Historia jakich wiele

Jakby to powiedzieć. Historia jedna z wielu i rozpoczynająca się tak samo niewinnie jak większość, zapewne, ale po prostu czuję, że muszę to z siebie wyrzucić, bo odchodzę od zmysłów. Po prostu wycisnąć wnętrze w eter i wypluwać kolejne gorzkie słowa.  Może brzmieć chaotycznie, ale to tylko zbitki myśli.
Zawsze byłam rozsądną osobą, analizującą wszystko na spokojnie i wyciągającą ze wszystkiego wnioski. Rok temu rozstałam się z chłopakiem, którego kochałam bardzo, ale miłością przyjacielską. Bez pasji.  Poznaliśmy się kiedy mieliśmy po 17 lat i trwaliśmy tak parę lat ponad. Dla nas obojga byliśmy swoimi pierwszymi na jakiejkolwiek płaszczyżnie i byliśmy szczęśliwi. Do czasu.  Zmienił środowisko, poznał dziewczynę i zmienił się nie do poznania. Ja? Ja cierpiałam, ale trwałam przy jego boku. Wiedziałam ja, a z jego ust usłyszałam te przykre słowa o wiele, wiele później. Ale walczyłam, nie wiem o co. Przecież rozeszliśmy się światopoglądowo tak dawno temu, a ja tak panicznie bałam się o to, że sobien ie poradzę. W końcu sama puściłam. Głos rozsądku? To straszne cierpienie, kiedy wiesz, że jest ktoś trzeci. I ten trzeci Ciebie atakuje próbując wyprowadzić Ciebie z równowagi i udowadniać swoją wyższość na wszelkie możliwe sposoby.  Grunt osunął mi się spod nóg. Parę miesięcy rekonwalescencji, ale mimo wszystko jesteśmy przyjaciółmi. Zawsze może na mnie liczyć, w drugą stronę działa to oczywiście tak samo. Rozumiałam jego postawę i widziałam, że naprawdę ją kocha, chociaż dzisiaj widać, jak często mają kryzys. Wzloty i upadki, chociaż tych drugich znacznie więcej. Wiem, że nigdy się z tym nie pogodził, bo widział mój jeden wielki upadek, ale sam pomagał mi się z niego podnosić i za to mu dziękuję.
Pamiętam, jak na początku roku siedziałam na schodach i płakałam mówiąc, że nigdy, ale to nigdy nie wbiję się komuś w taki sposób. Bo jak? Nikomu tego nie życzę. Mieszanka nienawiści, poczucia winy, niedowartościowanie. Efekty jak bez powietrza. Apatia, senność, bladość, zakrawione oczy. Dusiłam się.
Minęło parę miesięcy podczas których moje życie towarzyskie bardzo podupadło.  Wolałam smęcić przed monitorem z muzyką w tle ? jak zawsze. Tryb ? praca, dom, praca ? dom. I tak w kółko.  Tak samo, jak bałam się być sama, teraz pokochałam bycie singlem. Tylko nadal się za czymś tęskni i czasem systemy obronne nawalają, chociaż przeważnie ich gruba powłoka odstrasza potencjalnych petentów. Po tym wszystkim stwierdziłam, że miłość to syf. Coś, co odbiera racjonalność, rozsądek i zdolność do jakiegokolwiek logicznego myślenia. Nie daj Boże, rzuca się fizycznie i wykańcza organizm, o stabilności emocjonalnej już nie wspominając. Tak myślałam, a po ponownej ?przygodzie?  utwierdziłam się w tym do końca.
Jest ode mnie starszy. Niecałe 11 lat. Pracujemy w tym samym miejscu, na tym samym piętrze w różnych pokojach. Widzimy się tylko na ?fajce?. Zawsze się go bałam. Ja, uśmiechnięta i pogodna ? zawsze napierająca do przodu i wspierająca innych, ze specyficznym poczuciem humoru. On, pochmurny, smutny z rękoma w kieszeniach samotnie wciągając papierosowy dym. Na rogu biurowca w centrum miasta.  Podczas jednego z moich samotnych i leniwych piątkowych wieczorów odezwał się do mnie . Zaczęliśmy rozmawiać, a rozmowa przeciągnęła się na parę godzin.
Pomyślalam sobie ?świetny koleś i lubi moje poczucie humoru, a to się rzadko zdarza!?. Godziny rozmów o muzyce ? pomimo różnicy wieku zarzucaliśmy się toną nowej i starej muzyki, której chyba nikt poza nami nie lubi. Potem głupie wierszyki. A potem pomaganie, wysłuchanie, doradzanie i wspólnie fajnie spędzony czas.  Oglądanie wspólnie rzeczy, których nie lubię ? mecze siatkówki czy hokeja.  Zaczęliśmy częściej wychodzić na papierosa, a Pan zaczął mizernieć, tracić na wadze. Padło parę słów z jego strony, a mi zapaliła się czerwona lampka ? ?uciekaj!?.  I tak zrobiłam. Uciekałam pół roku. Jak zawsze, uciekałam przed miłością.  Niestety jego uczucia okazały silniejsze i poległam. I tak jest zawsze, im bardziej się bronisz, tym bardziej ściąga ciebie na dno. Szaleńczy pęd wstecz czasem sprawia, że nie widzisz skraju urwiska. I bezwładnie w to wpadasz.
Tak, jak wiele panien powtarzało sobie ?nigdy tego nie zrobię?, tak mówiłam i ja. I co? Nic na to nie poradzisz, może właśnie tak miało być? To i tak zawsze my, zbieramy sobie zęby z podłogi wytykane palcami.
Śmialiśmy się na fajce, spacerowaliśmy , czasem spotykaliśmy się w moim mieszkaniu ? mieszkałam wówczas niedaleko jego domu. I było naprawdę świetnie. Do czasu, ponownie.
Okazało się, że Pan ma problemy. Depresję, o której owszem wiedziałąm wcześniej, ale dodatkowo syndrom Otella. Panie i Panowie, straszny los spotka kobietę/ mężczyznę, który na tę przypadłość cierpi. W dodatku, o ile chory ma żonę.  W depresji pomagałam kosztem gigantycznym. Dałam mu całą swoją pogodność, radość, a w zamian dostałam tylko ataki agresji i paranoicznej zazdrości.  I swoją własną przeklętą depresję. Kiedyś zaatakował mojego byłego-przyjaciela, który tylko pomachał mi dłonią na ulicy. Setki telefonów. ?Gdzie jesteś, na pewno nie w domu, pewnie sięgdzieś szlajasz z kolegami!?.  Wiedział, gdzie mieszkam. Mógł przyjechać, ja zawsze czekałam. Nie dopuszczałam do siebie ludzi, bo wiedziałam, jak bardzo zazdrosny jest.  Jak to powiedział mój przyjaciel ?Czujesz się czyjasz ? to już pozamiatane?.  I tak było. Ja tego nie szukałam, naprawdę. Przyszło samo. Kwestia przynależności do kogoś, kto nigdy nie będzie twój.
Cała firma chuczy od tego, jak on ma źle. Jak straszną żonę ma. Ona jeszcze nie pracuje od paru lat i to on utrzymuje mieszkanie. Bo spaceruje po niego pod firmę robiąc mu awantury, zanim jeszcze go znałam. Furiatka, której ponoć nigdy nie pokochał, ale nikt nigdy się nie dowie jak było naprawdę. Co siedzi w ich chorych głowach i dlaczego akurat musiało paść na mnie.  Nie jestem małżeńskim terapeutą, ale wychodzę z założenia, że jeżeli komuś nie odpowiada związek, to się albo go naprawia, albo doszczętnie usuwa. Tłumaczenia, których używał, argumenty były beznadziejnie proste i płytkie. Przewijają się tutaj wiele razy, w różnych formach, więc ja nie będę ich już przywoływać.
On wygodnicki, miał swój bezpieczny kąt i kochającą żonę, która pomagała mu w cięzkich chwilach ? ja nie miałam nikogo, chociaż nie boję się zobowiązań. Chociaż uciekam przed miłosćią, to tak naprawdę ją chcę. Tylko legalnie, bez ukrywania się. Jestem młoda i tego właśnie chcę. Spacerów po lesie za rękę, wypadów do kina czy zakładania sobie kapci na starość.
Ile to ja się nie nasłuchałam,  jaka to ona nie jest. Jestem pewna, że i ona ma swoją rację, swoją wersję historii , która w wielu procentach zmiecie jego z powierzchni ziemi. Wiem, że to może zabrzmieć dziwnie, ale przez ten cały czas, w którym chowaliśmy się w naszej samotni ? nie było seksu. No nie było.  Razem gotowaliśmy, razem jedliśmy, piliśmy wino i słuchaliśmy muzyki. Jedyne trzymanie się za ręce, albo nienarzucające się przytulenia.  Nigdy nic więcej. Chociaż często żałowałam, to wiem, że to było bardzo dobrze. Dla mnie sex jest cyrografem, chociaż miałam tylko jednego partnera łóżkowego w życiu. Z drugiej strony to właśnie mnie uderzyło. To, że ktoś widzi we mnie partnera do rozmów i kogoś,  na kogo nie patrzy się tylko jako przedmiot. Jak ?ruchadło? brzydko mówiąc.  Większość kochanków chyba tylko to scala. Odskocznia od codzienności w postaci upoconych ud i zmęczonych spojrzeń. Tutaj czas leciał niebezpiecznie szybko i bez tego. Każdy wzrost napięcia pomiędzy nami musieliśmy oboje tłumić. Ostatni głos rozsądku w tak kurewskiej sytuacji.  Od początku wiedziałam, jak to się skończy, chociaż kiedy dał jej pozew rozwodowy do podpisania ? zauważyłam łutę nadziei. Nie dowiedziałam się tego od niego, tylko od trochę drugiej strony. Byłam wniebowzięta, ale wątpliwości zawsze siętliły. I to mnie uratowało, bo nieuchronnie zmierzaliśmy ku końcowi.  Wiedziałam, że to ja będę najbardziej poszkodowana. Ja najbardziej będę cierpieć, bo kiedy poświęca się niby niewiele, żeby móc cieszyć się paroma chwilami nieba, żeby potem wrócić do zsypu. A on do swojego pałacu.
Nie chcę brzmieć tendencyjnie, ale naprawdę nie czuliśmy różnicy wieku. Ja mam 23 lata, ambicje, ukończone studia licencjackie, magisterka w trakcie. Można powiedzieć, że co ja mogę wiedzieć o życiu tak? W tym wieku? Mam trójkęrodzeństwa i jesteśmy DDA z rodziny dysfunkcyjnej. Ojciec biegał po domu z siekierą, stał nad nami z nożem w środku nocy, bo chciał nas zabić. Bił matkę, wyzywał. Wtedy zrozumiałam, że kiedy coś jest nie tak, to się to przerywa. W takich związkach, chorych ? już nic nie ma do naprawiania.  A jest? Wątpię. Moi rodzice nie wzięli rozwodu, czego bardzo żałuję. Wszyscy namawialiśmy, Ona jak zwykle kochała. Za bardzo. Chociaż to histeryczka, która sama napędzała większość awantur.  Czasem naprawdęl epsza jest rozłąka toksycznych rodziców dla dobra dziecka. Nie, nie usprawiedliwam się tym. Bo nie mogę, nie mam czym. Tego nie da się usprawiedliwić. Po prostu każdy z nas ma własną historię, własny krzyż, który nosi i ciągle czegoś uczy. Niczego tak naprawdę nie możemy się spodziewać
Często mnie atakował. Z zazdrośći. Wypracowałam sobie już lęk przed odebraniem jego telefonu czy sms-a. Nigdy nie wiedziałam czy jest dobrze, czy będzie źle.  Czy będzie tęsknota, czy odganianie. Wielokrotna cisza, urywanie kontaktu, które wprowadzało mnie w stan beznadziejnego odrętwienia.
Teraz ponoć skończyło się na dobre. Ja już nie mogę, nie nadaję się na tę rolę. Chociaż tęsknię. Jestem człowiekiem, który potrzebuje ciepła tuż obok. Nie takiego, które sama sobie wyobrażam na podstawie wspólnie spędzonego czasu i wspomnień.
Panie kochanki, pamiętajcie, że kobiety zakochane beznadziejnie mają klapki na oczach. Idealizujemy sobie partnera, żyjemy jego wyobrażeniem. Po czasie wszystko wychodzi na wierzch, chociaż... nie zawsze się mylimy.
Nidy też nie czułam się lepsza. Od niej, od Asi. Nigdy. Nigdy nie miałam tego poczucia, że jestem uzupełnieniem tego , czego ona nie ma, a czego on szukał we mnie. I chociaż mówiłam mu prosto w twarz, że jestem tylko kuracją kryzysu średniego i odskocznią, od której odbije się kiedyś tak wysoko, że nie będzie mnie już potrzebował. On tylko potakiwał bezwiednie, ale zapewniał, że nie w tym sensie.
Chociaż ja widzę, że kochał. Inni też to widzieli. Wtajemniczeni klepali po ramieniu, bo nie pozwalałam się ?dotknąć?. Ale to też nie o to chodzi. Zdrada mentalna boli jeszcze bardziej, niż fizyczna i nigdy sobie tego nie wybaczę. Byłam też u niego w domu. Na ścianach zdjęcia ze ślubu, ze wspólnych wypadów. I co widziałam? Ona tuli się do niego, a on stoi sztywno oddalony od niej. Ale czułam sięfatalnie z tym. Zwłaszcza, że ona wiedziała, że istnieję i atakowała mnie strasznie głuchymi telefonami. Jeszcze zanim się cokolwiek z mojej strony. Potem jużwiedziałam dlaczego, chociaż wtedy uciekałam. A w nim odezwał sie instynkt łowcy, we mnie obawy. I najzwyklejszy strach.
Moje imię wypowiadane przez sen wilokrotnie, w różnych formach.  Nic dziwnego, że oszalała. Ja też przez to przechodziłam i dlatego moje poczucie winy mnie powoli zabija.
Mężczyźni są tacy, że lubią gonić za czymś nieuchwytnym. A często jest tak, że kiedy coś takiego złapią, my kobiety rozkochane bez pamięci zostajemy same ze sobą. Niszcząc się alkoholem, muzyką i płacząc w poduszkę.
Ja nie żałuję spędzonych chwil, bo nie opierały się na fizyczności i to mnie uratowało. Uratowała mnie świadomość i własne doświadczenia, które kazały powiedzieć mi stop.
Owszem, mamy kontakt. Oboje się do siebie odzywamy, jesteśmy przyjaciółmi i nie gryziemy się po kostkach wrogimi słowami. Czasem wspominamy ten czas, ale on i ja wiemy, że nie wchodzę w nic dopóki front nie będzie czysty. Tyle podarowałam, tyle oddałam a teraz okazuje się, że jestem wrakiem patrząc lekceważąco przez ramię.
Ja wiem, że będę czekała tłumiąc uczucia. Bo nie mogę ich zabić, chociaż krzywdę wyrządziłam sobie sama sobie. Na własne życzenie.  Ja wiem, że kocham. Tego nie da się opisać, to się czuję. Ale prawda jest jedna i niezaprzeczalna. Nie zbudujemy szczęścia na czyimś nie szczęściu. W takich sytuacjach jakikolwiek krok jest zły. Jest piekłem. To był błąd, którego nigdy więcej nie popełnię i będę zapierać się szaleńczo nawet zębami o brzytwę. Nie i nie.
Bo kto wtedy pomaga? Ja mam przyjaciół i rodzinę, która pozwala stanąć mi na nogi. Niektórzy nie mają tego szczęścia, będąc piętnowanym przez najbliższych i otoczenie.
Kobieta jest zawsze winna. Zawsze. Tak się utarło, ale nie zawsze tak jest. Zależy od sytuacji. I od kobiet. Czy świadomie kokietują, zwodząc kolejne zdobycze i stawiając ich na półce jak trofea. Z premedytacją i to jest złe. W życiu są sytuacje, których jednak nie da się przewidzieć  i nic nie da powiedzenie sobie, że nigdy tego nie zrobię. Nikt nie wie, co będzie jutro.  Są kobiety dumne z tego, że są kochanką. Nie dałabym rady wytrzymać w takim stanie rok albo więcej. Nie daję sobie rady z tymi wahaniami emocjonalnymi, to nie część mnie.
Tym razem nie wiem i ja. To mnie przeraża.
Czy da się zapomnieć?  Może, ja jestem sentymentalnym człekiem i często zagryzam zęby, choć wiem, że z zakopania przeszłości nic nie będzie.
Cierpię, ale mam za swoje. Taka jest cena zakazanej miłości, ale z drugiej strony nie musiałaby taka być. Decyzja nie leży po mojej stronie. Gdy męzczyzna kocha kobietę, robi wszystko, żeby z nią być. Nawet, jeśli te schody będą strome i może stracić wszystko, co zna.