Sens w zyciu...

Jeśli ktoś kocha to nie okłamuje, wiesz. Jeśli okłamałeś ją w takiej sprawie to dlaczego nie miałbyś okłamać jej później? W ważniejszej sprawie? Tak sobie myślę, że może kobitka wróci i się opamięta, może przemyśli to sobie i da wam szansę. W tej kwestii jednak powinieniś ją zapewnić, że taka sytuacja więcej się nie powtórzy. Ale jest też druga strona, jeśli jest materialistką i byle pretekst z powodu złej sytuacji materialnej może pociągnąć ją do tego, że nie będzie chciała wrócić.
Powiem Ci na moim przykładzie, mąż mój też miał spory dług w banku i długo wachał się czy powiedzieć mi o tym czy nie (jeszcze przed małżeństwem), ale w końcu o wszystkim mi opowiedział i pomogłam mu, chociaż sama nie pracowałam, bo byłam w ciąży, to mam fajnego brata:D no i jakoś się udało. Nie zostawiłam go ze względu na to, moja miłość do niego też nie zmalała i najważniejsze to razem się z tym uporać. Jeśli Twoja kobieta przestraszyła się takiego problemu to co było by później?

Nie bylo az tak cudownie jak na poczatku, przez prace mialem dla niej troche mniej czasu o co byla troche zla, ze malo spedzam z nia czasu, nie jestem juz taki czuly jak wczesniej, nie przytulam, caluje itd. Wiem, ze nie byla z tego powodu zadowolona. Spedzalem czas przy komputerze (niekoniecznie spedzajac go w 100% poswiecajac sie pracy) zamiast z nia. To co ej powiedzialem o dlugu moglo zadecydowac/zadecydowalo o tym, ze ma mnie juz dosc. Wiem, ze popelnilem blad, czlowiek uczy sie na bledach. Nie wiem co ja jej jutro powiem, co mam robic, skoro porozmawiac bedziemy mogli to zawsze szanse mam. Tylko glupiec by sie poddal.

Wiem, ze narobilem..bardzo ale to bardzo narozrabialem. Jestem w stanie bez problemu zrezygnowac z rzeczy, ktore byly czasami wazniejsze od niej, jestem w stanie duzo zrobic, jak sama napisalas, przez ten czas zrozumialem co oznacza bycie samemu, wiedzac, ze jej nie ma, nie bedzie? dom nie wyglada tak samo jak i moje zycie. Nawet pierdoly, ktore kiedy sprawialy mi przyjemnosc nie sprawiaja, ze mam jakikolwiek usmiech na twarzy. Wiem, ze jestem winny i to calkowicie ale ona boje sie, ze jednak juz bedzie bardzo bala mi sie zaufac i da sobie ze mna spokoj..jestem realista, nie chce sie bawic w optymistyczne zakonczenie bo lepiej jest sie milo zaskoczyc i cieszyc sie szczesciem niz rozczarowac...wszystko to co piszecie to prawda to co doradzacie tez musze jakos to wszystko pozbierac i porozmawiac (wiem, ze bedzie sie upierala, ze to koniec - kiedys sama mi powiedziala, ze jak chce mnie zostawic badz cos narozrabiam i jest zla i chce odejsc to wtedy staje sie taki czuly i kochany - nie wiem czy to ma sens, ze teraz chce mnie ukarac za to co zrobilem i chce abym byl czuly, kochany i zajmowal sie tylko nia, czy to juz naprawde loniec.;). wiem, ze w glebi duszy mnie kocha bo na swoj sposob to czuje..czesto widzxialem jak na mnie patrzy, co robi w stosunku do mnie..nie wierze, ze to ot tak moze prysnac..przeciez nie mozna sie odkochac w tydzien i przejsc do znienawidzenia...ona chce mi dac nauczke i nauczyc mnie zycia? jezeli tak to jej sie to udalo ..

Jeśli kochasz to błagaj o wybaczenie. okłamałeś ją i zmierz się z konsekwencjami nie słuchaj kolegów, słuchaj głosu serca.

nie w dosłowny sposób żebyś łamzał jak pies bardzo źle postąpiłeś i musisz ją po prostu prosić o wybaczenie no i oczywiście odzyskać jej zaufanie i udowodnić, że już nigdy jej nie okłamiesz Szczerze mówiąc to chyba bym nie wybaczyła swojemu mężowi gdyby mnie tak okłamał ale każdy związek jest inny