niechęć do męża

Myślę,że strasznie ciężko jest zaufac ponownie,tymbardziej ukochanej osobie.Wiem,że musi byc Tobie bardzo ciężko,ale nie wiem,dlaczego się obwiniasz?Przecież masz prawo czuc się w ten sposób,skoro mąż okazał się byc nielojalny wobec Ciebie!!Zdobądź się na szczerosc i powiedz mu o swoim stosunku do niego,bo udawanie nie poprawi Twojej sytuacji,a jedynie spotęguje żal do męża.3maj się,POWODZENIA!!

A ja myslę, ze to pierwsze "szare, codzienne dni" w małżeństwie i albo jakoś się wszystko dotrze, albo sie rozwali malżeństwo. Gorzej z naderwaniem zaufania. Pzrerabiałam to, dzis z perspektywy lat trzydziestu z hakiem mysle sopbie o sobie "jak to dziewczyno wytrzymałaś"??? i jestem czasem z siebie dumna, a czasem jest mi smutno, bo ta niechęc do męża nie wypływa z naszej (kobiet) złej woli, nie jest brakiem miłości, ale jest skutkiem zachowań męża. Powiem tak z ostatniej chwili..pełnia lata, kuchnia zawalona przetworami, jest caly czas co robić, wiele tzw męskich spraw jest odkładanych na potem (drobnych ale waznych spraw), jest ranek, godfz. 5.00 mój mąż juz na nogach, bo...własnie wyjeżdza na wędkowanie, popoludniu idzie do pracy..mnie pyta czemu się nie odzywam, a ja zwyczajnie jestem smutna,że w jego pojęciu przyjemności sa priorytetem,a nie obowiązki..ja zostaję-wpadam w wir pracy kuchty domowej, staram się nie rozmyslać, ale mysli uporczywie wracaja i to te smutne, tak mi z tym źle, potem poslucham swojej muzyki, może wezme szydełko do reki,nie wiem jeszcze, ...oto co Cię może czekać za ltaek......

Może po prostu opadły emocje, zakochanie, namiętność i górę wziął zdrowy rozsadek. Tak jak po zdradzie boisz się, że znowu narobi Wam kłopotów. Dla kobiety poczucie bezpieczeństwa jest często ważniejsze niż miłość, a on to poczucie bezpieczeństwa zawiódł. Może intuicyjnie obawiasz się, co będzie jak pojawią się dzieci. Wszystko zależy i od sumy i od powodów wzięcia kredytów. Jeśli na hazard, to ojojoj, jeśli na rozwój firmy i nie wyszło, to może nie jest tak źle. Uważaj teraz żeby nie wpaść, bo to skomplikowałoby Ci sytuację. Musisz niestety sama podjąć decyzję czy warto mu zaufać i z nim być.

Dziewczyny wasze rady naprawde dużo mi dały jesteście bardzo mądre. Mój mąż nie jest hazardzistą - to wiem na pewno. Zawsze jest ze mną - i to ja nie mogę się nigdzie sama wyrwać. Więc jestem pewna.
Mam nadzieję że wszystko z czasem się dotrze a nie rozwali - mam wielką nadzieję. I że nie będzie tak, że będzie stawiał na 1 miejscu swoje hobby nie zauważając mojego smutku spowodowanego natłokiem obowiązków. Zawsze mam w nim pomocnika. Jednak kiedy jestem smutna on się wścieka. Przeważnie kiedy powiem że z jego powodu jest mi smutno on wpada w rozpacz pt "wszystko robię źle" Więc niekiedy wolę przemilczeć.
Ewe, mieszkam w swoim domku z moimi rodzicami. Jednak nie raz słyszałam, że jeśli coś mi się nie podoba to.. ale nie powiem o tym mężowi. Nie chcę żeby zdystansował się do moich rodziców.
Dziękuję za wasze rady bo myślałam, że moje uczucie wygasło, że coś ze mną nie tak. Postaram się przeczekać ten trudny czas. Jeśli widzę że on się stara to przetrwam, prawda?
Pozdrawiam was cieplutko.

nie wiem tak na prawde jakie są objawy depresji ale czuję się fatalnie. Byłam u fryzjera poprawić sobie nastrój ale wczoraj i przedwczoraj znów się pokłóciliśmy i to o sex co za tym idzie jestem coraz dalej od niego... za często się ostatnio kłócimy. Nie chce mi się mówić ani uśmiechać. Najchętniej zniknęłabym jak bańka mydlana.

Agaata, mam takie wrażenie, że żyjesz w "próżni codzienności". robisz wszystko automatycznie, bez większych uczuć, emocji. wiesz, że coś jest nie tak z Waszym małżeństwem, ale nie wiesz jak to naprawić, jak się do tego zabrać. to tak jak ze snem zimowym. myślę, że powinnaś się z niego wybudzić jeśli masz tylko taką możliwość, to wyjedź gdzieś z koleżanka, siostrą, sąsiadką - kimś bliskim, kto Cię zrozumie - chociaż na 1 dzień. wydaje mi się, ze powinnaś spojrzeć na to wszystko z dystansem. odpocznij od tej całej sytuacji. zastanów się na spokojnie nad ciągiem dalszym małżeństwa. potrzebujesz energii, aby działać rozumiem, że jest ciężko zaufać po raz kolejny, ale jest to możliwe, choć niełatwe. trzeba nad tym popracować. myślę, że Twojemu mężowi również zależy na tym, żeby było jak dawniej, ale nie wie jak się do tego zabrać, jak naprawić. wychodzę z założenia, że kobiety "widzą i czują" więcej, więc czasami to one mogą zacząć coś naprawiać, być takim bodźcem pobudzającym
może jakiś spacer, lody, kino czy kolacja w przytulnej knajpce będą dobrym początkiem na rozpalenie dawnych uczuć
trzymam za Was kciuki