Nie umiemy się dogadać

Nie możesz próbować zmienić drugiego człowieka. On musi sam chcieć to zrobić. To tak jakbyś chciała zmienić bieg rzeki albo przekonać drzewo, by inaczej rosło. Po prostu nie jesteście dla siebie stworzeni.

Dziewczyny mają rację, przemyśl wszystko dokładnie i podejmij "męską" decyzję;) Nie ma nad czym dywagować.

A wyobrazasz sobie z nim przyszlosc, skoro nie potraficie razem mieszkac?

Jeśli ci na nim zależy to staraj sie z nim szczerze porozmawiać. Powiedz mu jakie ty masz plany i zamiary w życiu i spytaj czego on oczekuje od swojego życia co chce osiągnąć? Powiedz mu wprost co ciebie drażni w jego zachowaniu, czego nie znosisz. A może w twoim zachowaniu też jest coś czego on nie znosi. Spróbujcie sie dogadać.  Przecież miłość to sztuka kompromisów. Czasem trzeba ustąpić, ale tylko wtedy kiedy ta druga osoba też jest gotowa na ustępstwa. Musisz coś z tym zrobić teraz, bo inaczej nie wytrzymasz całego życia z nim. Życie nie jest łatwe, tym bardziej życie we dwoje. Pamiętaj rozstanie jest ostatecznym rozwiązaniem.

Nie jestem w stanie dać konkretnej porady, ale mogę podzielić się swoim doświadczeniem. Obydwoje jesteście jeszcze młodzi, choć twój mężczyzna powinien być już dość dojrzały. Pytanie czy obydwoje chcecie być nadal ze sobą - zaznaczam obydwoje.

Ja mam podobną sytuację, tyle, że z mężem a nie chłopakiem. Różnica wieku między nami jest duża, bo 14 lat, ale mój mąż mimo swojego wieku jest bardzo niedojrzały emocjonalnie i ma dużo problemów, których nabawił się jeszcze w dzieciństwie - fakt pochodzenia z rozbitej rodziny itd. Moje dzieciństwo też było trochę problematyczne i też mam bagaż emocjonalnych przeżyć, które jakoś rzutują na mnie do dnia dzisiejszego. Do tego wszystkiego mamy 3 letniego synka. Cóż nie jest nam łatwo, bo mamy problem z komunikacją i wzajemnym zrozumieniem. Obydwoje chcielibyśmy być razem, szczególnie ze względu na syna, ale ilość kłótni między nami jest przeogromna i nie wiem czy lepiej byłoby być razem czy osobno. Człowieka nie da się zmienić - szczególnie jego natury a u nas jest problem nie typu, że ani jedno ani drugie nie chce się zmienić tylko, że nie potrafimy zmienić akurat tego co powinniśmy.

Mój mąż podobnie jak twój chłopak, ani studiów skończonych, ani stałej pracy (aktualnie od 11 miesięcy jest bez pracy) a moich rad nie przyjmuje, bo uważa, że ja mu narzucam mój sposób działania a on chce po swojemu (wiesz, on jest 'dojrzały' i wie co robić, mam mu dać szansę się wykazać itd.). Kiedy mówię mu o niektórych jego wadach, które są dla mnie nie do zaakceptowania to nie bierze tego na serio, tylko stroi sobie z tego żarty. I też uważa, że najlepszą obroną jest atak.

Do tego wszystkiego jest wybuchowy - jak tylko coś mu nie odpowiada to od razu cała ulica o tym wie... A jego nerwy - nieadekwatne do sytuacji - powodują, że ja staję się nerwowa i wybuchowa i w tym momencie jestem podobna do niego - po prostu tragedia. A w tym wszystkim najbardziej cierpi syn, bo mąż nie ma wychowawczego podejścia do dziecka - nie hamuje się z epitetami przy dziecku (również tymi w stosunku do mnie gdy ma nerwy), choć jak ochłonie to czasami wie, że źle zrobił. Nie zawsze traktuje serio moje uwagi, też przy dziecku, co daje ogólne odczucie, że lekceważy mnie. Do tego jak ma nerwy i wybucha - to uprawia czystą pyskówkę - zero argumentów, byle by tylko zakrzyczeć przeciwnika... Po prostu ręce opadają. Do tego wszystkiego nie pamięta (albo nie chce się przyznać, że pamięta i udaje), że powiedział to czy tamto przy dziecku, które słyszało np. wyzwisko w moim kierunku...

Tego typu kłótnie kończą się tym, że jemu nerwy opadają po 5 minutach i on już 'nie pamięta', zaczyna być jakby miły by zatuszować sytuację zmienia temat, a mnie to gryzie przez kolejne tygodnie, czuję się nieuszanowana, zlekceważona itd. a najgorsze, że to wszystko w obecności dziecka... Gdy w końcu dotrze do niego, że potrzebna jest rozmowa na ten temat i rozmawiamy, nie przyzna się, że to jego nerwy są początkiem tego wszystkiego, tylko słyszę, że ja nie byłam w tej kłótni lepsza.

Na dodatek gdy już uzna, że jest wybuchowy i że przy dziecku powinien się bardziej hamować, niestety kolejne podobne sytuacje nie kończą się wcale inaczej. Ile razy już obydwoje obiecywaliśmy sobie, że jak będziemy mieć nerwy to za wszelką cenę się powstrzymamy przy dziecku i co? I nic - kompletnie. Tych sytuacji jest coraz więcej bo po prostu działamy sobie na nerwy... A jesteśmy w trudnej sytuacji, bo mamy dziecko i nie jest tak łatwo zakończyć taki związek... Obydwoje chcemy być z synem i by nie miał nigdy poczucia, że pochodzi z rozbitej rodziny. Ale już sama nie wiem czy lepsza byłaby spokojna domowa atmosfera mimo, że rodzina rozbita, czy lepiej być razem z perspektywą ciągłych kłótni i krzyków w domu?

Rozpisałam się, ale może mój przypadek da ci do myślenia. Na ile twój chłopak lekceważy twoje argumenty (jak mój mąż moje) na ile nie akceptuje porad, by coś zmienić w swoim życiu i z tego powodu są kłótnie. No i w końcu na ile jesteś w stanie to znosić przez resztę życia... a jak to będzie jak będą dzieci, jeśli myślisz o pełnej rodzinie?

Heh... Niestety też mam taki problem z facetem. Niby młody bo w moim wieku, ale:
-siedzi gra na konsoli leży koło niego pranie do poskładania on go nawet nie widzi
-jest wielki syf mówię by posprzątał a on poco? przecież jest czysto( a nawet nie mam gdzie obiadu postawić)
-powiedziałam mu że by jak wróci z pracy umył wannę i zlew a jak wrócił to kazałam mu całą łazienkę to co ksiażę wymyslił? On tylko zlew zrobi i wannę to jak wsiadłam na niego zrobił wszystko
- mówię umyj gary to co robi? bieże tylko swói i muj ale nie widzi ze są inne a jak juz zauważy to mówi po co niech po sobie umyja
- jak coś mówię by zrobił zapomina

Szczeże to znudziło mi się ciągłe wrzeszczenie na niego to zrobiłam mu notes. Nie no było bosko ale... Robił tylko to co tam napisane było... Nic innego jak by nie mógł zrobić coś sam od siebie. Kocham , to fakt choć długo mi to zajeło, ale czy czasem facet sam nie mógł by ruszyć głową? Ciągle musze mu pokazywać palcami. JA rozumiem, rodzice nigdy nie kazali mu samemu czego kolwiek robić ale tego muzgu mógł by uzywać? Tu napisałam tak jak bym sama niczego nie obiła xD Ale to nie prawda. NA codzień mam szkołę brata do opieki i szukam pracy bo nie mam z czego a raczej za co isć do weterynaża z kotem a jest on dla mnie całym światem  no i Braciszkowi coś kupić bo głupio ciągle mówić że nie mam pieniędzy. Spytacie gdzie rodzice... he a to już innna długa historja ale ją opowiem chyba nie w tej wiadomości.

Dużo w tym prawdy co piszesz paulino20.

Mąż wie, że przydałaby się terapia, ale raczej na nią nie pójdzie. On uważa, że najpierw musi mieć pracę to dużo rzeczy się wyprostuje (co wcale jest nie prawdą - już to przerabialiśmy). Problem w tym, że on nie widzi w tym takiego problemu jak ja - uważa, że wyolbrzymiam. Do tego wszystkiego nawet, gdyby poszedł na terapię, to szykuje mu się praca na kontrakcie - nie będziemy w stanie jej kontynuować regularnie. A terapia na odległość wymaga dużo pracy nad sobą, dlatego terapia powinna być dla niego priorytetem - a tak nie jest. Gdy będzie daleko od domu to te drobiazgi, które oszlifowaliśmy (a które niestety w gruncie rzeczy nie zmieniają sedna problemu) pójdą w zapomnienie i gdy znów będzie przerwa w kontrakcie, on wróci do domu na kilka miesięcy z nowymi nawykami, nie przebierający w słowach, traktujący mnie jak faceta z kontraktu (niestety takie ma on traktowanie kobiet, jakby żadnej różnicy nie było między płciami).

Jest jeszcze jeden dylemat, kiedy odejść? Jak on się weźmie w garść to potrafi się kontrolować przez kilka dni, czasem tygodni. Wtedy między nami układa się lepiej a synek tak się cieszy, że np. tata przytula mamę itp., że nie wiem czy dobrze byłoby jemu tę rodzinę odbierać. Po prostu nie potrafię tego jeszcze ocenić. Nam ten związek wychodzi o wiele lepiej jak jesteśmy daleko od siebie i widujemy się tylko w weekendy a kontrakty mają to do siebie niestety, że nie ma ich ciągłości i są przerwy są kilku miesięczne...

Do tego wszystkiego on też zdaje sobie sprawę, że lepiej dla rodziny byłoby gdybyśmy na co dzień nie przebywali razem z tytułu wzajemnego drażniącego działania jedno na drugie, ale z drugiej strony nie wyobraża sobie w przerwie między kontraktami nie być z rodziną, synem w szczególności. Ta sytuacja jest naprawdę trudna dla mnie do rozwiązania. Gdyby nie było dziecka sprawę miałabym jasną, bo te awantury domowe to wytrącają mnie z równowagi emocjonalnej do tego stopnia, że przez kilka dni nie mogę dojść do siebie (podczas gdy on już dawno zapomniał i w ogóle nie wie co się ze mną dzieje) i nie mogę dać sobie wtedy rady z codziennością...

Hej dziewczyny ! Ja też jestem w takim toksycznym związku. Mój facet niby mi pomaga i takie tam. Ale odkąd zamieszkaliśmy razem wszystko się zepsuło nic nie mówi o ślubie , dzieciach, zachowujemy się jak stare chu**** małżeństwo. Pierścionek zaręczynowy też mi chyba dał tylko dlatego , że to ja chciałam, więc mu go oddałam. W ogóle jak on mi go wręczył....włożył pod poduszkę w ciemnym pokoju. Też mi sposób, nie tak sobie to wyobrażałam. Jest strasznie zazdrosny o moją rodzinę, ja jest problem zamyka się w sobie zamiast pogadać a ja muszę go prosić ,żeby wyjaśnił o co chodzi. NIe potrafi postawić w mojej sytuacji. Wszystko musi być tak jak on tego chce. Zawsze kiedy się kłóciliśmy to ja wyciągałam 1 rękę, ale wczoraj powiedziałam dość. To chyba nie ma sensu, szkoda mi tego wszystkiego bo nie jest najgorszy ale nie potrafi rozmawiać i chce rządzić a ja sobie nie pozwole aby mnie traktował w ten sposób, TYle aryz go prosiłam , żeby zrobił coś romantycznego no  przecież my kobiety to uwielbiamy jakoś nie może wyśilić sowjego mózgu. Mam już wszystkiego dośc postawiałam wszystko na jedną kartę. Uważam, że zasługuję na kogoś lepszego po prostu.Problem-kredyt na mieszkanie <auć>