On odchodzi po 7 latach bo nie wie czego chce....historia jakich setki

Będę krakać - nie widzi was razem jako małżonków,rodziny.Kiedyś znajdzie odpowiednia,to zaraz 'dojrzeje'.

Naprawdę staram się kierować rozumem, ale wiadomo serce nie sługa.... Niby wiem, że on się nie zdecyduje bo miał 7 lat żeby się zastanowić. Tak z perspektywy to widzę, że to ja bardziej walczyłam o ten związek.  Nie umiem w sobie zgasić jednak tej małej nadziei na jego "olśnienie". Bo jak już powiedziałam sobie dość to jak za dotknięciem magicznej różdżki on się pojawia czuły, słodki. Czytam i czytam to forum i się zastanawiam skąd kobiety biorą w sobie siłę, żeby jednak zamknąć te drzwi za sobą. Ja wiem, że muszę je zamknąć ja po prosu nie wiem na razie jak.

Trzeba zacisnąć zęby i przetrwać. Mądrzejszej rady nie ma. A przynajmniej ja nie znam. Ogranicz kontakty, zabierz rzeczy ze wspólnego mieszkania i wypełnij sobie dzień do maksimum. Nie zostanie Ci czasu na analizy, co zrobiłaś nie tak, dlaczego on nie potrafi się zdecydować albo co zrobić, by było jak dawniej.

Dzięki za link! Takie historie są pokrzepiające:) tak się zastanawiam czy część mojego doła nie bierze się z tego, że w tym roku symboliczna 30stka, znajomi pożenieni albo mają terminy - na ten rok zresztą, a ja tu taki kryzys.... Jak przekazywałam znajomym wiadomość to wszyscy szok - za taki wzór pary nas mieli. Szkoda gadać. Na ten tydzień wyznaczyłam sobie cel - nie kontaktować się z nim ani raz. Tak sobie myślę, że w mojej sytuacji metoda małych kroczków jest potrzebna:/

Dzięki:) moje koleżanki cały czas powtarzają, że muszę zerwać kontakt. Sama czuję,że to mnie pogrąża, ale czasem jest tak, że jak bliskie osoby coś mówią, to nie bardzo chcesz coś przyjąć. Dopiero jak zaczęłam czytać to forum to widzę, że setki kobiet takich jak ja mają historie jak moje, popełniają te same błędy ale jakoś wychodzą na prostą. Tak naprawdę cały dzień czytania tego forum powstrzymał mnie dziś przed telefonem do niego...
Mam nadzieję że wytrwam cały tydzień:)

Hej adelell widzę, że z Twojego posta przebija dużo pozytywnej energii. Mam nadzieję, że też będę mogła za jakiś czas z optymizmem spojrzeć w przyszłość. A jak to było u Ciebie? Kontakt zerwany czy jeszcze jakieś próby z jego strony się pojawiały. Bo ja w tym cały szaleństwie walczę nie tylko z rozczarowaniem po związku i z jakimś absurdalnym poczuciem winy..

Dwa tyg temu napisał mi maila z przeprosinami i prośbą o spotkanie.
Nie odpisałam. Zamknęłam ten temat definitywnie bo zauważyłam że jak on się odzywa, to ja na drugi dzień łapałam strasznego doła. Teraz z jego strony nastała cisza, szuka kogoś nowego na portalu randkowym. Niech szuka. Tam jest jedna szansa na 1000 że się znajdzie kogoś konkretnego. Wiem że jeszcze się odezwie w jakiś sposób (zablokowałam go na wszystkie możliwe sposoby - w tel, na mailu dodałam jego wiadomości do spamu, na facebooku, do pracy wchodzę innym wejściem). Niestety zna mój adres ale już niedługo się przeprowadzam do nowego mieszkania więc i tego nie będzie miał.
Również miałam poczucie winy że rozpad nastąpił z mojego powodu. Bo to ja zawiniłam, powinnam być lepsza, mądrzejsza, ładniejsza. Bla bla bla. Dam Ci dobrą radę - jeżeli się czymś obarczasz to czy on Ci o tym mówił ? Jeżeli tak i tego nie zmieniałaś to owszem, można się obwiniać. Ale jeżeli z jego strony nie było o niczym słowa to po prostu sama sobie wymyślasz różne rzeczy. A i tak nawet jak wszystko byś zmieniła i była idealna, to w niczym by to nie pomogło.
Przejdzie Ci - z czasem. Jak w końcu odżyjesz i zobaczysz że jest masa mężczyzn która zwraca na Ciebie uwagę. A do niego dotrze co stracił, tylko to nastąpi po jakimś czasie. Tak to już jest że jak my się pozbieramy, to do nich dopiero zaczyna docierać co utracili. O ile same damy zauważyć im tę stratę - ucinając zupełnie kontakt...

Picea mam wrażenie, że ja mam poczuci winy, że nie mogę dać mu przyjaźni o którą prosi tak a propos mojego najnowszego posta. Ja wiem, że to chore. Wiem, że na jego punkcie mam fioła i muszę z tym walczyć!

Ja myślę, że on przez lata nie wiedział czy chce ze mną być i nad tym się zastanawiał. Teraz dla odmiany on nie wie czy na pewno chce ze mną "nie być". Jak tak sobie to wszystko piszę i czytam to mam wrażenie, że widzę absurdalność tej sytuacji. Wcześniej nie patrzyłam na to w ten sposób.

Brawo bardzo dobrze zrobiłaś, uwierz zgodzenie się na proponowany przez niego układ, byłby dla Ciebie okropną męczarnią, (wiem bo ja byłam młoda głupia i na coś podobnego przystałam męczyłam się 4 lata az zostawil mnie dla innej)jak mówiło pare osób tutaj, traktuje Cie jako otwarta furtke, do ktorej zawsze moze wrocic, gdyby nie trafil mu sie nikt lepszy.
Trzymaj się mocno.

stokrotka1978 chat noir ma niewiarygodne szczęście tylko jeszcze z tego nie zdała sobie sprawy. Bo za te 10, 20 lat gdyby jej taki numer wywinął cierpiała by nie tylko ona, ale i dzieci. Nie mówiąc już o koszmarze rozwodu.

Chat noir powiedz mu, że spotykasz się z kimś. Ciekawe jakby zareagował. Czy teoria ''psa ogrodnika'' nasiliłaby się? )

Właśnie rozmawiałam z przyjaciółką, która wpadła na mojego eks... mój mały plan zrealizowałam. Po tym jak oznajmiłam mu, że nie możemy być przyjaciółmi dla siebie po tym co nas łączyło, z jego strony nastała cisza. Z mojej też. Ale mojej koleżance powiedział, że szanuje i rozumie moją decyzję o braku kontaktu i mam do niej prawo... i jak to usłyszałam to wpadłam we wściekłość! On szanuje moją decyzję?! mój wybór?! Jaki mój wybór? Mój wybór to było życie z nim! Życie osobno to jego wybór! Ja tylko go uskuteczniłam! Mam ochotę zadzwonić i mu powiedzieć, że chyba się mu coś pomieszało! ale się powstrzymuję. Pierwszy raz od rozstania jestem wściekła. Co za bezsens. To nie był mój wybór, czego on w tym nie rozumie? Dziewczyny pomóżcie bo mnie trafi! Powinnam się po czymś takim z nim kontaktować i mu wygarnąć czy lepiej trzymać się braku kontaktu?

Taaaa Chat Noir ładnie to załatwił. Wychodzi na to, że jesteś winna rozpadowi związku. Faceci umieją odwracać kota ogonem.
Albo znając ciebie wiedział, że będziesz się z nim kontaktować by sprawę wyprostować.
Czy ty jak on zerwał z tobą błagałaś go o powrót? Co mu mówiłaś jak odchodził? Dzwoniłaś do niego, że chcesz aby wrócił?

Witaj
1. Powinnaś docenić fakt, że gość Cię nie zwodził jeszcze parę lat. 7 lat jakby w plecy, ale 7 to nie 12.
2. Macie inne priorytety Ty chcesz już stabilizacji on nie koniecznie.
3. Odchorujesz tą relację i zaczniesz zabawę w poszukiwania TEGO człowieka od nowa.
4. Słusznie ucięłaś kontakt, bo po co się męczyć widokiem zawiedzionych nadziei.
Pzdr

Chat Noir ... bardzo Ci współczuję, bo wiem doskonale jak to boli, kiedy ktoś zostawia, bo się okazuje nagle, że jest niepewny, nie wie czego chce itd.

Nie wstydź się, że na początku reagowałaś płaczem, prosiłaś itd. to ludzkie i naturalne, że się reaguje właśnie w ten sposób. Przecież kochasz i chcesz być z tą osobą.

Jak przetrwać rozstanie ? Tak, jak radzą Ci tutaj dziewczyny urwij całkowicie kontakt. Ja wiem, że to trudne. Mnie były zostawił po 3 latach ( zostałam w obcym państwie do którego oboje zdecydowaliśmy się przeprowadzić, bez pracy, bo zdecydowaliśmy,że to on pierwszy znajdzie, w mieście gdzie znałam tylko jedną osobę , dwa tygodnie przed planowaną wspólną przeprowadzką wywinął mi taki numer ! ). Było mi strasznie ciężko, okropnie cierpiałam, rozchorowałam się ale ... bardzo szybko urwałam kontakt. Zero smsów, maili itd. On on pisał i pieprzył, jak to mnie kocha, ale nie może mi niczego zaoferować, w odwiedziny chciał przyjeżdżać, na wesele mnie do siebie do rodziny zapraszał. Bla bla bla. W końcu mu musiałam napisać,  żeby mi dał spokój.

Nie daj się zmanipulować. On się teraz przymila, bo mnie znalazł jeszcze tej, która zastąpi Ciebie. Nie pozwól mu, żeby zranił Cię jeszcze bardziej. Skoro po 7 latach nie może się zdeklarować nie licz, że zrobi to teraz.

Zajmij się czymś, często wychodź, może zapisz się na jakiś kurs na którym poznasz jakieś nowe osoby. Ja wiem, że i tak będziesz myślała, ale mimo wszystko pomoże to trochę do czasu, aż nie poradzisz sobie z bólem. Ja pomimo tego, że rozstałam się z byłym ponad rok temu nadal czasem budzę się z myślą o nim. Jest to już jednak zupełnie inne myślenie jak rok temu. Zorganizowałam sobie życie w miejscu, w którym zostałam i jakoś poradziłam sobie. My, kobiety jesteśmy silne.

Za kilka miesięcy zobaczysz, że życie bez niego też może być ciekawe. Zaczniesz myśleć o przyszłości, w której już nie będzie jego.

Póki co trzymaj się i bądź silna.  Pozdrawiam i przytulak.

Skoro jest zainteresowanie to dodam, że można to potraktować jak rytuał oczyszczania. Najpierw trzeba mu solidnie pocisnąć, wyrazić emocje, wyżalić się, opisać sytuacje, które nie są do końca pozałatwiane np.: wspólne plany na wakacje, jakaś obietnica z tym związana i je uporządkować, a później spalić kartkę z intencją oczyszczenia relacji. Jak ktoś wierzy w siłę wyższą np.: boga to można się do niego zwrócić prosząc o oczyszczenie.

Wracając do tematu - Jeździcie po tych facetach, że nie wiedzą czego chcą, odchodzą, marnują Wam życie itp., ale to wszystko nie wydarzyłoby się gdybyście wiedziały czego chcecie od życia i to egzekwowały. Naprawdę nie potrzeba 7 lat, żeby sprawdzić faceta. Przeważnie 2 lata w zupełności wystarczy, żeby się poznać szczególnie jak się razem mieszka. Zakładając, że mu zależy, ale jest niezdecydowany to się ogarnie po tym jak poczuje, że możecie odejść. Jeżeli taka groźba istnieje, wyprowadzacie się czy dajecie do zrozumienia jakie macie oczekiwania, a na nim to nie robi wrażenia to znaczy, że jest z Wami tylko z wygody, czyli stały dostęp do seksu, jedzenie podane na stół, wszystko w domu zrobione itp.