Nie mam przyjaciół...

Wydaje mi się, a wręcz to wiem że na to nie ma żadnego leku. Przyjaciel po prostu sam się znajduje.... wiem co czujesz bo mam podobnie, kiedyś miałam przyjaciółkę która mnie zawiodła... potem już nikomu na tyle nie zaufałam miałam po prostu dobre kumpele, tak jak i jest teraz. Fak że mam siostre której moge dużo powiedzieć mnie pociesza.. Chodź jak to między siostrami raz jest gorzej a raz lepiej... A zazwyczaj swoje dylematy dusze w sobie, albo rozmawiam z chłopakiem któremu moge o wszyskim powiedzieć... Lecz wiadomo chłopak nie zawsze tak samo rozumuje jak to kobiety

Wyciągnij go gdzieś ....może lubicie dyskoteki?
Tam można poznać ...może nie zaraz przyjaciół ale znajomych z którymi kolejne weekendy nie będa już takie nudnawe

nom to nie fajnie masz chodź powiem że znów potrafię Cię zrozumieć bo mój też nie lubi dyskotek ani takich wypadów, zazwyczaj w domu we dwoje lub tak jak i Ty z jego znajomymi, bo moi to tak jak już wspominałam albo się rozjechały albo mają swoje rodziny I niestety na te przyjaciółki to rady nie ma ... A smutna88 z jakiego województwa jesteś ?? jeśli oczywiście można wiedzieć

ja tez nie mam... kiedys mialam jak mialam duzo czasu. teraz nawet nie mam czasu na nic i przyjaciolka sie odizolowala ode mnie... ma teraz inne kolezanki. szczerze mowiac nie przeszkadza mi to. raz na 2 tyg sie widzimy ale nie zwierzam sie juz bo nie chce glowe zawracac moimi problemami...teraz moja przyjaciolka jest oto te forum ...albo tlumie w sobie to wszystko. ale jakos to jest...

witam

od wyjazdu do Anglii stracilam znajomych.Nadal utrzymuje kontakt z moja przyjaciolka w Polsce przez neta ale jest on powiedzmy sporadyczny. Poznalam w starej pracy jedna dziewczyne i sie zaprzyjaznilysmy ale po tym jak praca sie skonczyla kontakt zaczal sie urywac ja probowalam to jakos ratowac ale ona nie wykazowala zainteresowania zastawiajac sie brakiem czasu i duzo iloscia pracy. Przestalam kiedy zostalam zignorowana i pominieta na urodzinach itd. Przez forum poznalam inna dziewczyne w moim wieku i zlozylo sie ze mieszkalysmy dwie ulice dalej. pomoglam jej jak zostawila chlopaka dla innego gostka, bylam tlumaczem na policji nawet przygarnelam ja do siebie i wspolokatorki. Z czasem jej nowy chlopak zostawal u nas caly czas korzystajac z domu jak z wlasnego. Oczywiscie oni obrazili sie na mnie po rozmowie z moja wspollokatorka ktora im powiedziala co mysli o tym obwiniajc mnie za to. Probowalm pozniej sie dowiedziec o co chodzi i czemu zostalam tak zimno potraktowana po tym co zrobilam i ile pomoglam a usluszalam ze mialam pomoc. To bylo jak bym zostala spoliczkowana. Minelo juz troche czasu i nie wiem czy znajde jakis znajomych ktorzy nie beda mnie wykorzystywac ze wzgledu na angielski czy cos innego. Wiem ze jest trudno byc bez znajomych zwlaszcza jak ma sie jakis problem i chce sie z kims pogadac Wiekszosc dusze w sobie czasem cos powiem mojemu chlopakowi ale wiadomo ze wszystkiego sie nie da.

Ja jestem z woj. podkarpackiego. Jeśli są tu jakieś kobietki z tych stron i również szukają przyjaźni, babskich pogaduch itp. to może się poznamy?
Pozdrawiam cieplutko

szkoda Blondiane

Mieszkam zagranica i tez nie mam ani przyjaciółki ani koleżanek. Może dlatego ze nie mam ich gdzie poznać bo nie pracuje. W każdym razie chciałoby się czasem spotkać na ploteczki a tu nie ma z kim, niestety...

Witaj;Nie jesteś sama tez nie mam przyjaciół nawet nie mam psa. (Pies był ale umarł , tak wiem psy nie umierają...)Może,że nie mam ich gdzie poznać nie mam pracy nie wychodzę z domu no czasami wyjdę na spacer,zakupy...Miałam faceta ale po prostu mnie chyba nigdy nie kochał teraz między nami się coś popsuło. Już nie mam sił chciałabym z kimś porozmawiać jest mi strasznie ciężko miałam kiedyś znajomych ale tacy znajomi to lepiej być samemu mam 26lat z rodzicami nie mam dobrych kontaktów rozmawiam z nimi to co już muszę a najlepiej nie rozmawiałabym z nimi bo i tak niczego nie rozumią co do nich mówię bo ciągle się wydzierają jak nie na mnie to na siebie.(Z alkoholikami jeszcze nikt nie wygrał.)

A skąd jesteście dziewczyny?

Szkoda, że tak daleko mieszkamy od siebie, ja jestem z podkarpackiego

szkoda

Tak, moja przyjaciółka wyjechała... A czemu tamta przyjaciółka Cię nienawidzi? Trudno żyć bez przyjaźni... Ja mam kilka bliskich koleżanek, ale jakoś nie potrafię im zaufać. A czasem chciałoby się z kimś gdzieś wyjść, pogadać, czy choćby nawet razem pomilczeć.

ooo to też kawałek ode mnie...:(

Hej Dziewczynki! Podczepię się do Waszego grona samotnych...
Smutna88-też to zauważyłam, może dlatego że my, kobiety jesteśmy bardziej uczuciowe/sentymentalne? Obserwuję to wśród koleżane, na impreze-z chłopakiem, zakupy-to samo...Mój problem z przyjaźnią zaczął się troszkę inaczej...w liceum miałam 4 czy 5 takich przyjaciółek, naprawde była to przyjaźń taka...od serca? A potem, jak to często bywa-nieporozumienie i koniec...teraz jesteśmy tylko znajomymi, z resztą często bywa tak w większej grupie, że w końcu zostaje garstka osób, reszta się wykrusza...

Tak na marginesie-jestem z lubelskiego, w podkarpackim bywam dosyć często:) ale chętnie poklikam też z osobami z innych stron...

Miło Cię poznać Silencee89
A czy w ogóle taka przyjaźń na zawsze istnieje? Z tego co tutaj czytam wnioskuję, że jakoś ciężko z tym.

Smutna88-przeczytałam w Twoich ostatnich postach że jesteś z podkarpackiego, często tam bywam, mam tam Babcie:) Ja ogólnie jestem z Lubelskiego ale mamy 2h od siebie autobusem, to nie drugi koniec Polski:)

NotAgirlNotYetAwoman a Ty skąd jesteś?
a czy nie miło jest pogadać z kimś kto Cię zawsze (prawie) zrozumie?:) nie jest łatwo się nie zwiazać, ale ja jeśli miałabym jeszcze raz taką możliwość to wiem, że zrobiłabym wszystko co w mojej mocy, żeby dbac o przyjaźń!

Łatwiej jest się otworzyć tu na forum niż w cztery oczy komuś bliskiemu. Jesteście cudowne potraficie dać kopa, pocieszyć, doradzić. Czego więcej chcieć

Ja też się zgadzam z Milką99 i z Lool2. Żeby tak chociaż mieć jedną bliską osobę w realu. Tutaj można się zwierzyć, pogadać, otrzymać pomoc, wsparcie. Ale niestety nie da się razem gdzieś wyjść, pogadać w cztery oczy itp...

Lool2 świetny pomysł, ale rzeczywiście chyba mało realny...

pogadać, pośmiać się- prawie jak przyjaciółki;) i nic nie wiedząc o sobie.

czemu piszesz, że imprezy odpadają??? wcale nie! z dziećmi można równie dobrze się bawić będąc u znajomych, czy na pikniku, itp... a skoro się przeprowadziłaś to musisz poszukać jakiejś sąsiadeczki, z którą będziecie razem piec ciasta;) wiem że to gorzej w wykonaniu, ale spróbuj- rozejrzyj się. na pewno na wsi jest też ktoś w Twoim wieku kto chętnie się z Tobą zaprzyjaźni.

W dzisiejszych czasach ludzie są zabiegani za sukcesem, karierą pieniędzmi. Każda chwila jest na wagę złota. Mało kto może sobie pozwolić na długie rozmowy przy kawie czy beztroskie wakacje z przyjaciółmi. Dlatego prawdziwa przyjaźń to coraz rzadsze zjawisko. Bliskim przyjacielem w tej sytuacji mogą się okazać członkowie najbliższej rodziny, maż czy chłopak. Lepiej jest w tym przypadku stawiać na jakość a nie na ilość. Można mieć jednego przyjaciela i czuć się usatysfakcjonowanym i mieć 300 przyjaciół na Facebooku i czuć się samotnym. Warto też być przyjacielem samego siebie, polubić siebie a wtedy łatwiej również o sympatię innych.

Moni0988 dzięki za wsparcie
Brakuje mi przyjaciół, czasem nawet bardzo. Koleżanki mam, ale każda ma swoje życie, a poza tym jakoś chyba nie umiałabym im do końca zaufać. Jestem raczej nieufna, a one nie do końca wzbudzają moje zaufanie. Mąż jakoś ma przyjaciół, znajomych jeszcze z Anglii. potrafi z nimi gadać bez przerwy na skype. Znam ich, ale jakoś nigdy nie zaproponuje żebym włączyła się też do rozmowy. I jest mi przykro. Nie chcę się na siłę pchać tam, gdzie mnie nie chcą. Sama chciałabym też gdzieś czasem wyjść, pogadać, a nie mam z kim w rzeczywistości. Dobrze, że chociaż Wy tutaj jesteście i zawsze można na Was liczyć

Witaj Tiril
A skąd jesteś?

No to i ja do was dołączę
Miałam w życiu 3 bardzo dobre koleżanki, może nawet przyjaciółki. Wraz z końcem studiów nasze drogi się rozeszły. Wprawdzie staramy się odwiedzać przynajmniej raz w roku, ale to nie to samo.
Brakuje mi osoby, która będzie blisko, z którą można razem wybrać się na babskie zakupy, czy do kawiarni, albo zorganizować babski wieczór.
Mieszkam na wsi, na dodatek nie w mojej rodzinnej miejscowości. Wybudowaliśmy dom w zupełnie obcym miejscu i miejscowi nie traktują mnie tu jak "swoją"

Joanna a koniecznie w WLK?
Ja jestem zawsze chętna na pogaduchy na każdy temat:):)

Smutna88 witaj tez jestem z podkarpackiego:) wiesz ja odkad sie wyprowadziłam z rodzinnego miasta tez nie mam przyjaciół od dwoch lat mieszkam z mezem i dziekiem, zwierzam sie siostrze,(mam ich 3:)) a tutaj czasem gadam ze szwagierka tak to z mezem ale wiadomo nie ma to jak prawdziwa przyjaciółka ktora wysłucha, pozdrawiam.

To może trochę męskiego spojrzenia .

Ostatnio dużo chodzę po klubach, poznaję dość trochę osób, a to przez forum, a to w klubie, w sklepie, itd. Domówki, wspólne chwilowe imprezy, kac. Jednak co zauważyłem to najbardziej towarzyscy są Ci, którym na tym nie zależy. Mają swoje ważne sprawy, ale pośród ludzi są towarzyscy, uśmiechnięci, zainteresowani, i coraz bardziej przekonuje mnie stwierdzenie, że głodny nigdy się nie naje... z drugiej strony trudno złapać dystans, jeżeli potrzeby są tak silne...

Jest coś takiego że człowiek wierny i uczuciowy zawsze trafi na kogoś kto relacje międzyludzkie traktuje co najmniej dziwnie... Jakoś trzeba z tym żyć, ja sie powoli przyzwyczajam

witam wszystkich. Przyjazn buduje sie latami , mam kilka takich osob jeszcze z czasow liceum i jedna z dziecinstwa. Nad przyjaznia jak i miloscia tzreba pracowac bardzo duzo, znalezc od czasu do czasu chwile zeby sie spotkac, pogadac.Mialam przyjaciolke przez wiele lat poznalysmy sie jak mialam 12 lat, wiele razem rpzeszlysmy i dziwnie sie to skonczylo wszystko. Ona zwiazala sie z chlopakiem z ktorym nie mam najlepszych relacji bo strasznie mieszal mi sie w zycie prywatne, manipulowal.Ona doskonale o tym wiedziala. Nagadal jej jakis glupot a ona dziwnie mu uwierzyla i nie gadamy juz ze soba od 4 miesiecy, nic zero, nawet mnie wykasowala z listy gg. Bardzo jestem zla na nia i na niego ale nie wyciagne pierwsza reki bo wiem ze nic zlego nie zrobilam i mam swoja dume a ona jest zakochana byc moze to na cale zycie i nie chce sie mieszac w jej zwiazek. To jest bardziej wszystko skomplikowane ale nie chce tego wszystkiego pisac, chyba ze napisze kiedys ksiazke mam do niej zal a do jej chlopaka jeszcze bardziej. Czasami nie tzreba ogladac seriali bo zycie bywa bardziej ciekawsze i skomplikowane.
Mi teraz jak poznaje ludzi tez trudniej zaufac, mam swoje grono zamkniete z ktorym czuje sie dobrze bo znamy sie wiele lat i wiem ze akceptuja mnie taka jaka jestem. Chociaz kazdy z nas ma swoje zycie, to staram sie znalezc wolna chwile aby zadzwonic, popisac na necie, albo sie spotkac. Widze po sobie jaka bylam kiedys otwarta a teraz np w pracy z kilku osob z ktorymi rozmawialam zrobily sie raptem 3. Czym jest sie starszym tym trudniej nawiazac przyjaznie, jestesmy bardziej ostrozni bo nie chcemy sie znowu na kims zawiezc. pozdrawiam