toksyczny związek-moja historia...

Jestem z Ciebie dumna. Naprawdę podziwiam takie kobiety jak Ty. Które mają siłę i potrafią rozsądnie zareagować.

Rozwód na pewno będzie ciężkim przejściem, ale niestety taka kolej rzeczy. Jesteś mądra kobietą, wierzę, że dasz sobie radę.
Pytanie mam tylko, jak sobie radzisz? Bo rozumiem, że swoje własne mieszkanie sprzedałaś na rzecz domu?

Trzymaj się Pepo ,wiem co czujesz-miałam do czynienia z podobnym -nawet to paliwo,tyle że mi sprawdzał ilość przejechanych kilometrów,odstawiał prawdziwe szopki za wymeldowanie musiałam mu oddać samochód,który spłacałam-szantażował,straszył itd
przejdziesz rozwód,zaczniesz wszystko od początku -trudna droga przed Tobą,
nie poddawaj się bądz dzielna-masz przecież córcię
Mi się ułożyło a jeszcze kilka lat temu nie chciałam w to wierzyć.
Sciskam mocno

Bardzo ci współczuje. Niestety.My kobiety z miłosci wiele jestesmy w stanie zrobic. Wazne to sie opamietac w pore. Zycze ci abys wyszła na prostą.

Witam! Odnośnie toksycznych związków jak nazwać mój i proszę o rady co zrobić.
Mam 26 lat, z moim partnerem jestem 1,5 roku po ślubie, znamy się od prawie 10 lat.
Kocham go choć od pewnego czasu chcę go znienawidzić, niestety nie udaje mi się.
Jestem osobą bardzo uczuciową więc w życiu kieruję się uczuciami nie rozumem. Pewnie gdybym słuchała rozumu nie serca to nie wyszła bym za niego. Znęca się nade mną psychicznie. Pół roku po ślubie uderzył, wielce żałował, przez 2 tygodnie, potem znów traktował jak szmatę. Mówi że jestem nikim, nic nie znaczę, moja praca, moje uczucia, ja - nic nie znaczę.
Słyszę że załużyłam na traktowanie jak bezdomnego psa, że sobie zapracowałam, że nie załuguję by ze mną spać, kochać się.
Mój mąż jest kierowcą ciężarówki, sam sobie wybrał tą pracę, wiem że jest to męczące. Znam tą pracę, nieraz mu towarzyszyłam w podróżach, obcenie jestem w trakcie kursu prawa jazdy kat. C. Więc może sama dołącze do tego grona osób.
Mój mąż się na mnie wyżywa jak go ktoś zdenerwuję, jak mu coś nie idzie. Słysze takie obelgi że trudno mi sobie w głowie pomieścić że osoba która kocha może tak ranić. Przestaję wierzyć że faktycznie mnie kocha. Raczej jest to chyba nienawiść!
Odkąd mieszkamy ze sobą jest coraz gorzej. Czepia się mnie jak gotuję, nawet jak piorę, jak sprzątam, prasuję. Pracowałam, starciłam pracę rok temu ponieważ nie "dałam" szefowi. Pracuję w domu. Teść ze szwagrem maja firmę transportową u mnie w domu znajduję się biuro. Ja szukam im ładunków, jakieś tam papierkowe sprawy. W tej firmie pracuję mój mąż. Po ślubie usłyszałam że dla niego słowa przysiegi nic nie znaczą, on tylko powtarzał to co mu kazali. A ja go zmusiałam do ślubu. O wszystko ma do mnie pretensje, o wszystko się czepia. Mówi że wolno mi wszystko, że żyje mi się jak pączek w maśle, że nasz związek jest taki normalny. Nie raz mam chęć wybuchnąć mu śmiechem w twarz jak tak do mnie mówi. W teorii wolno mi wszystko, w praktyce krzywi się, rzuca obelgi jak coś robie dla siebie. Moim psim obowiazkiem jest siedzieć w domu przy komputerze i telefonie i warować! 24 godziny na dobe. Jestem z rodziny wielodzietnej, kocham dzieci i chce mieć dzieci. Od zawsze to wiedział. Po ślubie zapowiedział że żadnych dzieci w naszym zwiazku nie będize, chyba że sobie z sąsiadem zrobie. On ma mieć czas na piwo, na odpoczynek, w każdej chwili jechać na wakację, narty i co mu się zamarzy. Ostatnio zapisałam się na studia podyplomowe, usłyszałam że to szkoda czasu i pieniędzy, a po co mi studia skoro i tak będę siedzieć w domu. Mam coraz większe wyrzuty sumienia że to ze mną jest coś nie tak, że nie umiem go zmienić, bo mówi że nikt go zmieniać nie będzie, że to ja mam się dostosować jak nie to mam spier... Najgorsze jest to że już od dawna nie hamuje się i poniża mnie przy rodzinie, znajomych u nas w domu, u nich w domach, na ulicy. Boję się z nim gdziekolwiek wyjść bo przesadnie ogoląda się za dziewczynami, komentując że mają np. fajne dupy to zerżnięcia, cycki które by ssał bez przerwy i dodaje że przy nich jestem beznadziejna. Boli mnie to, mówie mu o tym a on że wie o tym i tym  bardziej będzie tak robił żeby zrobić mi na złość.
Czy to jest normalne? Czy da się z tego wyjść bez większych ran? Bardzo się przywiązuję i cięzko mi się pogodzić z rozstaniem.
Czy moje życie musi tak wyglądać do końca życia? Widząc co się dzieje, wiem że lepiej nie bedzię tylko gorzej! On nie chce nigdzie iść po pomoc, uważa że to ja wymyślam i ja się powinnam leczyć. Błagam o pomoc!!!

Kasiek1 smutne i straszne to co przeczytałam. Mam wrażenie, że byłaś bardzo spragniona miłości, tego, żeby Cię ktoś pokochał i  niestety wyszłaś za psychopatę, bo nazwijmy rzecz po imieniu. Tak nie zachowuje się zdrowy emocjonalnie człowiek, tylko taki, który ma poważne problemy z psychiką. Ty go nie zmienisz, nie łudź się.
Poza tym widać, że masz niską samoocenę i on to wykorzystuje, poniża Cię, nie liczy się z Twoimi uczuciami, robi Ci celowo na złość chociażby z tymi dziewczynami, jego zachowanie jest niedojrzałe i dziecinne, do tego nie panuje nad swoją złością, bo Cię uderzył.  Myślę, że jest typowym przykładem człowieka z zaburzeniami psychicznymi, nie wiem jak dokładnie nazywa się taka osobowość, ale poszukaj o tym informacji w necie.
Bardzo ważne, ze robisz coś dla siebie, czyli zapisałaś się na studia podyplomowe, robisz prawo jazdy, czyli podnosisz swoje kwalifikacje. Nie słuchaj jak on mówi, że to nieważne, musisz uodpornić się na tego typu uwagi, puszczać je mimo uszu.
Tkwisz w toksycznym związku, i ważne, żebyś próbowała się z niego uwolnić. Przykład Pepy pokazuje, że można wyjść z takiego   związku, więc to do Ciebie należy decyzja co dalej.
Pierwszą rzeczą, którą powinnaś zrobić, jest pójście do psychologa, aby jeszcze bardziej uzmysłowił Ci w jak toksycznym związku żyjesz, że masz niską samoocenę do której Twój mąż się w dużej mierze przyczynił stosując przemoc psychiczną, bo to co opisujesz jest właśnie przemocą psychiczną, do tego dochodzi jeszcze przemoc fizyczna. Wszystko to po to, byś zaczęła emocjonalnie uwalniać się od swojego męża. Teraz na pewno jesteś emocjonalnie uzależniona od niego, chodź może nie zdajesz sobie z tego sprawy. Oczywiście doradziłbym Ci odejście od niego i to jak najszybciej, bo dalej będzie Cię niszczył, ale pewnie to nie jest takie proste.

Dziekuę wszystkim za słowa otuchy. Tak nie jest mi łatwo podjąć decyzję o odejściu, patrząc na to że nie mam gdzie iść i nie mam z czym iść. Pozbawiając mnie pójścia do pracy pozbawił mnie samodzielnych pieniędzy, może było to celowe z jego strony żeby mnie uwiązać do siebie. Dziś rano usłyszałam z ust mojego męża że mam się wynosić, że jak wróci z drogi to ma mnie już tu nie być. Zastanawiam się po kilka razy dziennie jak można tak szybko się zmieniać. Jeszcze tydzień temu mówił Kocham dziś okazuję nienawiść! Dla mnie jest to nie pojęte, nie umiem tak ranić celowo ludzi jak on. Powiem wam szczerze że nie myślałam kiedykolwiek że trafie tak źle. Pochodze z rodziny wielodzietnej, mój ojciec miał skłonności do picia. Jak skończyłam 18 lat rozpił się całkowicie, nie potrafił przeżyć dnia bez picia, zaczął się awanturować, uderzył mnie, mame. Moja mama została uderzona przez ojca po 21 latach małżeństwa, ja po pół roku! Mama wcześnie zareagowała, wyrzuciła ojca z domu, po kilku próbach odratowania go z nałogu, nie pomagało więc chciała nas uchronić przed tym co sama miała w domu, jej ojciec też pił i ich bił. MOja najmłodsza siostra ma Zespół Downa, jest kochana pociechą, ona najbardziej to przeżywała. Więc mama ucieła to. Podziwiam ją za to. Teraz sama daje rade. Ma nas i Dorotke, dla której wie że musi żyć. Nie wiem czy dam radę tak jak moja mama postawić wszystko na jedną kartę. Nie wiem co mnie czeka jutro z jego strony, potrafię tylko przewidzieć że na pewno nic miłego.

Toksyczny związek który zrujnował mi życie...
Mój toksyczny związek trwał dwa lata i o dwa lata za długo. Zaczeło się niewinnie. Świeżo po długim związku odnowiłam znajomość przez internet ze znajomym z lat szkolnych. Po wielu godzinach rozmów, wielu smsach i wielu godzinach pisania na gg postanowiliśmy się spotkać na przysłowiową *kawę*. Ja wtedy studiowałam i pracowałam w mieście oddalonym od rodzinnego o 60 km. On nadal mieszkał w *naszym* mieście i o ironio po sąsiedzku. Przy pierwszym spotkaniu istna bomba namiętności.Cały weekend spędziliśmy razem. To co się wtedy działo było nie do opisania. Magiczne chwile. Czułam się jak w jakimś filmie. Spotykaliśmy się w każdej wolnej chwili. Oczywiście ja zawsze jeździłam do Niego. Mijały miesiące. Miłość kwitła. Mówił, że kocha, że jestem jego wymarzoną. Zaczeło się od niewinnych kłotni, które z czasem przybierały coraz gorszy bieg. Szarpaniny, popychanki. Na drugi dzień wielki żal za grzechy.Kiedyś powiedział mi, że po jakieś naszej kłótni której nawet nie byłam w stanie sobie przypomnieć pojechał na *dziwki* żeby zrobić mi na złość.Szczeniak!! Wybaczyłam.Scenę jak na moich oczach kleił się do *koleżanki* też wybaczyłam, pomimo, że po całej akcji zrobił mi awanturę na ulicy, że czego ja od niego chcę przecież nic się nie stało. Śmiejąc mi się w twarz mówił, że jestem nienormalna po czym odwrócił się przeszedł jak obok obcego w kierunku baru.Było wiele takich *incydentów*.Z czasem zaczeło mu wszystko przeszkadzać. To,że ja studiuję, że pracuję, że co tydzień muszę jeździć na studia. W telefonie żadnych numerów kolegów czy ogólnie płci męskiej. Zero wyjść ze znajomymi, z którymi i tak musiałam zerwać kontakt bo każdy mu nie odpowiadał. Mój świat po mału zaczął ograniczać się tylko do jego rodziny i jego znajomych. Ja ze swoją rodziną skłóciłam się dlatego,że wszyscy w koło widzieli co się dzieje a ja zapatrzona wmawiałam sobie, że nie mają racji.Z biegiem czasu rzuciłam studia, żeby nie było awantur że znów musze jechać do szkoły, pracę rzuciłam bo też była daleko od *naszego* miasta, ze znajomymi urwałam kontakt. Z rodziną się nie odzywałam. Wróciłam do *naszego* miasta, zamieszkaliśy razem.Cały mój świat skupił się na nim. Ja, moje życiem, moje cele i marzenia nie istniały. Prałam sprzątałam gotowałam, siedziałam w domu z nikim się nie widywałam ale dalej było źle. Jemu wolno było wszystko, mi nic. Wychodził kiedy chciał, pił, ćpał, nie wracał na noc do domu, podejrzane telefony, romase, kłotnie gdzie to zawsze ja byłam winna i zawsze ja musiałam przepraszać. Wręcz błagać nie raz na kolanach żeby chciał ze mną porozmawiać. Niejednokrtonie wyrzucał mnie z domu, mówił, że jestem nikim, że gówno go obchodzę. Śmiał mi się prosto w twarz mówiąc, że jestem nikim bez niego.Przemoc fizyczna była mniej bolesna od tej emocjonalnej....Postanowiliśmy wyjechać za granicę. Przed wylotem obiecywał, że to koniec tamtego życia, że się zmieni, że tam zaczniemy wszystko na nowo. Wyjechaliśmy. Nie chciał iść do pracy. Ja łapałam się wszystkiego co tylko się dało. Płakać mi się chciało jak po nocach biegałam po irlandzkich osiedlach roznoszać ulotki a on siedział w ciełym domu przed telewizorem a gdy przemoczona zmarznięta wracałam do domu on robił awanturę dlaczego tak długo mnie nie było. Moja czara goryczy przelała się gdy pewnego dnia odkryłam jego kolejny romans.Wiedziałam, że to już był szczyt wszystkiego. Na początku chciałam zawalczyć, ale któregoś dnia obudziłam się, spojrzałam w lutro i powiedziałam sobie sama *dość, nie zasłużyłaś sobie na takie traktowanie, nie pozwól zniszczyć sobie życia*. Po wielu miesiącach ciszy zadzwoniłam do mamy. Powiedziałam jej o wszytkim. Płacząc do słuchawki prosiłam o pomoc. Wróciłam do Polski sama, z walizką rzeczy, z długami, ze zniszczonym życiem.Wyjechałam z *naszego* miasta. Zostałam sama. Miesiące depresji, bólu, świadomość, że miałam tak dużo a zostałam z niczym budziła mnie każdej nocy...Nadal jestem słaba, myślę, że już nigdy nie będę tą uśmiechnięta i pewną siebie E, pomalutku małymi kroczkami zaczynam wszystko od nowa. Praca, szkoła, odnowionone znajomości i kontakt z rodziną, który daje mi siły. A przede wszystkim pewien Ł, dzięki któremu może znów uwierzę w sens wiązania się z mężczyzną....