraz po ślubie czy przed ślubem ona też tak się zachowywała tylko w mniejszym stopniu? Chodzi czy były jakieś sygnały już wcześniej? Bo jeśli to się zaczęło po ślubie to może faktycznie jakieś zdarzenie sprawiło, że ona stała się chorobliwie zazdrosna i może dałoby to się rozmową jakoś wyjaśnić. Jeżeli to miało miejsce już wcześniej, to może to być związane z jej dzieciństwem, wtedy problem jest bardzo głęboki i będzie wymagał wizyty u psychologa, bo samo się to nie rozwiąże, a będzie pogłębiać. U synowej to chyba stało się już obsesją.

Zazdrość zwróciła uwagę na bardzo ważny problem, że on nie powinien godzić się na takie traktowanie!, na brak szacunku z jej strony, jemu brakuje asertywności. Powinien jej mówić spokojnie, ale stanowczo, ze ona nie ma prawa go obrażać, wyzywać, podnosić na niego ręki itd., to nie jest zdrowe zachowanie, tylko właśnie zaczyna być patologiczne. W przypadku gdy on nie reaguje, albo jest to słaba reakcja ona będzie sobie pozwalała na co raz więcej, bo będzie myślała, że ma takie prawo, bo jest zazdrosna i już. Z tego co piszesz to widać, ze ona nie panuje już nad tą zazdrością, wręcz ta zazdrość nią rządzi i ona działa na oślep, bo nawet uderzyła męża w twarz w supermarkecie. Takie niekontrolowane emocje naprawdę do niczego dobrego nie będą prowadzić i dobrze, żeby Twój syn dostrzegł cały ten problem i właśnie nie uciekał, tylko się z nim zmierzył. On musi działać, a nie czekać, aż problem będzie co raz większy i może nawet zniszczyć ich małżeństwo. Musi dać swojej żonie do zrozumienia, że nie wolno jej tak postępować wobec męża i trzeba iść po poradę do psychologa skoro ona sobie z tym nie radzi. Dlatego radziłabym, żebyś porozmawiała z synem, że po pierwsze mimo, że ją kocha nie może pozwalać na nieszanowanie siebie, a po drugie, że sprawa jest poważna, jego żona ma ze sobą problem i żeby nie uciekał przed tym. On zapewne teraz nie wie jak sobie z tym poradzić, możesz być wsparciem dla niego skoro dostrzegasz problem.

marena tak jestem go świadoma dlatego staram się panować nad swą zazdrością i np gdy nachodzi mnie taki wybuch
to staram się zająć czymś innym, nie jestem ślepo zapatrzona w swego partnera.
Mam swoich znajomych swoje zainteresowania ( to mi dużo pomogło żeby tyle nie myśleć co on może w danej chwili robić...) poza tym dużo rozmawiałam ze swoim partnerem przy czym on też okazywał mi dużo wyrozumiałości utwierdza mnie w przekonaniu, że mu zależy a poza tym żeby go nie stracić zapisałam się do psychologa, który
również dużo mi daje.
Ale przede wszystkim trzeba być świadomym, że ma się problem z zazdrością.
Nie wiem czy Twa synowa jest.
Na pewno potrzebuje ona wsparcia, rozmowy z kimś bliskim kto otworzy jej oczy i zrozumie że swym zachowaniem
może wszystko zniszczyć.....

Dzięki Doris za posty! Moja synowa nie ma problemu, żeby oderwać sie od dziecka i domu, bo ja jestem juz na emeryturze i  chętnie  zajmuję się wnukiem. Jej mama jeszcze pracuje, ale też bawi małego kiedy tylko może. Właśnie przed chwilą dostałam telefon od syna, że przyjeżdża do mnie z dzieckiem, bo synowa wybrała się na zakupy. Syn pracuje na zmiany i gdy jest w domu zajmuje się małym na 100 procent. Synowa własnie zapisała się na kurs prawa jazdy, a w przyszłym roku wybiera się do szkoły. Nie ma problemu z opieką nad dzieckiem, to mój pierwszy i jedyny wnuczek, uwielbiam go! Tak samo ma druga babcia, to też jej pierwszy!

Mirabi, dzięki za analizę, troche mi sie poukładało. Gdy syn i synowa chodzili ze sobą nie było takich scen, chociaż syn kiedyś w rozmowie rzucił zdanie, że ona sie boi, że on ją porzuci. Szybko był ślub, ciąża i gdy dziecko sie urodziło, zaczęły się awantury. Tak mi to wygląda, że panowała nad zazdrością puki jej pozycja nie była mocna (w jej mniemaniu). Gdy została zoną, a w szczególności matką hamulce puściły.

Porozmawiam z synem o asertywności, on musi sie nauczyć jasno i stanowczo bronić swoich granic.

Zazdrość, dziękuję za dobre słowa! Zapewniam cię, jestem zwyczajną kobietą z życiowym doświadczeniem. Chętnie się tym doświadczeniem podzielę.

hej.ja tez jestem w sytuacji podobnej do twej synowej.tez mam problem z zazdroscia... z 1str.kazdemu latwo oceniac zazdrosnika, mowic, ze jest be, wiem. tez nie lubie tego uczucia..ale ono we mnie jest i nawet nie wiem dlaczego? kiedys, gdy mialam moze 20pare lat bylam w 2letnim zwiazku z facetem. nie bylo sielanki, choc na poczatku moj ex twierdzil, ze jestem spelnieniem jego marzen, princessa,itp,itd. staral sie o mnie 2lata, ale juz po roku wiedzialam, ze duzo rzeczy jest nie tak, ze nie jest to ktos, z kim chce spedzic zycie .probowalam go zostawic wiele razy, ale zawsze prosil o szanse, twierdzil, ze jestem jedyna kobieta w jego zyciu. ha ha ha. wiecie co sie stalo? pewnego dnia, wracajac od kolezanki zaszlam do jego garazu, gdzie grzebal w aucie z kumplami. w x momencie moj facet nagle zniknal, a cos kazalo mi wyjsc na zewnatrz. a tam, moj facet i x laska. i co sie okazalo? panna oswiadczyla mi, ze od pol roku sa para!!!!potem dowiedzialam sie duzo intymnych szczegolow z ich pozycia plus to, ze ta panna myslala, ze jestem wariatka, chce sie zabic jesli on mnie zostawi, itp,itd. nic z tych rzeczy nie bylo prawda. przez pol roku nie wiedzialam nic, nie widzialam nic!!!tak to krecil, ze jadl u mnie sniadanie/po nocy ze mna/bral moje auto i...jechal po nia na dworzec bo wracala ze studiow do domu. mowil mi np.ze jedzie za granice po auto a jechal z nia na wknd.i wiele innych podobnych akcji. klamal do konca.nawet kiedy rozmawialismy na 3tel.a ona sypala jak z rekawa szczegoly jak np,wyglad jego ciala, co do niej mowil,gdzie i jak. wypieral sie wszystkiego, a ja czulam po jej glosie i po tym co mowi, ze mowi PRAWDE. ostatnim jego numerem bylo zaciagniecie mnie do kosciola przed oltarz i przysiegniecie mi na zycie jego matki!!!!, ze nic z nia nie mial wspolnego!!!co za s...two:( bo klamal..
zostawilam go.
to bylo dawno temu..ale od tego zdarzenia mam problem z byciem w zwiazkach.tak jak twoja synowa sprawdzam tel, poczte i nie wierze. nie zaufalam potem juz zadnemu z mych partnerow. mam 34lata i nie zwiazalam sie z nikim. dodam, ze jakies 5lat temu zwiazalam sie na chwile z kims, kto byl-jak mowil-w trakcie rozwodu bo malzonka go zdradzala:/ najgorsze bylo gdy slyszalam jak ona dzwoni z pretensjami/bo go nie ma w domu/ a on czulym glosem cisnie jej mega!! klamstwa gdzie jest i zrozumialam, ze jesli do niej taki jest, prawdopodobnie bylby taki i do mnie. wytrzymalam pol roku. do tej pory jest mezem tamtej pani +kochanka-wniosek?kolejny klamca.
to, co chce napisac to, to ze dobrze, ze to wszystko widzisz ale nie traktujesz jej jak wariatki a chcesz pomoc..mamy rozne doswiadczenia..postaraj sie z nia porozmawiac, choc nie wiem czy bedzie z toba na tyle szczera i sie otworzy...mi jest ciezko nawet przed przyjaciolkami. czegos jej brakuje, cos powoduje, ze nie wierzy w swoj zwiazek, czegos sie boi..cos w zachowaniu twego syna moze to podsyca..?nie zapomnij, ze ona go zna i to dobrze..i wiesz co mysle? ze nie wolno jej zostawic samej z tym problemem. porozmawiaj tez z synem, jestes kobieta wiec wiesz jak myslimy i czujemy, zwroc jego uwage na to..jestem teraz w zwiazku, a moj facet mowi, ze jestem wariatka i zazdrosnica. wiesz co jest najgorsze i co doprowadzi do naszego rozpadu?to, ze on nie chce o tym rozmawiac i traktuje to jak cos zbednego. a ja potrzebuje szczerej rozmowy!!! on tez ode mnie ucieka w prace,itp...a im bardziej on ucieka tym bardziej ja go podejrzewam..i przepasc rosnie. bez komunikacji nie ma relacji. jesli twoj syn jest typem potrafiacym rozmawiac i opisac swe uczucia to dobrze.wiem, ze synowa nie jest mala dziewczynka ale tez w kazdym z nas siedzi male dziecko, ktore sie czegos boi..pozdrawiam i przepraszam za tak dlugi wpis!!!!

Powiem pani tak moze nie poruszylam tematu zazdrosci w moim poscie ale moj maz byl o mnie tak samo zazdrosny jak pani synowa o syna.
Nawet nie bedac jeszcze jego zona wmawial mi ze sie z kims spotykam itp. Pomimo tego ze ja tylko dom praca szkola i tak non stop mowil ze go zdradzam co bylo kompletna bzdura. Niemoglam wyjsc sama nawet do sklepu. Widzi pani chyba mi to wpoil przez tyle lat. Bylam mu wierna i oddana.
Az do momentu tego co opisywalam w poscie. Dlatego ja mysle ze taka zazdrosc ze strony synowej tez moze zniszczyc to malenstwo. Wkoncu faktycznie moze ja zdradzic. Pozdrawiam

Właściwie wszystko zostało już powiedziane... Zdecydowanie rozmowa-poważna rozmowa z synem jest tu konieczna!! Zwłaszcza że masz marena7 swój własny przykład- możesz mu przedstawić, jak wygląda życie z zazdrośnikiem.
A synowa zawsze taka była? Bo może ona ma coś na sumieniu.....
Tak w ogóle: uważam, że to jest choroba- mój ojciec też to miał- i powód do zazdrości znajdzie się zawsze. Potrzeba niesamowitej kontroli wszystkiego wokół daje względne poczucie bezpieczeństwa osobie słabej psychicznie i zakompleksionej.

ano tak! o ja głupia dobra, zerknę sobie tam, dzięki;)