Gdy w domu zawładnął alkohol. Czy istnieje lepsze jutro?

witam Cię Doroto!
Powiem Ci że bardzo ciężko czytało mi się Twoją historię ponieważ naprawdę szkodami Ciebie! po przeczytaniu wiem że jesteś uczciwą szczerą i skromną kobietą która pragnie szczęścia i miłości! Piszesz że rodzice robią Ciebie glupią ale wiesz że to wódka przez nich przemawia! Tacy ludzie potrzebują pomocy(tylko że takie osoby nie widzą problemu i tak własnie mówią by sie wybronić od prawdy) mniej więcej wiem o co chodzi bo wiem jak było u mnie w domu mój tata świętej pamięci też była alkoholikiem,niebyło by dnia gdyby nie wypił 2-3 piwka! na to miał astmę i palił wiec mieszał leki z alkoholem i na to papierosy i to go zabiło! Mama ZAWSZE odkąd pamiętam za każdym razem mówiła,kłociła się , wręcz była nachalna gadaniem by tacie się oczy otworzyły i też zawsze było że jest głupia,bezmózg i że nie myśli! Tata wiedział że mama ma rację tylko nie chciał dać sobie pomóc! ale wracając do Ciebie... Moja droga Bóg na pewno nie zapomnial o Tobie on nigdy nie zostawia ludzi w potrzebie! I przeraża mnie myśl jak piszesz że czasami myślisz że nie chcesz już żyć!! dlaczego? Masz faceta który Cie na pewno kocha i nie chciał by Cie stracić a powiedz mi dlaczego chciałabyś utrzymywać ''tradycję'' rodzinną i jak Twój brat popełnić samobójstwo! nie ma sensu tak myśleć! Odetnij swoje tymczasowe życie i zacznij żyć swoim życiem razem ze swoim mężczyzną,założcie rodzine i zamiast samobójczej tradycji stwórz rodzinna tradycję tak jak nigdy nie mialaś prawdziwych śiwat wielkanocnych i Bożego narodzenia tak teraz możesz to nadrobić ze swoją przyszła rodziną:) porozmawiaj na spokojnie ze swoim facetem i ustalcie jak żyć razem! A powiedz mi te 500 zł renty które dostajesz idzie tylko na twoje potrzeby czy jakąś część pieniedzy oddajesz rodzicom? a jak chodzisz do psychiatry to co on mówi??

W całej mojej historii nie powiedziałam najważniejszego. W zeszłym roku moi rodzice chcieli mnie zabić nie wiedziałam gdzie uciekać nie mamy sąsiadów mieszkamy na uboczu (las) spałam w lesie.Tato dostał pracę w lesie jako drwal i tak zostało do dziś mieszkamy tu 26lat i tak już zostanie do końca mojego życia chyba,że się w moim życiu coś zmieni.(chcę w to wierzyć)Tato już też ma inną pracę wylupili dom na własnośc.Z moim facetem już nie wiem mineło pół roku jak wróciłam do domu,tak bardzo bym chciała mieć pracę w Anglii (nie znam języka) chciałabym mu pomóc bo obecnie ma problemy finansowe. Tylko ja już nie wiem co on chce jest dorosłym facetem (36L) i mądrym.Mi na nim zależy bardzo mocno może nawet za bardzo. Jak wspomniałam wcześniej chodzę do psychiatry od 2004 roku.Wcześniej mnie rodzice umieścili w szpitalu psychiatrycznym.Byłam tam dwa tygodnie nie chciałam już tam być.Po długim czasie zmieniłam sobie psychiatrę bo nie mogłam się z tamtą kobietą porozumieć. Po wyjścu od niej relacje zdawała moim rodzicom.Teraz chodzę do takiej pani z która rozmawiam o wszystkim nastawia mnie optymizmem ale tylko na chwilę bo jak wracam do domu to już to samo i nic nie wygląda żeby się zmieniło,est gożej.Rentę mam dla siebie ale zawsze coś kupię do domu nie kupuję tylko rodzicom alkoholu.Nie stety mam ją do końca następnego roku,co będzie dalej nie wiem.Każdego dnia nie wiem co będzie dziśaj czy znów rodzice mnie nie skrzywdzą i nie pobiją bo mnie czasami pobiją ponizają mną i mi dokuczają. A mój a może już wcale nie mój facet jest daleko wpadam w rozpacz za nim płaczę i n ie daje rady.

Nie umiem żyć sama dla siebie . Bija sama nie wiem za co bo tak im się podoba. Teraz chcą mnie ubezwłasnowolnić tak słyszałam ale nie dam się.

Dorota a skąd jesteś? jak mozna Ci pomóc? bo szczerze mówiąc nie spotkałam się nigdy z taką sytuacją... ((

w całości popieram Darie1968!!!!!!!!!!!!!!
Bardzo pięknie to napisałaś!!!!

Mamy nadzieje że niedługo przeczytam tu wiadomość że coś z tym zrobiłaś i zobacze uśmiech!!:)