Mężczyźni często zarzucają nam, że my, kobiety, mamy wyjątkowy dar wyszukiwania problemów tam, gdzie ich w istocie nie ma (czyli przysłowiowego szukania dziury w całym), albo dzielenia włosa na czworo, co znaczy mniej więcej tyle co ich mnożenia. I z jednej strony wydaje się to słodko- kobiece, ale z drugiej jakże często i jakże mocno utrudnia mężczyznom życie z nami. I kiedy się nad tym głębiej zastanowić to czyż nie jest sporo racji w tym stwierdzeniu? No bez dwóch zdań, ale trudno jest tworzyć związek, czy choćby tylko współpracować, z kimś, kto we wszystkim widzi same problemy i ma wyjątkowy dar do ich tworzenia.
Jest nawet taka piosenka ,,bo z dziewczynami nigdy nie wie, oj nie wie się, czy dobrze jest czy może jest, może jest już źle...?
A co Wy, drogie Netkobietki, o tym sądzicie? Jesteśmy takie jak nas widzą panowie czy jednak to błędne myślenie?
Wystarczy poczytac sobie niektóre wątki 
od dziś nie marudzę, ale on ma czasem takie nastroje, że mam wrażenie że uczestniczę w jakieś rodzinnej stypie i to trzy dni pod rząd 
...i nic nie pomaga żadne rozweselanie, rozmowa i tak naprawdę wszystko jest ok tylko brak humoru, taki trochę typ pesymistyczno-optymistyczny ze skłonnościami do popadania w skrajności.....lubi się smucić i zamartwiać i co mam z tym zrobić? 