Staranie się o związek za dwóch

Staranie się za dwóch nie ma sensu. Nie tylko Tobie powinno na tym zależeć,ale też jemu. Związek jest jak budowanie mostu. Ty jesteś po jednej stronie, Twój partner po drugiej. Musicie każdy zbudować po połowie,aby móc się na środku spotkać. Ty już zbudowałaś. Teraz musisz poczekać, aż Twój chłopak się wysili. Zachowuj się normalnie, zacznij olewać tak jak on. Jeśli zobaczy zmianę w Twoim zachowaniu, to zacznie się starać naprawiać Wasze relacje. Jeśli jednak nic nie zauważy, to cóż.. chyba  sama wiesz. Pozdrawiam

Witam wszystkich. piszę tu bo nie mam się komu wyżalić a chcę spojrzeć na siebie oczami innych.
Miałam romans z moim szefem i wiedziałam że On kogoś ma. Była w jego życiu kobieta z którą się spotykał, czasem przychodziła do naszego biura, więc można powiedzieć, że Ją znałam. Pracowaliśmy razem 5 lat i 7 msc temu zauważyłam,że zmienił stosunek do mnie. Podkochiwałam się w nim dawno więc gdy zobaczyłam w jego oczach poza sympatią pożądanie nie namyślałam się długo.... NO i bęc zakochałam się na zabój. Miałam nadzieję, że zostawi tamtą kobietę i będzie ze mną ..... Stale ze mną  flirtował co jakiś czas ze mną sypiał. Ale to ja inicjowałam nasze spotkania, ja dbałam o nastrój jak do mnie przychodził, potrafiłam zapalić 120 świeczek jak miał  u mnie być... Nie wychodziłam z domu bo się bałam że przyjdzie i mnie nie zastanie Ja byłam tą która dbała o nasz związek.
Nagle powiedział że to koniec tak po prostu bez emocji, nie będziemy  się spotykać. Myślałam że oszaleję, ale On był jak głaz, nie zauważał mnie jak bym była powietrzem, nie odbiera telefonów, a jak odbiera i usłyszy że to ja   zimno pytał czy dzwonię w służbowej sprawie.  Jak zaczynam mówić o nas odkłada słuchawkę....
3 dni temu zadał mi okrutny cios. Przeniósł mnie na inne stanowisko pracy do naszej filii na drugim końcu miasta. Nawet nie potrafił mi tego sam powiedzieć tylko zastałam pismo na biurku jak rano przyszłam do pracy. 0Byłam u niego błagałam, żeby pozwolił mi pracować tam gdzie dotychczas. Tam gdzie mam pracować od 2 listopada jest dużo więcej pracy, poza tym nie potrafię żyć bez niego, chciała bym móc Go widywać, słyszeć jego głos. On był taki nieugięty i zimny. Jak to boli. Czemu mi to zrobił, po co mnie rozkochał w sobie? A może to moja wina bo starałam się za dwóch i kochałam za dwóch? Byłam tak zaślepiona że tego nie widziałam.

Witam.  Aero po przeczytaniu twojej odpowiedzi, nie miałam zamiaru więcej tu wchodzić i pisać. Nie dlatego że się obraziłam, ale  ze wstydu, że mogłam być tak głupia....Przeczytałam jeszcze to co napisałam i zobaczyłam jak źle postępowałam. A wszystkim powtarzam że o miłość trzeba powalczyć,no i ja walczyłam. Zapomniałam tylko, że walka musi być z dwóch stron. A ja oddałam się bez walki. Dlatego masz rację to ja się narzucałam. Tylko jak poradzić sobie teraz z tym niechcianym uczuciem?

mam problem i chciała bym żeby ktoś mi pomógł moim problemem jest to że nie potrafie okazywać uczuć chłopakowi a jego strasznie to denerwuje a ja nie wiem jak mam mu okazywać uczucia ?może mi ktoś pomóc

Witam.Chciałam wznowić wątek,bo już sama nie wiem co mam robić.
Problem dotyczy mnie i mojego partnera..Jak już wcześniej pisałam jesteśmy prawie ze sobą 4 lata będzie w grudniu.Poznaliśmy się na czacie.Był on moim "sposobem" na zapomnienie o swoim eks.Udało mi się dzięki niemu poczuć się na prawdę kochaną, docenianą.Na początku było fajnie.Spędzaliśmy ze sobą czas, był czuły, starał się jak tylko mógł.Doceniałam to.A teraz już się nie stara (przynajmiej ja tego nie widzę)ciągle ja muszę wymyślać, gdzie moglibyśmy pójść, zeby było ciekawiej, a on tylko przytakuje.Już mnie nie przytula tak często,jak kiedyś, nie mówi kocham..a mi bardzo tego brakuje.Rozmawiałam już z nim tysiące razy na ten temat, ale jak grochem o ściane..Przez to mam wątpliwości czy, aby na pewno mnie kocha, chce ze mną być i czy chciałabym być z nim do końca..Zaczęły przeszkadzać mi pewne cechy charakteru, które wcześniej akceptowałam.Nie wiem już czy spadły mi klapki z oczu.Z jego strony to jest ewidente przyzwyczajenie.Te wątpliwości co jakiś czas powracają, raz jest dobrze, a raz sama nie wiem czego chcę..

a_normalna
Zrobiłam taki wstrząs w maju.Zerwałam z nim, potem wróciłam.Choć przyrzekałam sobie, że "drugi raz nie wejdę w to samo bagno",ale jednak weszłam..Potem było fajnie, starał się, ja czułam się kochana, ale po jakimś czasie czar prysnął i zapomniał o tym, że musi się starać.A nie jest tak łatwo zerwać po 4 latach!tyle razem przeszliśmy.On wtedy w maju bardzo cierpiał, ja może nie aż tak bardzo..Postaram się z nim jeszcze raz o tym porozmawiać i zobaczymy jaki będzie efekt.Mam nadzieję, że w końcu się obudzi i dotrze do niego, że go potrzebuję.A nie będą to tylko puste słowa..

Nie zgodzę się z tym,że się nie starał.Starał się, jak pisałam niżej, ale krótko..może ja teraz tego nie zauważam, że mu zależy..Chyba musiałabym"odpocząć" od tego wszystkiego.

No obecnie się nie stara, może nie aż tak bardzo jak bym tego chciała.I nie myśle tak jak napisałaś niżej, bo mam dość tego, że nie jest tak jakbym chciała

Wiem muszę przemyśleć to, żeby potem nie żałować..

No masz rację maxi, ale ja nie umiem z nim tak otwarcie porozmawiać. On nie widzi problemu, to znowu ja sobię coś ubzdurałam..głupia baba.. Nie chce go usprawiedliwiać, ale ma teraz dużo na głowie, jednak to nie jest powód, aby przestał się starać o nas.