Brak wiary, strach przed życiem.

Powiem Ci w ten sposób. W życiu czasem jest lepiej , czasem gorzej. Nie zawsze kazdy od razu moze znalezc swoje miejsce w danym otoczeniu. Ale po pewnym czasie kazdy je odnajduje. i Ty tez powinnas. Spotykajac nowych ludzi, nie zakladaj od razy ze sie z nimi nie zaprzyjaznisz, czy ze Ci z nimi nie wyjdzie. Podchodz do wszystkiego bardzo optymistycznie. Co do chlopaka, to nawet nie wiesz jaki skarb masz- osobe,ktora Cie kocha.
Ciesz sie tym. Napawaj sie kazdym dniem spedzonym z nim. I pomysl, ze skoro jest z Toba, to jestes ta jego wymarzona dziewczyna i na pewno widzi w Tobie same zalety.
Zastanow sie nad tym. Kazdy jest w swoim rodzaju wyjatkowy, Pozdrawiam.

Bardzo ci współczuję. Nie tego jednak,że masz mniej znajomych niż kiedyś ale tego,że tak się tym przejmujesz. To naturalne,że jedne przyjażnie przetrwają próbę czasu a inne nie- ludzie się przecież zmieniają. Ciesz się tym co masz, piszesz,że masz chłopaka, którego kochasz i jesteś przez niego kochana- to super sprawa:) Doceń to dziewczyno. Na pewno twojej babci nie jest miło jak widzi takiego smutasa.

Nowa sytuacja sprawia że czujesz się niepewnie (piszesz o braku wiary w siebie).
Trochę mnie to dziwi ponieważ przedstawiłas sie jako osobę zaradną. Może to przez stres.
Jako nieco starsza koleżanka powiem tak: teraz dopiero zaczniesz żyć. Poznasz wielu ludzi.
Pielęgnuj te przyjaznie które zawarłaś w okresie liceum czy nawet gimnazjum. Bardzo dobrze że masz chłopaka który Cię wspiera.
Popracuj sama nad sobą, odnajdz swoje mocne i słabe strony (nad tymi pracuj). A przede wszystkim staraj sie wypocząć i zrelaksować przez wakacje. Pozniej czeka Cię cięzka harowka. Postaraj sie być dla swoich rodziców podporą jak i dla babci- pomóż im w miarę możliwości.
A przede wszystkim doceń ludzi którzy żyją z Tobą i dla Ciebie. Ciesz się z szans jakie stoją przed Tobą otworem. Powodzenia!

Wiesz, Lost, w pewnym sensie jestem do Ciebie podobna. Jestem niewiele starsza od Ciebie i sama jeszcze nie tak dawno czułam taką niepewność i brak wiary w swoje możliwości. Kiedy kończyłam LO i zaczynałam studia też było mi smutno, że straciłam kontakt z dawnymi znajomymi, bałam się, że nie zostanę zaakceptowana w nowej grupie ludzi (studia i pierwsza poważna praca). Moje obawy jednak szybko same minęły. Okazało się, że studia nie są takie trudne jak myślałam, że ludzie z grupy są świetni i powiem szczerze, że nawet fajniejsi niż w LO. Praca też mi się podobała. Nie miałam problemów, żeby połączyć naukę z pracą na etacie.

To, że kontakt ze starymi znajomymi się powoli zaciera to normalne. Zawsze zostaje garstka prawdziwych przyjaciół, czy dobrych znajomych z tej dużej grupy, np. z gimnazjum czy szkoły średniej. Ja mam kilku dobrych znajomych jeszcze z gimnazjum, z LO z nikim nie utrzymuję stałych kontaktów. Z ludźmi z byłej pracy też nie - mam jednego kolegę z tego okresu. Teraz skończyłam studia I stopnia i mimo, że bardzo lubiłam ludzi z grupy myślę, że na dłuższą metę nic z tego nie będzie. Teraz zastanawiam się jak to będzie w kolejnej szkole, czy będą fajni ludzie, czy dam radę na nowym kierunku, czy poradzę sobie i czy starczy mi zapału i chęci na kolejne studia. Zastanawiam się, czy dobrze zrobiłam wybierając 5 lat nauki zamiast 2 lat magisterium. Jak pogodzę pracę z bardzo trudnymi studiami itp. itd.

Czasem tak jest, że wizja zmiany życia, np. po zakończeniu szkoły, jest dla nas obca. Boimy się, bo nie wiemy czego się spodziewać. Zmienia się coś, co było stałe a przez to bezpieczne.

Głowa do góry. Masz chłopaka, który Cię wspiera, który Cię kocha. Skoro są ludzie, którzy wierzą w Ciebie, to muszą mieć jakiś powód. Nie możesz być taka beznadziejna jak Ci się wydaje Poradzisz sobie na pewno w nowej sytuacji, zdobędziesz nowych znajomych, może nawet przyjaciół.