Jaki wpływ ma internet na twoje życie?

Może ja zacznę.
Jestem uzależniona od internetu-uświadomiłam to sobie już jakiś czas temu....najpierw gdy nie miałam do niego dostępu z przyczyn technicznych, później gdy realny człowiek stanął na przeszkodzie...moja reakcja była nieadekwatna do sytuacji:zrobiłam wówczas dziką awanturę.
Znamienna była również moja reakcja gdy ktoś zzwracał mi uwagę ("czepiał się"), że siedzę w sieci...
Im mocniej wciągał mnie wirtualny kontakt ze światem-tym silniej zaprzeczałam istnieniu problemu.
Szukałam bliskości na forach tematycznych-niektóre z nich stały sie dla mnie "domami" do jakich wracam po pracy...wreszcie byłam "u siebie"...

Z drugiej strony-właśnie tu poznałam wspaniałych, niepowtarzalnych ludzi:)
Kilka z tych znajomości przeniosłam do reala.
(Na dzień dzisiejszy najważniejszą osobą jest dla mnie X-przy czym obecnie nie kontaktujemy się już przez internet. Wręcz unikamy tego)

W internecie szukałam ratunku-bliskość z ludźmi była dla mnie zbyt trudna. Szukałam jej tutaj i tu szukałam wypełnienia...
To był błąd....-bo tak naprawdę to było chodzenie na łatwiznę i pielęgnowanie swoich lęków...
....no i utonęłam w sieci odcinając się niemal całkowicie od ludzi.

Obecnie nie czuję tak silnej potrzeby "istnienia" w sieci.
Najczęściej włączam komputer, gdy chcę się czegoś dowiedzieć, coś sprawdzić-przy okazji zamienię kilka słów na forach-ale nie wsiąkam na długie godziny.

Również jestem uzależniona od internetu, a może bardziej od forum , 2 portali społecznościowych i komunikatorów i od jakiegoś czasu meila. To uzależnienie pojawiło się tuż po zerwaniu gdy internet pomagał mi dojść do siebie, gdy potrzebowałam sieci kontaktów ale również informacji z różnych źródeł.... wtedy gdy wyłączono mi z niezależnych ode mnie przyczyn internet na dwa dni wpadam w panikę i histerię. Na szczęścia obecnie jest znacznie lepiej.  Bez większego problemu potorfie nie korzystać z neta w czasie dłuższych bądź krótszych wyjazdów, chodź on line mogę być też w komórce

Internet odmienił mnie i moje życie, wyleczył część kompleksów, nauczyłam się cennych rzeczy dzięki innym ludziom na forum ale i dzięki artykułom przydatnym hobbystycznie ale i na uszczelni. Poznałam wiele osób dzięki portalom, odnowiłam stare znajomości.
A obecnie zaczyna mi zależeć na jednym z facetów poznanych dzięki portalowi tylko nie wiem czy ująć to jako wadę czy zaletę, za jakiś czas pewnie będę to wiedzieć jeśli nie zawiodę się na nim i swoim uczuciu to warto, i zaleta, jeśli odwrotnie to wada

Na dzień dzisiejszy tak naprawdę internet przerodził się w moją pasję, hobby. Możliwość obserwowania zachowań ludzi w sieci, oglądanie zdjęć, czytanie blogów wpisów na forach, możliwość kontaktu, to dla mnie niesamowite zjawisko i coś w co mam ochotę się wgłębiać.
To na pewno pochłania mój czas, ale nigdy nie burzył mojego świata realnego, jeśli mam możliwość spotkań realnych to zaraz idę. Internet pomaga mi tylko umacniać realną więź, często pomaga się otworzyć dwóm osobą które w realu nie umieją powiedzieć sobie z początku wielu rzeczy
To moja opinia.
Pozdrawiam

Znam pewne małżeństwo, gdzie mąż jest uzależniony od gier, także internetowych. Doszło do sytuacji, kiedy potrafił grać całą noc a rano szedł do pracy-nie spał wtedy wcale. W domu nie robił absolutnie nic, nawet nie zajmował się dzieckiem. Gdy przyjeżdżali goście w odwiedziny, to wpadał na 5 min aby coś zjeść i biegł zaraz do komputera. Przestał chodzić do kościoła, bo wolał grę. Mieszka na wsi, gdzie jak wiadomo poziom religijności jest wyższy niż w mieście. Jego teściowa zaczęła zwracać jemu i jego żonie uwagę, że to jest nienormalna sytuacja i tak nie może być. Zaczęły się kłótnie, nawet awantury w ich związku. Uciekał z domu, upijał się. Dopiero kiedy ich dziecko ze stresu zaczęło chorować przejrzał na oczy, poprosił rodzinę o pomoc, wyrzucił gry. Nie wiem jak jest w tej chwili, ale ta historia pokazuje jak destrukcyjne dla człowieka może być uzależnienie od internetu.

Poprzez sieć poznałam wiele osób, które w jakiś sposób mi pomogły, z niektórymi kontaktuję się do dziś. Podobnie jak Tosia szukałam  bliskości, a także przyjaźni i zrozumienia. Ale dziś wiem, że w internecie tego nie znajdę. Ale w realu też tego nie mam, więc wchodzę na komunikator, forum czy facebooka. Myślę, że gdybym miała przyjaciół albo partnera to wtedy nie szukałabym dodatkowego wsparcia-miałabym to czego najbardziej mi teraz brakuje. Czy to jest uzależnienie? Nie wiem...

Mi się wydaje, że nie mam "problemu" z internetem, tzn. nie zajmuje on jakiegoś szczególnego miejsca w moim życiu, sposobie spędzania wolnego czasu itd. Czasem mam nawet wrażenie, że jestem daleko w tyle za moimi znajomymi, którzy nie mogą żyć bez netu, komputera i tych wszystkich nowinek...

Dla mnie internet służy do szukania informacji, których nie mogę odszukać w książkach. Oczywiście z netu korzystam także w celach rozrywkowych, głównie słucham muzyki lub siedzę na forum ale nie zajmuje mi to jakoś szczególnie dużo czasu. Zdarzają się dni, że nawet nie włączam komputera.

Mam swoje ulubione strony, na które wchodzę w miarę regularnie, ale nie codziennie. Nie zdarzyło mi się "zawalić" jakiś obowiązków z powodu utraty kontroli czasu spędzanego przed komputerem. Wydaje mi się, że mam do tego rozsądne podejście.

Mam telefon z dostępem do internetu, ale jeszcze ani razu z tego przywileju nie korzystałam. Nie mam potrzeby. Ogólnie nie gonię za nowinkami, nie mam MP4, nie mam netbooka, nie mam konta na facebooku, itp., itd.

Jednak żeby nie było tak różowo, to muszę przyznać, że "problem" ma mój mąż, który jakby mógł to od komputera by nie odszedł w ogóle. Lubi grać w przeróżne gry, które niestety są strasznymi pochłaniaczami czasu. Poza tym lubi siedzieć w necie i czytać wszystko co się da... Pracuję nad nim. Nie chcę czekać aż się uzależni.

Nigdy nie próbowałam wejść w świat gier mojego faceta. Nie interesuję się grami komputerowymi, tym bardziej strategicznymi. Czasem pytam się co robi, o co chodzi w danej grze itd., ale nie gram razem z nim. Nigdy też nie bawiłam się w odłączanie sieci, czy chowanie gier.

Kiedy zaczyna mi przeszkadzać jego przesiadywanie przed komputerem, po prostu mu o tym mówię. Sygnalizuję mu kiedy przegina. Kiedyś miał z tym większy problem, ale miał też więcej wolnego czasu. Wtedy bałam się, że może jest to uzależnienie, bo poświęcał na gry kilka godzin dziennie. Potrafił nawet zarywać noce i grać. Teraz kiedy ma inne obowiązki, nie traci już czasu na gry, chociaż wciąż je lubi i wiem, ze jakby mógł to grałby cały dzień.

Wydaje mi się, że nic na siłę. Należy najpierw porozmawiać o problemie. Myślę, że utrudnianie dostępu do komputera nie jest najlepszym pomysłem. Jak będzie chciał to pójdzie właśnie do kafejki, czy do znajomego. Jeśli facet jest naprawdę uzależniony, to niezbędna jest pomoc specjalisty, psychologa. Niestety.