::
Postanowiłem zapytać - was kobiety - o to czy... mam "problem". Szczególnie zależy mi na opinii kogoś kto czytając o psychice mojej dziewczyny może odnajdzie kogoś bardzo podobnego do siebie.
Jak wskazuje tytuł chodzi mi o kwestie wierności. Nie mam niczego do zarzucenia mojej partnerce, ale każdy kto ma choć trochę książkowej wiedzy z psychologii związków zobaczy, że spełniamy chyba wszelkie możliwe kryteria ku temu aby związek kiedyś boleśnie się rozpadł.
Opisze wiec moja kobietę, nasz związek oraz mnie.
W uczuciach i wyrażaniu pragnień jest - co mnie urzeka - skrajnie szczera; niczego nie gra, niczego nie udaje. Zanim zaczęliśmy związek poinformowała mnie, że jest nimfomanką; że sfera potrzeb seksualnych jest dla niej bardzo ważna. Sam związek polega na totalnej szczerości - wręcz ona chce mi mówić o wszystkim, a ja czasem jej przerywam, bo nie jestem księdzem, i nie oczekuje spowiedzi; może mieć swoje tajemnice, nic mi do tego. Mimo tej szczerości i wzajemnego zaufania zdarzają się spięcia - jednak 9 na 10 z nich wywołuję ja. Robię to celowo, bo z doświadczenia wiem, że w idealnych związkach gdzie nie ma tarć łatwo znika namiętność. Dlatego zachowując się jak WULGARYZM doprowadzam ją do szału, ale to zawsze kończy się wybuchami namiętności. Jesteśmy z sobą równy rok, wulkan emocji jest ciągle jak w jednomiesięcznym związku, chociaż to czasem bywa też męczące.
W związku panuje równowaga, natomiast w łóżku ja mam pełną kontrolę. Robi wszystko co zaproponuję. Jak idzie o sam seks - jest skłonna robić to niemal zawsze i niemal wszędzie. Lubi ostro całymi godzinami, czasami lubi być także zdominowana. Jedziemy z tematem właściwie przy każdym spotkaniu przynajmniej raz, czyli jakoś z 6-12 razy w tygodniu. Po zbliżeniu zawsze oczekuje czułości i również ją daje. Co do jakości - ja jestem zadowolony i nigdy nie pytam o jej zadowolenie. Jest z mi nią cudownie, a na podstawie jej intymnych wyznań mogę myśleć że jej ze mną również. Problem jednak w tym, że ani ze mną ani z nikim nigdy nie miała orgazmu pochwowego. Nie zgodzę się z nikim kto twierdzi że na dłuższą metę to "nie jest najważniejsze", wiele rzeczy jest jednocześnie "najważniejsze", w tym i to. Podobno u wielu kobiet ta zdolność przychodzi dopiero po 30 (nie wiem), oboje mamy po 26.
Co do relacji międzyludzkich - mimo niesamowitej urody i faktu że mogłaby mieć każdego mężczyznę - ma liczne kompleksy, i jest wewnętrznie niepewna siebie; dlatego potrzebuje być adorowana. Chciałaby zrobić sobie operacje plastyczną "aby czuć się bardziej pewnie" (domyślcie się same jaką miną reaguje na takie zwierzenie). Dlatego lubi się podobać; lubi prowokować mężczyzn i być w centrum uwagi, właściwie KAŻDA jej rozmowa z kimkolwiek ma elementy flirtu i sedukcji (nie jestem o te zachowania zazdrosny, bo wybierając ją wiedziałem jakiego wyzwania się podejmuje). Miała wielu partnerów (więcej niż ja partnerek), i wielu wybierała tylko dla seksu; bez angażowania się. Otwarcie mówi mi na czyj temat miewa fantazje erotyczne, i oczekuje wzajemności w tej hm... dziedzinie zwierzeń. Jednak nie jestem zazdrosny, bo pod żadnym względem nie brakuje mi pewności siebie, a ona nie dała mi jeszcze powodów do jakichkolwiek konkretnych podejrzeń. No dobra - dała wiele razy - ale robi to nieświadomie, dziewczęco, zupełnie bez wyrafinowania. W stosunku do kobiet bywa zawsze tylko: albo przyjacielska albo oschła i agresywna.
Jeśli idzie o "okoliczności", to mieszkamy osobno, każde z nas jest samodzielne finansowo. Ona zarabia więcej niż ja. Oboje mamy wyższe wykształcenie, i każde ma swoją prace z której jest zadowolone. Ale oboje jesteśmy z rodzin konfliktowych, które po latach alkoholu i agresji zakończyły się rozwodami. Więc każde z nas ma swoje "ulubione" dziedziny zachowań, czyli dla innych błahe tematy a dla nas wrażliwe punkty, i niewłaściwe naciśnięcie przez drugą osobę może wzbudzić wybuch emocji dla ludzi "normalnych" niezrozumiały. Jej ojciec był zupełnym świrem i słyszę "komplementy" że jestem tak całkiem inny - ale kto zna trochę temat relacji psychologicznych wie, że każda kobieta podobno szuka wg. wzorców jakie przekazał jej ojciec.
Dlaczego założyłem tutaj ten temat? jak wspomniałem - interesuje mnie opinia kogoś kto działa/czuje/myśli podobnie. Jesteśmy rok, i nigdy nie było żadnej z zdrady (lub może była jedna albo tysiąc, ale o żadnej nie wiem). Jestem przez nią otoczony miłością, ale w tej jej miłości jest coś co mnie niepokoi - jakaś bezkresna potrzeba całkowitego oddania, i uległości. Powiecie - to świetnie! Ale ja myślę, że nie trzeba drugiej osoby ciągle zapewniać o wierności i uczuciu - myślę natomiast że trzeba zapewniać jeśli gorąco pragnie się... samemu w to wierzyć. Boje się czy cała ta miłość z jej strony jest dla niej próbą przeforsowania marzeń i ideałów nad... instynkty i pragnienia. Oboje jesteśmy w takim wieku że czas na pewne wybory i decyzje - zaczynam mieć wątpliwości jakiego wyboru dokonać.
Szczerze mówiąc nie chciałbym aby ona kiedykolwiek miała się poświęcić i z czegoś dla mnie rezygnować - ale mimo tego że mam wiele okazji nie wyobrażam sobie "otwartego związku". Nie wiem - to chyba jest chore, bo poza powierzchownym zainteresowaniem/fantazjami nie podniecają mnie kobiety. Podnieca mnie tylko moja; często po całym dniu seksu gdy już wyjdzie muszę się jeszcze onanizować myśląc o niej - moja wierność jest po prostu ślepa i mechaniczna, nie jest dla mnie żadnym kompromisem. Dla niej jest inaczej, i co oczywiste nie mam o to pretensji.
Na czym polega mój problem? Na tym że tej z którą jest mi najlepiej, i która uczyniła mnie szczęśliwym i silnym - tej właśnie kobiety... nie kocham. Nie potrafię zaangażować się na całość, bo instynkt podpowiada mi że wtedy druga strona czuje osiągnęłam cel - czas na nowe wyzwania. Nie chcę mieć innej, chociaż w każdym momencie mogę mieć. Jednocześnie nie chcę na całego pokochać, chociaż w każdym momencie mogę to zrobić.
Oczywiście nie zadam debilnego pytania "czy ona mnie zdradzi", zresztą może nie to jest sednem tematu. Chciałbym za to wiedzieć, czy któraś z Was też jest nimfomanką i jak to wpłynęło na los najważniejszego dla was związku.
i to mnie boli i strasznie mi brakuje fizycznych kontaktow. Takze sama nie wiem jak to sie skonczy ale wiem ze jezeli jest milosc i zaufanie w zwiazku to juz sukces. Ja jako kobieta jestem uwazana przez innych za piekna i seksowna (chociaz sama nie jestem do tego przekonana 
) lubie flirtowac i wyc zauwazana ale to na tym sie konczy. Nigdy nie posunela bym sie do zdrady a w moim terazniejszym przypadku; braku seksu przede wszystkim. Takze troche rozumie Twoja sytuacje. Musisz sobie pomyslec co sie stanie gdy na przyklad bedziesz musial wyjechac na pare dni albo tydzien, albo Twoja dziewczyna, albo cos sie wydazy ze nie bedziecie mogli mniec seksu to co w tedy?? ufasz jej na tyle i wierzysz w wasza milosc ze cie nie zdradzi? Sama wiem po sobie ze moze to byc kontrolowane. Jak poznajesz kogos to prawie od razu Wiesz ze kochasz ta osobe czy nie, uczuc i serca nie mozna kontrolowac, one Ciebie kontroluja. Takze zadaj sobie pytanie, czy Twoja dziewczyna jest ta jedyna na cale zycie ??? Bo jezeli do tej pory nie wiesz czy ja kochasz czy nie to chyba jej nie kochasz tylko to fascynacja nia i seksem, ale sam musisz sie nad tym zastanowic.
