Zmiana życiowa o 180 stopni - miałyście kiedyś taką?

Dla mnie takim momentem przełomowym był wyjazd z mniejszego miasta do Stolicy. Moze szok byl mniejszy bo byłam z kims kto pochodzil stamtad, ale tez trzeba było sobie radzic. Niestety sie tam nie odnalazłam. Teraz z kolei mam kolejny ciekawy zyciowy eksperyment, bo wynosze sie z miasta na wies. kompletnie sama, do domu gdzies pod lasem. Ale czuje ze tego potrzebuje, ze to jakies nowe doswiadczenie. Bo zyskujemy wlasnie doswiadczenie, przezywamy nowe sytuacje, w których mozemy poznac samych siebie.
Niewiem czy jest to moje tzw. ostateczne miejsce. moze w zyciu znowu cos mi "odbije" i moze gdzies wyjade. znow bede chciala cos zmienic.
A jakie cechy mają Ci, którzy nie boją się zmian ? trzeba po prostu chcieć cos zmienic i miec odwage. to taki wewnetrzny głód ciąglego poszukiwania własciwie niewiadomo czego...
Ale ktos kiedys powiedzial ze: zawsze trzeba podejmować ryzyko. Tylko wtedy uda nam się pojąć, jak wielkim cudem jest życie, gdy będziemy gotowi przyjąć niespodzianki, jakie niesie nam los.

Moja najszybsza decyzja.
Pojawiła się propozycja pracy. Żeby ją podjąć musiałem w przeciągu 2 godzin być na dworcu kolejowym i pojechać na drugi koniec polski.
i to była najbardziej trafna decyzja w życiu.

Zakochalam sie na zaboj,wiec rzucilam wszystko,prace,podyplomowe,dom i wyjechalam za nim do innego kraju.Po dekadzie bajke trafil szlag,wiec znow wszystko rzucilam i teraz jestem w Polsce,w zupelnie nowym miescie,gdzie nikogo nie znam,do tego jeszcze bez pracy.Coz,czasem to zycie daje takiego kopa,ze nie wiaadomo gdzie sie wyladuje

Dziewięć miesięcy temu przeniosłam się się z 60ciotys. miasta na małą wieś. Byłam samodzielna, samowystarczalna, zawsze dobrze ubrana, podróżniczka, a zaszylam się na wsi i doję krowy. Pracuję też nadal w tym samym miejscu co mieszkając w mieście, ale prowadzę też z mężem gospodarstwo 50 szt bydła. Szok. Zmiana ciężka. Nikogo tu nie znam, zaczynamy budować dom, teraz jeszcze ciąża . Wszystkie zmiany na raz. Nie o 180 stopni, ale o 360. Całkiem inne życie. Na razie..... jeszcze za wcześnie powiedzieć czy nie żałuję. Jest mi zbyt ciężko i psychicznie i fizycznie, żeby się określić. Jednego nie żałuję, że jestem z moim mężem, a że przeniosłam się na wieś (do teściowej) żałuję trochę. Wiem, że jak już zbudujemy swój dom i będziemy na swoim będzie łatwiej.