ZAGUBIONA, NIEŚMIAŁA, BRAK WIARY W SIEBIE

witam! napisalas takie slowa,pozwole sobie przytoczyc: " Strasznie się boję, boję się ludzi, kontaktu z nimi, jestem strasznie nieśmiała i nie umiem tego pokonać mimo że mam 26 lat. Boję się że przez to jaka jestem nie poradzę sobie w pracy, że mnie zwolnią po tygodniu. Bardzo chce udowodnić wszystkim że dam radę ale cholernie się boję. " To jest twoj pewien lek, pochodzacy z tego ze rodzice Ci mowili, ze sie nie nadajesz, ze nie poradzisz sobie bez nich. tak naprawde nie znasz swojej wartosci, co moze byc glownym problemem. Masz 26 lat, sprobuj pokonywac swoj lek stopniowo. wyznaczac sobie pewne kroki. Nie poddawac sie. To wszystko jest do osiagniecia tylko nie wolno sie poddawac. jestes w stanie pokazac swoja wartosc rodzicom, ale nie przejmuj sie tym co gadaja. Rob swoje. przygotuj sobie liste roznych prac. pisz emaile, potem sprobuj sie przelamac aby np zadzwonic spytac sie, umowic sie na rozmowe kwalifikacyjna. Co do mezczyzn. Mam podobnie mialam bardzo duzo facetow, ale chyba tylko dlatego, ze moi rodzice zawsze probowali moim kosztem osiagnac swoje cele. Gralam po zawodach w szachy, potem koncerty, imprezy. Ale nie mialam wsparcia ich, dla nich liczylo sie to: " ile godzin cwiczylas? cwiczylas dzisiaj?", " nie damy Ci pieniedzy", " nic soba nie reprezentujesz" , przejmowalam sie tym, dlatego szukalam tzw" bratniej duszy " wsrod chlopakow. Zwiazki moje niestety nie naleza do najbardziej udanych, ale osiagnelam swoj cel. Moim haslem bylo " wymagaj od siebie wiecej niz inni od Ciebie wymagaja" zawsze stawialam sobie poprzeczki. na pocztaku ze szkola balam sie ze sobie nie poradze , bylo ciezko ale dalam rade, potem mialam lek wysokosci, to specjalnie przechodzilam po wysokich rzeczach aby sie go pozbyc. Potem bylam niesmiala , specjalnie probowalam nawiazywac kontakty na pcoztaku przez internet potem real a teraz osiagnelam swoj cel. tego samego Ci zycze. Powodzenia

Hey rozumiem Cię w pełni, co prawda nie mam dziecka, ale też mieszkam u rodziców gdy przez parę miesięcy nie mogłam znaleźć żadnej pracy usłyszałam wiele "słów", zdarzyło się też wiele w domu w tym czasie... Przeżyłam też bardzo wiele, myślałam kiedyś tak jak Ty i powiem Ci jedno nie warto! Co to za wypowiedź "jestem za słaba psychicznie, nie umiem sobie poradzić"?? Jasne że umiesz i poradzisz sobie, bo jesteś wartościowym człowiekiem, tylko jeszcze nie znalazłaś tej drogi właściwej. Nie daj się zdominować rodzicom, szukaj przede wszystkim pracy za wszelką cenę! Dla siebie i córeczki, dla Was! Różni ludzie, różne sposoby na rozwiązanie problemów... Ja powiem tak z własnymi problemami odwiedziłam swego czasu psychologa i żałuję(!!) Oczywiście jeżeli trafisz na osobę która ma równo pod sufitem to polecam jak najbardziej tę formę pomocy, ale najważniejsze jest wsparcie kogoś, najlepiej bliskiego, jeżeli go nie masz (też nie miałam, ciągłe wyrzuty rodziców, żadnych przyjaciół, znajomych <efekty takiego a nie innego wychowania>) i... uciekłam w muzykę, w piosenki które motywowały, które dawały mi siłę i nadal dają! Bałam się wyjść do ludzi, brrr nie potrafiłam spojrzeć w oczy nikomu, odważna przez neta w realu potulna i uległa, zero wiary w siebie... Twoi rodzice podobnie jak i moi oblali ten egzamin ze wsparcia dziecka w trudnej dla niego chwili... Pamiętaj jedno jesteś wartościowa, jesteś takim samym człowiekiem jak wszyscy inni, dlaczego wobec tego masz się obawiać kontaktów z innymi (skoro są tacy sami jak Ty)... 3maj się cieplutko!

Dziękuje wam za ciepłe słowa. Agapy chętnie z Tobą porozmawiam na ten temat, sama jestem ciekawa jakie będą efekty Twojej terapii, może wyniesiesz cenne rady dla mnie.
  Ostatnio oglądałam pewien film, piękny. Dał mi dużo do myślenia, w tej samej chwili chciałam działać, zrobić coś, ale często na drugi dzień mi już to mija. Szybko się poddaje, wiem że muszę coś ze sobą zrobić, ale nie umiem, ciężki przypadek ze mnie.

Diana widzę że nie jestem jedyna co ma takie problemy. Ciebie motywuje muzyka, a mnie filmy. Ale moje problemy wiążą się z nieśmiałością, gdybym byłam bardziej odważna, pewna siebie. Jak z kimś rozmawiam obcym, a szczególnie z mężczyzna to uciekam wzrokiem, nie umiem patrzeć w oczy. Często ludzie biorą mnie za dziwną osobę i naśmiewają się, a nie wiedzą że ja walczę z nieśmiałością. Zawsze sobie powtarzam, zrób tym razem lub powiedź inaczej niż zawsze. Po fakcie potem myślę co mogłam powiedzieć czy zrobić. W swoich myślach jestem kimś wesołym i odważnym, lubianą wśród otoczenia. Jak to przenieść w życie......

Witaj!
Trudno na razie mówić o efektach terapii, dopiero ją rozpoczęłam i przede mną jeszcze szesnaście tygodni ciężkiej pracy nad sobą Jest to terapia grupowa i szczerze to myślę, że przynajmniej mi pomoże. Przełamuję się powoli, żeby się odezwać na forum grupy i choć to trudne, zaczynam to robić. Myślę, że to dlatego, że czuję się tam bezpiecznie, nikt mnie nie ocenia, a z tego co słyszę od innych dużo biorę dla siebie, zwłaszcza kiedy temat sesji jest mi bliski. Pierwszego dnia chciałam uciec i już tam nie wrócić ale teraz pokładam głęboką nadzieję, w tym że mi to pomoże w okazywaniu uczuć i przede wszystkim nazywaniu ich, w mojej nieśmiałości, brakiem pewności siebie. A tutaj kluczem jest poznanie przyczyn takiego zachowania i już dociera do mnie, ze to relacja z rodzicami, jak mnie wychowali i jak mnie zniszczyli doprowadziłam do takiego stanu w jakim jestem.

I dlatego uważam, że żebyś potrafiła sobie ze sobą poradzić musisz poznać przyczynę dlaczego jest tak a nie inaczej, a kiedy poznasz siebie, wtedy już tylko praca nad sobą da efekty

Pozdrawiam Cię bardzo gorąco

Mam podobny problem, jestem uzależniona od rodziców do końca terapii, ponieważ zajęcia są codziennie do 14-tej, więc mogę zapomnieć o jakiejkolwiek pracy...i chyba to najgorsze co mogło mnie spotkać być finansowo zależną od osób, którzy swoim wychowaniem a raczej jego brakiem doprowadzili mnie do takiego stanu! Ale wytrzymam te 16 tygodni bo widzę, nadzieję w tej terapii

Dziewczyny nie martwcie sie, bo mozna pokonac niesmialosc, ale trzeba sie starac. Co do kompleksow, kazdy je ma, ale trzeba dostrzegac swoje atuty:) a rodzicami nie ma co sie przejmowac, Oni zawsze maja nas za nieporadne osoby, ktore nie dadza sobie rady, ale wazne zebysmy my sami wierzyli w swoje sily. Trzymajcie sie!

Dziękuje kochane za dobre słowa, cieszę się że chociaż tutaj mogę na kimś polegać. Alutka88 Ty masz ukochanego, a ja niestety nie, walczę o niego bo się zakochałam, ale ciężko jest. Buziaczki

Może spróbuj porozmawiać z rodzicami na ten temat. Powiedz im,że bardzo Cię ranią mówiąc,że jesteś nikim. Nie powinni się tak wobec Ciebie zachowywać. Wytłumacz im, że jest Ci ciężko i  teraz potrzebujesz ich wsparcia, a nie dołowania Cię. Szczerze mówiąc dziwię się jak można się tak zachowywać wobec własnej córki. Myślę, że szczera rozmowa z nimi może przynieść jakiś pozytywny skutek.

A dlaczego się wyprowadziłaś od męża do rodziców? Tzn. nie mów jak nie chcesz. Pytam aby się dowiedzieć, czy nie ma szansy,żebyś znowu z nim mieszkała? Bo skoro rozmowa z rodzicami nie pomogła, to dalej będą po Tobie "jeździć" i tylko Cię dołować. Myślę, że oni niszczą Cię psychicznie i dobrze by było gdybyś się od nich wyprowadziła.Może pójdź do pracy,co? Wynajęłabyś jakieś mieszkanie i wyprowadziła się od rodziców. Ale pojawia się kolejny problem,bo masz córkę. Jest na tyle duża aby mogła sama zostać w domu, w razie gdybyś była w pracy? A może Twoja siostra/jakaś zaufana koleżanka mogłaby się zaopiekować nią pod Twoją nieobecność? Zdaję sobie sprawę,że łatwo się tak doradza, ale myślę,że rodzice mają na Ciebie bardzo zły wpływ. Naprawdę sądzę,że lepiej byłoby gdybyś się od nich wyprowadziła. Ale to tylko moje zdanie.

Nie mieszkam z mężem, bo to przeszłość, jestem po rozwodzie już dawno. Wiem że powinnam się wyprowadzić i chcę bardzo ale nie mam gdzie. U nas zarobi się z 1tyś zł, opłacić mieszkanie z 500zł, więc co zostaję? Córka ma 4 latka więc jedynie przedszkole, ale niestety na ten rok już miejsc brak. Z rodziny nie bardzo kto ma pomóc niestety. Nie raz próbowałam rodzicom tłumaczyć że w ten sposób nie dadzą mi motywacji, ale jak grochem o ścianę. Ja swoje a oni swoje, bez sensu cokolwiek im tłumaczyć, oni nie chcą słuchać. Czasem jest tak że matka coś tam gada, ja chcę coś powiedzieć to mi nie pozwala, mówi nie chcę tego słuchać czy inne podobne teksty. Naprawdę ciężko do nich dotrzeć.

Niedawno podjęłam próbę rozmowy z rodzicami, cóż jak zawsze skończyło się kłótnią, bez sensu, po co ja w ogóle do nich cokolwiek mówię. Nie widzą drobnych rzeczy, oczekują od razu wszystkiego. Ja często w domu gotuje obiady, ale cóż przecież to i mycie naczyń to mój obowiązek. Ehh

nie sądzę, że dopasowywanie się coś zmieni w tej sytuacji. Women pisze, że robi w domu to co do niej należy, więc myślę, ze jest to czepianie się od tak, żeby się byle do czegoś przyczepić. Niestety rodzice też bywają toksyczni. Jednak pomysł o szczerej rozmowie jest dobry, może pójście w takim kierunku w czymś pomoże...

Właśnie problem w tym że ja mam zgadywać o co im chodzi, czegoś nie zrobię i wielkie pretensje a ja nie jestem jasnowidzem. Nie raz to mamie mówiłam, żeby w końcu nauczyła się mówić. A oni na to, a bo to trzeba mówić, sama powinnaś wiedzieć. Ciężko z nimi porozmawiać, tyle prób już było, na dodatek nie widzą swoich błędów a je popełniają. Ojciec ma największy żal że nie pracuję, głównie o to chodzi. Ale ja chce pracować naprawdę, oni myślą że ja to robię z wygody, nie prawda. Boję się rozmów kwalifikacyjnych, zawsze coś spalę słowami. Boję się kontaktu z ludźmi, jestem nieśmiała i przez to każdy ma mnie za zołzę, czuje wtedy te spojrzenia, obgadywanie mnie, nie radzę sobie z tym.

też jestem bardzo nieśmiala, w towarzystwie potrafię przez cały wieczor nie odezwać się słowem. i chociaż kompleksów nie mam, uwazam siebie za atrakcyjną to i tak nie potrafię się otworzyć. to rujnuje życie, nie pozwala na sukcesy w żadnym aspekcie życia! Powoli się wszystko zmienia, stałam się odpowiedzialna, niezależna od rodziców. Trzeba się starać, zacisnąc zęby. udowodnij, przede wszystkim sobie, że stać Cię na dużo więcej. szybko się przekonasz, że Twoja samoocena i poczucie wartości wpłynie na Twoje otoczenie. Rodzice często nieswiadomie robią krzywdę dzieciom chcąc aby zaszly jakies zmiany. Nie daj się podeptać i powoli uwolnij się, bądz niezależną silną kobietą. wierzę ze powoli wszytko stanie się lepsze

Ja również mam taki problem.Aktualnie mam 21 lat a to co wyprawiają rodzice-brak słów.Nie dość,że mnie nie wspierają a rodzice w końcu od tego są to jeszcze bez przerwy mówią mi,że się do niczego nie nadaję.Jak miałam 16 lat i chciałam iść do szkoły dziennej to mama dawała mi genialne propozycje żebym zrezygnowała ze szkoły,bo i tak jej nie ukończę.Mówiła,że ewentualnie mogę iść na jakiś kurs obsługi kasy fiskalnej.Ja oczywiście poszłam do szkoły.Miałam szczęście,bo gimnazjum do którego ówcześnie chodziłam pomogło mi w załatwieniu wszelkich formalności związanych z procesem rekrutacyjnym.Ukończyłam szkołę-zdałam maturę i poszłam na studia.Rodzice uważali,że nie zdam matury,że jestem nieukiem.Nawet teraz kiedy poszłam na studia cały czas powtarzają mi że nie dam rady ukończyć studiów i że żaden pracodawca nie przyjmie mnie do pracy a  jak przyjmie to zwolni po miesiącu.Ogólnie to nie przejmuje się tym co gadają na mnie rodzice pomimo,że swoje mądrości przekazują całej rodzinie-także dla całej rodziny jestem nieudacznikiem.Boli mnie to-bardzo mnie to boli tym bardziej,że moja siostra z kolei od początku uważana była za 8 cud świata pomimo że ja nigdy nie sprawiłam rodzicom tyle problemu co ona-próbowała popełnić samobójstwo,paliła,chodziła na wagary.Trudno przeżyje to jakoś.Szczerze mówiąc nawet nieźle mi to idzie-jeżeli rodzice mnie krytykują a zdarza się to praktycznie non stop to zwyczajnie ich nie słucham,wychodzę z pomieszczenia w którym urzędują i idę na komputer i słucham muzyki.Jestem młodą osobą i nie zamierzam z tego powodu rezygnować ze swojego życia i wam radzę to samo.Bez względu na to co gadają o was rodzice realizujcie swoje plany,marzenia-zarówno w życiu zawodowym i osobistym.Nie dajcie sobą manipulować.Rodzicom chodzi o to żebyście poczuli się bezwartościowi,ale to nie prawda.Ja zdałam maturę i poszłam na studia-dobrze mi idzie pomimo tego co mówili rodzice.Wniosek jest jeden:należy uwierzyć w siebie a na to co mówią rodzice nie powinnyśmy zwracać uwagi.

post edytowany,powód: na naszym forum nie ma miejsca na takie oferty