czy kocham...

skoro go nie kochasz i masz obawy co do swojej dalszej wierności to daj mu spokój i odejdź, przecież tak wierzysz w wróżby wróżki więc daj mu święty spokój już teraz, nie dawaj mu nadziei bo wyrządzisz mu jeszcze większą krzywdę.
sama wpakowałaś się w bagno wychodząc za mąż, wiedziałaś jaki mąż jest, wiedziałaś co do niego czujesz a mimo to chciałaś tego a potem w zamian jeszcze wbiłaś mu nóż w plecy i teraz tym nożem się jeszcze bawisz w jego ranie, odejdź i daj mu spokój, bo ten związek jest martwy od dawna i już nic z niego nie będzie skoro przez tyle czasu z tym porządku nie zrobiliście.

Dla jasności, od męża odeszłam. On o mnie bardzo zabiega. Są chwile, gdy pragnę wrócić, gdy jest we mnie nadzieja, że wszystko się poukłada, że teraz będziemy razem szczęśliwi, a potem strach przed tym, że nic się nie zmieni, a nawet, po tym co zrobiłam, będzie gorzej, że nie dam rady. Sama sobie nie ufam, dlatego boję się, że zdradzę. Teraz wiem, że jestem do tego zdolna. Nigdy wcześniej nie przypuszczałam, że mogłabym tak skrzywdzić człowieka, a okazało się, że mogę-bezmyślnie.
Mars. Dla jasności nie napisałam, że męża nie kocham, nie wiem, czy kocham. Jedyne, co dzisiaj czuję, to strach. Jeśli zdradziłam, to rodzi się pytanie, czy kocham. Wychodząc za mąż nie wiedziałam jaki dokładnie jest, nie mieszkaliśmy wcześniej razem, i nie wiedziałam, co się będzie działo w czterech ścianach, choć owszem symptomy były, tylko, że nie zdawałam sobie z nich sprawy. Człowiek naiwnie wierzy...
I może to właśnie ten moment by zrobić z tym porządek! Bolesna, ale w końcu, szansa dla nas dwojga by zobaczyć co było nie tak i jakoś to poskładać. Tylko czemu ten strach?

Kochanka nie chce, gdy wróci teraz, dostanie kopa i tyle. Owszam nadal coś do niego czuję, ale w końcu zaczęłam myśleć i widzieć, jak bardzo krzywdziłam i jakie to chore. Wcześniej też niby widziałam, ale jak w letargu nie mogłam przestać. Oboje jesteśmy w związkach (bo w końcu ja nadal mam męża) i w takiej sytuacji nie ma mowy o żadnej relacji.
A mimo to boję się, że zdradzę. Ty byś się nie bała? Skoro raz już się to zrobiło, nie wiadomo do czego człowiek jest jeszcze zdolny. Gdybym znowu założyła, że na pewno będę wierna, jak zakładałam przez lata, straciłabym czujność. Sama sobie nie ufam, a powinnam, chyba nie mam powodów by sobie ufać. Przerażam sama siebie.

Nie wybieram pomiędzy mężem a kochankiem, a mężem a samotnością. I tu masz rację, samotności się zapewne trochę boję, ale nie
jakoś bardzo. Wręcz przeciwnie, mam ochotę po prostu wszystko olać i uciec. Bardziej boję się zmarnowanej szansy, poddania przed czasem, a z drugiej strony  tego, że mimo walki nie wyjdzie i oboje będziemy jeszcze bardziej poranieni

jezeli tak bardzo się boisz że jak wrócisz do męża to możesz go zdradzic to nie kochasz męża, byłaś z nim z przyzwyczajenia i dla wygody, zostań jakiś czas sama np parę miesięcy i poczekaj co los Ci sam przyniesie, pobądź trochę ze sobą i swoimi myślami

Kupiłam kartę taką do automatu telefonicznego, nie mialam już go w komorce ale wszystkie numery w głowie,tamten  nie miał jak dzwonić a ja wiedziałam,że wystarczy,że dam mu sygnał i się skontaktujemy, nosiłam tę kartę długo, (to tak jak dla palacza papieros za szybką) ale nie zadzwonilam, wytrzymałam, mam ją dotąd tylko numeru już nie pamiętam jednak zapomnialam.
Długo chodziłam jak ćma i ten strach  czy nadal będzie "przesłuchanie"? po co do tego wraca?, on to nazywał szczerą rozmową ja przesłuchaniem,potem przestał do tego wracać, tłumił wszystko w sobie i depresja, bardzo pomogła nam terapia.
Znacznie łatwiej zostawić wszystko i odejsć, jeżeli wrócisz rzucasz się na głęboką wodę,ale to konsekwencja tego co zrobiłysmy, mąż Cie kocha ty być może kochasz jego, przemysl wszystko jeszcze raz masz czas.
Ja wiem ,że więcej nie zdradzę bo nie ma tamtego już w moim zyciu, ta zdrada dała mi niezły wycisk i rozwaliła mi psychike, więcej nie wejdę w to bagienko.

Maju jeszcze raz dzięki za wsparcie. Miałabym miliony pytań. Mam nadzieję, że i ja zapomnę wszystkie numery telefonów, niezależnie od tego jak mi się ułoży życie z mężem. Bo z drugiej strony są też osoby, które to krzywdziło i nie wolno mi o tym zapominać.

Jednak wydaje mi się, że ta pewność uczuć, o której piszesz mars, nie przyjdzie jak grom z jasnego nieba, jak zakochanie. Po tylu latach to będzie praca nad tym, co mam w sobie, co boję się odkryć, co mamy razem. Mogę się mylić, ale mam wrażenie, że ta pewność przyjdzie prędzaj, gdy będę przy mężu niż daleko od niego.
Że mi na nim zależy, że bardzo, wiem na pewno, że chce by był szczęśliwy też. Pytanie, czy ja mogę mu to dać? I ile jeszcze jest we mnie zła?
I rzecz najtrudniejsza. Oboje popełniliśmy wiele błędów. Ja niestety się męża boję, po tym co było między nami. Gdy o tym myślę cała się spinam, mam dreszcze. Nie jestem pewna, czy będzie to w stanie zmienić, czy po tym co mu zrobiłam to się nie nasili.
Jednak jeśli nie spróbuję, jeśli nie zawalczę, nie dowiem się nigdy.
A co do kochanka podjęłam decyzję i zrobię wszystko, by w niej wytrwać, jak pisała o swojej walce maja. Nic nie jest łatwe. Nie da się tego rozwiązać z dnia na dzień.
Mój mąż obecnie na pewno nie jest w zapasie. Postanowiłam go postawić na pierwszym miejscu, czego dotąd nie robiłam.
A że się boję upadku? czy to źle? Teraz jest czas by podejmować decyzje i walczyć, żeby w nich wytrwać, nie upadać, a po upadkach powstawać.
Takie to wszystko łatwe w teorii... a takie trudne, gdy targają mną sprzeczne emocje i często te niechciane.

zima82 śledzę Twoją historię i wiesz co... zgadzam się z również z Mają. Choć zapomnienie nr telef nie jest łatwe, czasem poprostu nie chcę się to wykasować. Naciśnięcie klawisza Delete jest czasem bardzo trudne. Ale dasz radę Wierzymy w Ciebie

Dunkis na wstępie dziękuję, że nie oberwałam od Ciebie jakoś szczególnie mocno, prawie w ogóle, a przecież masz zły humor. Widzę, że wszystko skupiło się na Marsie255.
e
To, że zdradziłam sprawia ból mojemu mężowi-gigantyczny, który myślę, że wzmoż się, gdy już wrócę, bo ból związany z rozłąką przestanie go dusić. Ja odpowiadam za ten ból i będę musiała mu pomóc sobie z nim poradzić.

To bardzo ciekawie napisane, ale czy słuszne. Masz rację, co również wynika z tego, co piszesz dalej, że zrobiłabym to dla siebie. Ale czy mi wolno? Bo tak naprawdę to powrót na próbę, bo "zawsze możesz zrezygnować". Nie uważasz, że w ten sposó mogę bardziej skrzywdzić mojego męża? On nie chce na próbę, on chce w całości i na zawsze, choć zdarza się, że  zdaje sobie sprawę, że może nam nie wyjśc -zarówno z mojej strony, jak i jego, jak i po prostu razem. Jednak obawiam się, że to takie bawienie się wspólnymi uczuciami. Z drugiej strony jest małżeństwo, sakrament i to "na dobre i na złe". Jeśli raz się temu sprzeniwierzyłam to nie oznacza, że nie powinnam jednak wziąć sobie przysięgi do serca i być jej wierna (i nie chodzi mi tylko o przysięgę wierności). Upadek i powstanie.

Gdyby to były tylko błędy zaniedbań i oddalenie byłoby dużo łatwiej. Z tych powodów dziś na myśl o powrocie nie byłoby tych ciarek, napięcia i "trzęsawki".

Reasumując. Ja już właściwie podjęłam decyzję, że wrócę i spróbujemy to posklejać. Między innymi dzięki Wam i temu, co tu czytam. Ale przede wszystkim dzięki postawie mojego męża, choć ona mi pokazuję, że zmiana pewnych jego zachowań nie przyjdzie tak szybko i będzie wymagała dużo pracy. Ja też muszę popracować nad sobą. Natomiast moje uczucia i emocje wciąż są jak sinusoida, dlatego chcę by ta decyzja była w miare ugruntowana zanim przyniosę z powrotem moje rzeczy do domu. Nie mogę przecież wchodzić i wychodzić, bo to go faktycznie zabije.

kasku84

dziękuję za wsparcie... delete...trudniejsze niż się wydaje, ale nie awykonalne. Jestem w pewien sposób wdzięczna temu trzeciemu, że i on póki co również delete mocno trzyma, co nie przecze, że sprawę mi ułatawia. Choć niestety mam dziwne przeczucie, że nastąpi dzień, gdy go puści. Jeśli to będzie teraz mam dość siły na kopa w d...., gorzej jeśli to będzie za jakiś czas, szczególnie jeśli trafi na bardzo zły moment (bo to zawsze tak się dzieje). A takich złych momentów będzie przecież wiele i będzie mi i mojemu mężowi pewnie niezwykle ciężko. Jednak przecież mam już doświadczenie i to co się stało dało mi niezłą nauczkę. Jedno wiem, że męża juz nie zdradzę. Jeśli coś takiego miałoby się stać - odejdę.

Twój cytat jest niezwykle trafny - my nadal niestety nie do końca mamy świadomość tego, że praca to tylko piłeczka z gumy...

Dunkis jestem przekorna-bardzo przekorna...jednak nie to miejsce i nie ten czas;) tak tylko na marginesie przypuszczam, choć nie jestem pewna, że gdyby mąż wystawił mi walizki za drzwi to ja byłabym dziś tą walczącą, gdyż z niektórych przyczyn mogłabym poczuć wielką ulgę i "cieszyć" się, że odpowiedzialność co do podjęcia decyzji nie spoczywa na mnie (egoizm).

Robiąc Ci Dunkis na złość - wracam na próbę - faktycznie się przeceniasz.

A teraz tak już całkiem poważnie.  W mojej sytuacji to zawsze będzie na próbę, chociaż to brzmi okropnie. Jednak większość osób na tym forum przekonała się i wie, że miłość nie jest czarno-biała i to, co wcześniej oznaczało brak miłości, niekoniecznie nim jest. To samo jest z tym próbowaniem (tak sobie to tłumaczę). Nie znam się, o czym się przekonałam, mój mąż też się nie zna (jeszcze miesiąc temu był pewien, że na zdradę zareaguje rozstaniem), wobec tego nie wiem, jak to się rozwinie, jakie są moje uczucia, czy są i czy zdołam je odbudować. Wszystko przed nami.
Nie wiem, który z was (mężów) napisał, że w pewien sposób wdzięczny jest za zdradę. Ja też jestem wdzięczna, nie sobie i nie tej zdradzie, ale losowi, że jednak mam szansę powalczyć o jego i moje szczęście, a nawet nasze.

Co do przysięgi i do sakramentu. Gdyby tego nie było, nie byłabym z mężem, odeszłabym (raczej też bym nie zdradziła, bo gdybym kogoś spotkała najpierw zerwałabym, choć to nie jest niewątpliwe), on pewnie też by odszedł. Jednak to jest zobowiązanie, nie tyle obliguje, co zachęca nas do walki. (masz racje rozwód nic przyjemnego i nie mogłabym powiedzieć w sądzie, że nic mnie z mężem nie łączy, nie mogłabym też powiedzieć, że nie kocham). Ale nie dla rozwodu walkę podejmę, tylko jak pisałeś wcześniej dla siebie.

Nie wiadomo, gdzie w tym wszystkim uczucia, bo to moja dogłębna analiza sytuacji. Co ja czuję, poza strachem, nadal nie wiem.

Jest wiele jeszcze innych pytań i wątpliwości, i spraw...

Jak często ten trzeci będzie wracał w mojej głowie, przekonamy się na ile to było silne i co to było. Na pewno nic dobrego (poznacie po owocach). Niemiłe jest, gdy wraca, gdy jestem z mężem. Ale to już problemy i wątpliwości, o które powinnam spytać zdradzające żony. A wolałabym by zdradzeni w to nie wnikali, by to nic dla nich przyjemnego.

Dziewczyny jak sobie radzić z tym rozdwojeniem? Okropność, ale łatwiej było sobie radzić, gdy się zdradzało - żyło w kłamstwie, wtedy cały świat był dziwnie nierealny. Jak reagować na wypominanie? Co z okazywaniem uczuć?

Czas...

skoro nie jestem zdradzającą żoną, powstrzymam się od dalszych komentarzy prócz jednego, to że masz wątpliwości to też coś znaczy i daje nadzieję.
No i cieszę się że skorzystałaś z mojej rady:) dla Pani która wybrała bramkę numer 1 oto nagroda :

.... tę część życia sama sobie dopiszesz.

Jestem tutaj, bo uważam, że ta historia powinna mieć wpisane ostateczne (na dzisiaj) zakończenie. Dlaczego? Chodząc po tym forum najwięcej szukam odpowiedzi na pytania i co dalej, co się stało, jak się skończyło.

Wróciłam. Szczerze chciałam walczyć o mojego męża. Niestety nie powiodło się. Okazało się, że nie mam dość siły, by stoczyć bitwę o moje małżeństwo, że zupełnie nie panuję nad tym co się ze mną dzieję.

Tak jak maja nosiła kartę, tak jak nosiłam list do trzeciego, by w sytuacji, gdy napisze, niezależnie od wszystkiego przepisać jego treść o wydźwięku "spadaj".

Wszystkie pomysły okazały się dla mnie nie do wcielenia w życie.

Byłam bezsilna wobec samej siebie i uczuć tłoczących się we mnie.

To już prawie pół roku jak nie jestem z mężem. Zdążyłam się usamodzielnić i pewnie na chwilę osiąść w jakimś miejscu. Od prawie dwóch miesięcy nie mamy ze sobą żadnego kontaktu (boli-ale on nie chce, a ja się staram to szanować).

Dzisiaj na wszystko patrzę zupełnie inaczej. Miałam wspaniałego męża i spędziłam z nim cudowne 7 lat mojego życia. Nie wiem, kiedy zostały popełnione błędy i dlaczego w odpowiednim czasie nie umiałam ich naprawić. Przygotowanie do tej zbrodni zapewne trwało dług. Ja zdradzając zadałam ostateczny cios.

Chciałabym dać radę wszystkim tym, którzy kiedyś się znajdą w mojej sytuacji, żeby opamiętali się zawczasu. Jednak wiem, że się nie da. Byłam przekonana o swojej sile i miłości, o tym że nigdy nie zdradzę, że kochać będę zawsze i co więcej spełniałam wszystkie przesłanki sobą i charakterem by to urzeczywistnić. To zapewne był pierwszy błąd. Stało się inaczej. Okazuje się, że do ideału mi daleko, że jestem jak Ci, którymi gardziłam, a dziś ich rozumiem.
Na pewno dojrzałam. Obecnie mam zupełnie inne podejście do życia i do związku. Ostatnie miesiące nauczyły mnie mnóstwa nowych rzeczy i jeszcze więcej o sobie. Przede mną jeszcze wiele trudnych miesięcy, a może i lat. Nie wiem, co będzie. Mam nadzieję, że będzie dobrze. Mam też nadzieję, że nie zniszczyłam mężowi życia doszczętnie.

Emocjonalnie w końcu jestem stabilna, choć i ja bardzo cierpiałam i opłakiwałam.