Cos ze mna nie tak? Nie wytrzymam z tym facetem!

Wspolczuje Ci...
A moze jakbys pojechala do rodzicow na per dni, odpoczela i zajela sie soba, nabrala sil?
Kurcze sama niewiem, zeby on zrozumial a nie potraktowal to jako ucieczke. Bo faeci to jak male dzieci i trzeba wszystko drukownymi literami mowic.

Ja się nie dziwię ,że ty się wkurzasz jak Twój mężczyzna Cie tak ostro wyzywa. Jesteś w ciąży powinien o ciebie dbać i w ogóle mieć szacunek do swojej kobiety. Nie wyobrażam sobie żeby w najgorszej kłótni mój chłopak mnie tak nazwał jak Ty to opisałaś.
Nie dziwię się ,że się denerwujesz jak on siedzi cały czas przy komputerze i nic do niego nie dociera. Też borykałam się z tym problemem , jak mój mężczyzna wracał z pracy to siedział nieraz i do rana przy grze. Co bym nie powiedziała słyszałam tylko " yhy " albo bezmyślne powtarzanie ostatnich moich słów. U mnie akurat poszło to gładko bo przestał grac po paru miesiącach jak już się porządnie wkurzyłam. W tych grach nie mam nic złego , każdy lubi pograć ale bez przesady. Ja postawiłam sprawę jasno albo całe dnie siedzisz przed kompem albo ja. Na szczęście mądrze wybrał i nie gra już całymi dniami tylko np. 2 godziny dziennie . Z tego co napisałaś to Twój facet za dużo w domu nie robi , też miałam ostatnio taki problem i przestałam robić cokolwiek , poburczał , pojęczał i w końcu zaczął doceniać i zauważać to czym ja się w domu zajmuję. Teraz mamy wspólne obowiązki i jest mi łatwiej.
Jeśli rozmowa Wam nie pomoże , spakuj się wyjedź do rodziców na kilka dni a może przejrzy na oczy i zrozumie. Niestety nie do każdego to dociera .

Trzymam kciuki.

Tutaj obydwoje się atakujecie.

Jak nie chcesz polubownie rozwiązać sprawy i porozmawiać z facetem, to Twoja sprawa. Ale pamiętaj - podstawą udanego związku jest DIALOG.

A ja myślę, że małe szanse, żeby ktoś, kto tak traktuje swoją dziewczynę (i to jeszcze jak jest w ciązy!!!) - się zmienił. Moja rada, to wyjazd do rodziny na czas ciąży dla dobra dziecka, może coś go tknie wtedy...albo na początek Ty staraj się nie wyprowadzać z równowagi, tylko idź np na spacer jak jest nieciekawa sytuacja.... Ale na czas ciąży ja bym wyjechała chyba... jeśli potem bedzie tak samo, to w ogóle bym sobie darowała....:( ale głowa do góry - są tacy faceci, którzy pokochają i kobietę i dziecko i będą troskliwymi mężami i tatusiami

a-normalna chętnie pożyczyłabym ci go na 2-3 dni, skoro twoim zdaniem ja nie chce "polubownie rozwiązać prawy" i zobaczyłabyś jak z nim się da w ogóle porozmawiać ;] Jak już pisałam ja się odzywam- on się drze i mówi, że to ja mam się nie drzeć o cokolwiek zapytam- jestem zryta, że w ogóle pytam i najlepiej mam zająć się gotowaniem, sprzątaniem, praniem, sraniem, bo przecież cały dzień nic nie robiłam

Może i macie racje z tym wyjazdem. Obawiam się tylko, że jak wyjadę to będę miała tak dupe obrobioną przez niego u jego matki, że tego się opisać nie da Ja nie wiem, ale ja o naszych problemach z moją mamą nie rozmawiam w ten sposób żeby go oczernić. Ewentualnie mówię tylko, że się pokłóciliśmy i tyle, moja mama to rozumie i też nie wnika specjalnie w szczegóły. Ja zdaję sobie sprawę z tego, że w przyszłości prawdopodobnie to będzie jego teściowa i przeszkadzało by mi to, że ona miała by o nim złe zdanie, a on... oprócz tego, że by powiedział, że się pokłóciliśmy dodałby jeszcze, że ja pojechałam do koleżanek i na pewno będę się szlajać nie wiadomo gdzie i z kim i jeszcze trochę by podkoloryzował całą sytuację tak, żebym to ja wyszła na tą najgorszą. A na pewno nie mam zamiaru się tłumaczyć jego mamie, czemu jest tak, a nie inaczej, bo to są nasze sprawy.
Spróbuje, wyjadę i zobaczę co będzie. Może chociaż te ostatnie trzy miesiące ciąży będą dla mnie i dla malucha jakieś spokojniejsze.

O-Kasia masz racje, wyjedz, spróbuj i sama zobaczysz. Mi tez się wydaje że to jest najlepsze rozwiązanie, tym bardziej że jestes w ciąży. A już na pewno nie przejmuj się tym co nagada chłopak i to co pomyśli sobie jego matka. Szkoda tylko nerwów.

tylko nie wracaj zbyt szybko;) Ty odpocznij, a on niech się pierwszy Tobą zainteresuje, niech zobaczy jak to jest żyć samemu z obowiązkami..

Tylko pamiętaj, nie daj się zbyt szybko nabrać na miłe słówka i czułe gesty..może tu byc haczyk, wrócisz bo bedziesz mu potrzebna do sprzątania, gotowania itd...na spokojnie sobie to przemyśl no i powodzenia;)

jezeli ma na celu nie dogadac sie i zaryzykowac ze polowe nie uslyszy lub jednym uchem wleci a drugim wyleci to fakt wima87 powinna zrobic tak jak mowisz...ja mysle ze list nawet jak nie zrozumie za pierwszym razem, lub zaraz zapomni o co chodzilo to sobie wroci i pomysli...
mysle ze wazne jest zeby to on sie w koncu wysilil.

To jest tez tak, ze jesli oboje sie 'zabarykadujecie'',to o porozumienie bedzie jeszcze trudniej. Moglabys podejsc do faceta z innej strony -bo oni nie znosza narzekan i to daje skutek odwrotny. Sprobuj sobie poczytac niektore fragmenty ebooka 'Dlaczego mezczyzni kochaja zolzy'' podczas tej przerwy, ktora ci doradzaja dziewczyny. Moze tam znajdziesz odpowiedz co robic To jest lekko pisana, ale w gruncie rzeczy madra ksiazka.

Tylko jeśli zdecydujesz się odejść od niego na dobre,gdyby twój wyjazd do mamy nie zmienił sytuacji i okazałoby się że twój facet zupełnie nie interesuje się tobą i swoim dzieckiem,to w razie czego nie podawaj po urodzeniu (tak jak to radzi syla) że ojciec dziecka nieznany.Jeśli tak zrobisz to dużo więcej czasu zajmie ci załatwienie alimentów na dziecko.On się może wyprzeć że jest jego i bedzie trochę kłopotu żeby to udowodnić.No i póżniej otrzymasz pieniądze.Podaj go jako ojca i tyle.I domagaj się w miarę wysokich alimentów.Zrobił dziecko i teraz myśli że na tym jego rola się skończyła,to niech chociaż dzieciaczkowi zapewni godziwe warunki materialne.A tak na marginesie to ja bym od kogoś takiego odeszła.Nie szanuje cię,wyzywa,kompletnie się tobą nie interesuje,nie wzrusza go nawet to że jesteś w błogosławionym stanie,zero jego opieki i uczucia,praktycznie nie macie ze sobą kontaktu.I wcale się nie dziwię że szlag cię trafia na takie jego postępowanie.Nie chcę cię do niczego namawiać ale niebardzo widzę sens takiego związku.Nie wierzę że taki typ jak twój facet cudownie się zmieni.dziecko i ty powinniście mieć spokój,opiekę i dużo miłości,a on wam jednego procenta z tego nie daje. Po urodzeniu będziesz jeszcze bardziej potrzebowała czułości i wsparcia a zamiast tego będziesz w domu miała egoistę siedzącego nałogowo przed komputerem i ubliżającego ci gdy tylko się odezwiesz.jak dziecko się odezwie (czytaj: zapłacze) to też będzie wrzask i bluzgi.Chcesz tego?

Minęły dwa miesiące od momentu opisania mojego problemu i gdyby Anhedonia go nie odświeżyła, pewnie już bym tu nie zajrzała Posłuchałam waszych rad i wyjechałam na jakiś czas, dałam sobie odpocząć. Nie trwało to długo i było dokładnie tak jak pisałam, że będzie "ja się szlajałam...", "...nie mam po co wracać.." itd Jednak po jakimś czasie wróciłam, prawdę mówiąc nie mając wielkich nadziei na rozwiązanie problemu. Jakoś dziwnym zbiegiem okoliczności, po moim powrocie zastałam w domu normalnie nie tego faceta Zaczął się o mnie troszczyć, przejmować się tym, że będziemy mieli dziecko i pomagać mi. Wprawdzie nie chciał się przyznać do błędu i miał mi za złe mój wyjazd i moje "szlajanie się" , ale zmienił zupełnie swoje podejście do mnie i do tego co robię. Od tego czasu nie usłyszałam ani razu, że ja nic w domu nie robię :)Było parę zgrzytów, ale to drobnostka, wszędzie się zdarzają Podejrzewam, że pod czas mojej nieobecności wyświetlił historie stron jakie przeglądałam, trafił na mojego posta i dało mu to do myślenia. Oczywiście nigdy się nie upewnię, bo on nigdy by się do tego nie przyzna a ja też nie będę pytać. Niech będzie jak jest, z nie do końca wyjaśnionych przyczyn Mam nadzieję, że taki jak jest teraz, już zostanie i nie będę musiała więcej dawać mu do myślenia za pośrednictwem forum Dziękuję wszystkim za wsparcie i do zobaczenia przy bardziej przyjemnych tematach tego forum

Trzy miesiące świętego spokoju i znowu to samo. Już nie mam siły, a jest teraz jeszcze gorzej i jeszcze trudniej niż wcześniej, bo z maluszkiem to już nie jest tak łatwo po prostu zebrać się, spakować i wyjechać w cholerę. Już nawet nie chce mi się o tym pisać, gadać, ani myśleć. Od miesiąca znów słyszę, że jestem nierobem, darmozjadem, że jestem pier... pizdą i nie mam się czuć jak w domu, bo nie jestem u siebie tylko u niego. Dzisiaj już przesadził. Wpierw nawbijał mi, że nie mam pracy i że wydaje jego pieniądze- już Wam mówię jak je wydaje- jadę do sklepu, kupuję pieluchy dla malucha i inne niezbędne mu rzeczy, płacę jego raty i kupuję to co jaśnie hrabia sobie zażyczył, dla siebie nic. Jesteśmy w trakcie przygotowań do chrztu i trzeba było ustalić jakieś menu dla gości, prosił mnie bym coś wymyśliła, to dałam trochę pomysłów, a jak przyszło do zakupów, to usłyszałam, że kupuje niepotrzebne pierdoły za nieswoje pieniądza i wymyślam sobie dania Bóg wie jakie. Już nie ważne, że wszystkie te pomysły jeszcze wczoraj mu się podobały. Później zamknął mi drzwi z pokoju, w którym są wszystkie rzeczy maluszka, tłumacząc, że on idzie spać i ma wszystko w dupie ja mogę z małym siedzieć gdzie indziej. Jak przyszła pora przebrania pieluchy, z rozpędu chcąc wejść do pokoju dobiłam do tych cholernych zamkniętych drzwi. Wkurzyłam się i kopnęłam w nie, żeby jaśnie hrabia wstał i łaskawie mi je otworzył. Wydarł się, że mam nie kopać po JEGO drzwiach. W trakcie przewijania małego, usłyszałam parę ciepłych słów jaka to jestem beznadziejna, że jestem zerem i takie różne komplementy. Gdzieś jeszcze po drodze wyrzucił z siebie, że mogę się wyprowadzić. Już nie wytrzymałam i powiedziałam, że nie ma sprawy, że niech mi się tylko pozwoli spakować i zabieram dziecko i już mnie nie ma, bo nic mnie tam nie trzyma tylko syn. Oczywiście odezwał się w nim wielki tatuś, dziecka mi nie da, mogę zapomnieć, a jak spróbuję to dzwoni po policję. W tym momencie podałam mu telefon i powiedziałam, że mogę mu nawet numer wybrać, to zwątpił. Po paru minutach, ponownie wchodzę do pokoju, a ten cholerny dupek siedzi przy kompie i przegląda stronki "Przyznanie opieki nad dzieckiem ojcu...". Szlag mnie trafił jak to zobaczyłam. Przysięgam, że gdyby nie 3-miesięczne dziecko na moich rękach, odbiłby się od monitora. Jest niemal dokładnie tak, jak było poprzednim razem. On chodzi do roboty, trochę zajmuje się dzieckiem (3-4godziny dziennie), a poza tym nie robi nic i jeszcze burdel po sobie zostawia, a po mnie się tylko drze, że nie pracuję i w ogóle nic nie robię. Co ja mam teraz zrobić?! Wiem, spieprzyłam sprawę już we wrześniu. Miałam pojechać i nie wracać, ale teraz też tak mówię, a pamiętam doskonale jak było za każdym razem i wtedy też tak się kończyło. Teraz już nie mogę tak po prostu wyjechać, bo mnie oskarży, że mu dziecko zabrałam i będę mieć kłopoty. Ja sama nie mam żadnego mądrego pomysłu, a co gorsza zdaję mi się, że nie ma dla tej sytuacji, żadnego dobrego rozwiązania. Pozostaje mi żyć w tym syfie, z tym gnojem i patrzeć jak moje maleństwo powoli będzie się zmieniać na gorsze. Jak o tym myślę mam ochotę pocisnąć konkretną wiązkę łaciny do niebios, bo już naprawdę nie wiem co robić.

nie potrafię ci doradzić w interesującej cię kwestii ale gratuluję że udało ci się odejść od tego palanta. mam nadzieje, że zostaniesz na forum i będziesz doradzać innym kobietom w podobnej do ciebie sytuacji, że jednak się da i warto walczyć o własne szczescie i szacunek. powodzenia:)