strach przed przyszłością, brak wiary w siebie...

Myślę że sama w sobie zbyt długo pielęgnujesz uczucie że sobie nie poradzisz. Wszyscy boją się przyszłości, że nie poradzą sobie w dorosłym życiu, gdzie trzeba utrzymać dom, rodzinę, wychowywać dzieci, sprzątać gotować itd. Ale to tylko obawy. Nie wszystko od razu musi być idealnie, trzeba popracować nad niektórymi rzeczami, ale to normalne, nikt dopóki nie zacznie dorosłego życia nie będzie wiedział jak to jest. Skoro kochasz narzeczonego, jesteście razem, to będziecie sobie pomagać, masz na kogo liczyć w swoim życiu, więc skąd bierze się strach? Z niepewności, nie warto żyć niepewnością,bo to donikąd nie prowadzi. Rozpocznij życie u boku swego ukochanego a przekonasz się że nie taki diabeł straszny jak go malują.

Nie, poprostu jestes jeszcze nie gotowa na takie wyzwanie,sama o tym mowisz,po co na sile robic to czego sie nie chce....a jak tak sie stanie bedziesz nieszczesliwa,i w nastepstwie tego,doznasz rozczarowania ,a zalozenie rodziny do czegos zobowiazuje.Porozmawiaj ze swoim chlopakiem ,jesli cie kocha to napewno uszanuje twoja decyzje.Ten caly stan cie przygnebia,ale jak zaczniesz cos robic,to poczujesz sie dowartosciowana i wszystko pojdzie gladko....Glowa do gory!!!!!!

Ta bezczynnosc cie dobija, moze sprobuj szukac pracy ,gdziekolwiek.. po firmach ,biurach ,marketach,skonczylas studia ,to juz atrybut na dalsza droge,nic samo nie przyjdzie,zawsze cos za cos...ja pewnego dnia wstalam i mysle ,przeciesz rozczulanie nad soba nic nie da,chociaz na brak pracy nie narzekalam,zaczelam szukac kontaktow,wyjechalm za granice,nauczylam sie jezyka,spelniam swoje marzenia,raczej hobby ,pomagam rodzinie,a jestem calkiem zwykla kobieta,takze z kompleksami ...UWIERZ W SIEBIE

Witam Cię serdecznie,

       Pozwól, że spojrzę na Twoja wypowiedź z mojej perspektywy. W tym, co napisałaś są bardzo ważne informacje min. o Twojej psychice i świadomości sytuacji. Przede wszystkim tego, czym powinno być dla Ciebie małżeństwo. Decyzja z nim związana jest dużą odpowiedzialnością przede wszystkim za Ciebie, jako przyszłej żony, za Twoją gotowość nie tylko kochania, ale i radzenia sobie z trudnościami, rozwojem we dwoje, jakie to małżeństwo stawia przed każda parą. Małżeństwo nie jest odpowiedzialnością za kogoś, za partnera. Oboje wnosicie do związku (już na tym etapie narzeczeństwa) nadzieję, ze chcecie dzielić razem to, co przyniesie życie. Ślubowanie polega na tym, że jesteś gotowa, chcesz świadomie przyjmować to, co się stanie, ale biorąc odpowiedzialność za siebie i czyniąc to z miłości. Wypowiedziałaś się wyraźnie, że nie jesteś gotowa na małżeństwo. Twoje blokady mają przyczynę i trzeba zająć się właśnie nimi, teraz, kiedy się manifestują. Forsowanie siebie, zmuszanie, że jakoś będzie niestety nie poprawią Twojego samopoczucia po ślubie, dlatego że testem siły związku będzie pierwszy kłopot małżeński, jaki się pojawi. Statystyki są smutne, mamy dosyć rozczarowanych par, które nie tak wyobrażały sobie życie we dwoje.
Jeśli odczuwasz niska samoocenę, o czym również wyraźnie piszesz, to małżeństwo tego nie zmieni. Wykazujesz wg mnie dużą dojrzałość siebie, wiesz, co Ci przeszkadza, gdzie tkwią Twoje słabsze punkty i świetnie, to dużo, jeśli chodzi o zmianę. Myślę, że praca zawodowa będzie również takim testem samopoznania siebie i warto ja podjąć, dlatego, że sam fakt zarabiania na siebie, bycia niezależnym dużo wnosi do samooceny własnej i może dużo dobrego wnieść do Twojego związku.

Chce napisać jeszcze coś istotnego, jest w psychologii (polecam analizę transakcyjną Berna) teoria wg, której wyróżniamy trzy typy osobowości człowieka. Jedną z nich jest sposobowość dziecka. Powołując się na Twój opis siebie, że gdzieś wewnętrznie czujesz, że nie dorosłaś, że jesteś jeszcze dziewczynką, co nie jest czymś złym, ale ważnym dla Ciebie, i dla otoczenia. Dziewczynka, zatem musi dojrzeć, trzeba się nią zająć, aby mogła przeistoczyć się w dziewczynę, kobietę. Podejmowanie decyzji z miejsca psychiki, gdzie jesteś dziewczynką jest ważne i to jest właśnie ta decyzja, że nie jesteś gotowa na małżeństwo. To ważny głos i intuicja Cię nie zawodzi. Nie ignoruj go.
Życzę Ci dobrych decyzji przede wszystkim dla Ciebie.

Pozdrawiam!

Witaj,

     moją rolą jest wyciąganie pewnych wniosków z wypowiedzi, nie zaś analiza osobowości. Forum nie jest do tego miejscem. Mogę jedynie starać się pokazać trzecią perspektywę, kogoś z zewnątrz korzystając z doświadczenia i wiedzy specjalistycznej. Jeśli chodzi o Twoje zapytanie, co zrobić z owym poczuciem lęku o Twoją przyszłość, samodzielność. To pytanie chciałabym zadać Tobie. Zaproponować abyś spojrzała przede wszystkim na Twoje sukcesy małe i duże, oparła się na tym, co potrafisz, co lubisz robić, co lubisz w sobie, co Ci się udało a jestem pewna, że takie są Twoim udziałem. Skończyłaś studia - to duży sukces, nie pomniejszaj go. Pomyśl też o tym, czego chcesz, o czym marzysz, nawet, jeśli są to sprawy proste, nieskomplikowane tych też nie pomniejszaj.
Poszukaj interesujących Cię warsztatów rozwojowych, gdzie będziesz mogła pobyć ze sobą, poznać siebie, rozwinąć jakąś ważną dla Ciebie cechę albo zmierzyć się z cechą, której u siebie nie lubisz. Jest obecnie mnóstwo ofert spotkań, warsztatów psychologicznych, praktycznie dla każdego. Dokonuj zmian, ale tych małych, krok po kroku, nie spiesz się. Jeśli wyjazd to może z koleżanką, jeśli testujesz coś diametralnie nowego to w towarzystwie kogoś zaufanego. Możesz robić sobie plan Twoich poczynań, działań, jak, gdzie, kiedy, włącznie z planem awaryjnym. I tutaj ważna informacja - każdy z nas przeżywa lęki i obawy, to naturalna ludzka rzecz. Przeżywamy rozterki i nie powinniśmy się za to karcić.
Chcę dodać jeszcze, że każdy z nas, ja również, nosimy w sobie dziecko, taką część psychiki, która ma marzenia, chce być rozpieszczana, kochana, chce, aby się o nią troszczyć, chce figlować, bawić się i nie chce być z tego rozliczana, karcona. Może zamiast starać się na siłę pozbyć tej "dziewczynki w Tobie" zadbaj o nią jeszcze bardziej, posłuchaj, czego ona chce, pobądź z nią Ty sama. Kiedy spotkasz się ze sobą na tym poziomie, być może odkryjesz coś, co doda Ci odwagi, zmniejszy lęk, pozwoli przejść do innego etapu w życiu.

Pozdrawiam!

Hej, przypominasz mi mnie sama sprzed lat. Napisalas, ze duzo czytasz, wiec jesli czytalas "Dramat udanego dziecka" Alice Miller to powinien on tobie wiele pomoc, zycze tobie tego.

Spojrzyj tez na siebie Z DYSTANSU, i kogo widzisz?
Inteligentna mloda kobiete, po studiach wyzszych, warta milosci twojego mezczyzny, presumptywnie wspaniala, kochajaca i dbajaca o swoje dziecko matke (SZCZEGOLNIE O JEGO POTRZEBY EMOJONALNE w pirewszych trzech latach zycia)

Tak na koniec: ty nosisz w sobie jakies "parszywe ciezarki", ktore przeciez nie sa twoje, sa tobie narzucone z zewnatrz i przez lata, pozbadz sie ich, go blokuja one "wyfruniecie motyla na polane kwiatow", na Zycie... 
Pokochaj, jesli umiesz, wlasnie te mala, smutna i opuszczona dziewczynke w tobie...jej bardzo potrzebna jest twoja troska o nia, twoja milosc...

Hej. Jeżeli chodzi o strach przed przyszłością, to też mam problem...We wrześniu (tego roku) biorę ślub i jestem bardzo szczęśliwa z tego powodu Oboje z narzeczonym przyjechaliśmy do Warszawy i tu wynajmujemy mieszkanie i mamy pracę...Problem zaczyna się tu, że oboje nie wyobrażamy sobie życia w Warszawie na dłuższą metę, a wiadomo,że po ślubie musimy podąć jakieś decyzję.
Jesteśmy z małych miejscowości, ale chcieliśmy wrócić do siebie i tam budować mieszkanie...No ale tu właśnie rodzi się strach-a jeśli się nam nie uda? Każdy nam się dziwi, że chcemy stąd uciekać, ale mnie takie duże miejscowości męczą...Może ktoś ma jakieś doświadczenia ?Byłabym wdzięczna

Konkretnie- to chcemy wrócić do małej miejscowości i boję się, że nie uda nam się tam znaleźć pracy...Już nie wiem czy może nie warto tu zostać i być w miejscu w którym się nie chce kosztem czegoś...Moja siostra mieszka w Warszawie i na pomysł mojego powrotu do rodzinnej miejscowości strasznie się obruszyła, że to nie ma sensu...I to wzbudziło mój niepokój

skarbek2312, rozumiem cię, bo mam trochę podobną sytuację; mieszkam z moim facetem, w jego domu, obok jego rodziny (prawie cała rodzina mieszka w zasięgu kilkunastu kilometrów); ja jestem tutaj sama, odcięta od znajomych, rodziny i możliwości rozwoju (akurat odcięcie od mojej rodziny mi nie przeszkadza, ale od znajomych i możliwości rozwoju tak)
też czuję, że jego rodzina mnie nie akceptuje do końca, bo jestem od nich 'inna', bo myślę inaczej, bo nie chcę być z nimi blisko (oni wszyscy trzymają się strasznie blisko siebie, lubią kontrolować)
masz strasznie trudną decyzję do podjęcia, bo jeśli kochasz swojego chłopaka i chcesz z nim być a jednocześnie nie czujesz się pewnie z jego rodziną, nie czujesz się akceptowana, no to jest nieciekawie
tak jak piszę, ja się zdecydowałam, ale przeżywam koszmar i jestem bliska odejścia od niego, powoli przestaje mi na nim zależeć; w moim przypadku zbyt duża różnica w postrzeganiu świata przeze mnie i przez jego rodzinę sprawiają, że nie ma szans na porozumienie no i taki klimat potrafi zniszczyć uczucie, zwłaszcza jeśli facet jest blisko ze swoją rodzinką
z tego co piszesz to ci na nim zależy, dlatego żadne rady nie mają tu sensu i tak zrobisz tak jak ci serce lub rozum podpowie
ale ja bym ci radziła mimo wszystko spróbować się przeprowadzić do niego i zobaczyć jak będzie, zawsze przecież będziesz mogła wrócić na stare śmieci, jak będziesz się w nowym miejscu źle czuła
może w twoim wypadku będzie inaczej niż w moim, może znajdziesz sobie pracę, nowych znajomych w nowym miejscu, nabierzesz dystansu do jego rodziny i wszystko się jakoś ułoży
ja bym spróbowała na twoim miejscu

jeszcze dodam do wątku, że mam podobnie jak autorka, też jestem osobą mało wierzącą w siebie, mało zdecydowaną, nie wiem czego chcę/boję się realizować moje marzenia,
moja sytuacja z chłopakiem i jego rodziną jest dość mocno pogmatwana i mój 'konflikt' z nimi wynika z mojego dzieciństwa
rodzina mojego faceta jest surowa w ocenach, lubi mieć ostatnie słowo, identycznie jak mój ojciec i najzwyczajniej w świecie boję się ich, boję się ich opinii na mój temat, na temat tego co robię i jaka jestem, nie potrafię być przy nich sobą, i zazwyczaj zachowuję się jak wystraszone zwierzę lub ich unikam; są oni podobnie jak mój ojciec mało otwarci na inność, dlatego uważam ich za beznadziejnych, ograniczonych, ale strach przed nimi jednak pozostaje; na dodatek mój facet dość mocno przypomina mi mojego ojca, z którym byłam bardzo blisko jako dziecko - byłam tzw. 'udanym dzieckiem' - najlepsza uczennica, grzeczna, mądra, taka mała dorosła, ojciec się mną chwalił, był ze mnie dumny; jednocześnie nie znosił sprzeciwu, miałam być taka, jak on chciał żebym była; miałam w swoim życiu okres buntu, wtedy czułam się sobą, czułam się zaje....biście, czułam się wolna; potem całe bagno wróciło; postanowiłam wyjechać z miejsca, w którym akurat żyłam, żeby się od tego bagna uwolnić; ale wyjeżdżając byłam słaba (psychicznie), no i trafiłam na mojego obecnego chłopaka , historia zatoczyła koło; ale ja się nie poddaję, jestem uparta i jak tylko będę miała możliwość to odchodzę od niego, nie chcę powtarzać w dorosłym życiu historii z ojcem
chcę się znowu poczuć wolna jak przez te parę lat, kiedy odkryłam siebie i byłam szczęśliwa, wiem, że jest to możliwe

szczerze mówiąc to się Tobie dziwię, że aż tak się boisz; jeśli to jest twoje mieszkanie to nawet dla samej siebie a nie dla faceta mogłabyś spróbować najpierw poszukać pracy w tym mieście, potem się przeprowadzić, zobaczyć jak to jest żyć na własny rachunek, spróbować....
ja odkąd pamiętam chciałam się wyrwać z domu, także jakbym miała taką możliwość jak ty, nie zastanawiałabym się
no ale wiadomo, każdy jest inny, każdy ma innego rodzaju opory i lęki

edit: kurczę, napisałaś na początku samym, że czujesz, że nie dasz rady..., ale w czym konkretnie? w znalezieniu pracy? w utrzymaniu jej? czy w samodzielnym życiu ogólnie?
piszesz, że nie masz tam nikogo bliskiego? no a facet?

jeśli chodzi o mój związek to właśnie się duszę i to bardzo
mój facet dał mi wiele miłości, ale jednocześnie mnie ogranicza, ma w swojej głowie obraz dziewczyny, żony, jaka powinna być i chciał ze mnie zrobić kogoś takiego; kompletnie nie licząc się z tym, czego ja chcę; przyznam, że dałam mu sobą kierować, zwłaszcza na początku, bo go kochałam bardzo; no i pewnie dlatego, że się bałam, że jak się postawię, pokażę czego chce to mnie zostawi, wiem, żałosne i głupie z mojej strony, no ale cóż
także powodem nie jest tylko jego rodzina, ale on sam, mam wrażenie, że nie jestem w stanie sprostać jego/ich oczekiwaniom; właściwie to nie chcę, mam inne zdanie na wiele tematów dotyczących bycia razem, życia z kimś
mimo tego, że jesteśmy dość mocno do siebie podobni, podobnie odczuwamy wiele rzeczy, to w pewnych sferach kompletnie się nie zgadzamy, on jest strasznym tradycjonalistą, ja jestem zupełnym przeciwieństwem
cenię sobie wolność, chciałabym partnerstwa w związku, a nie podporządkowania
będąc z nim ciągle czuję jakiś brak, jakiś niedosyt, ograniczenie

może dodam jeszcze, że mieszkam za granicą a mój facet nie jest Polakiem; u nich bycie blisko z rodziną jest normalne, dla mnie jest strasznym ograniczeniem, wkurza mnie fakt, że mamusia i siostry mieszkają obok i widzą każdy mój krok, przyłażą ciągle, albo ja powinnam do nich łazić i pier.... smuty o pogodzie, bo wspólnych tematów nie mamy w ogóle, nie dogaduję się kompletnie z nimi, oni są dla mnie totalnie płytcy; dlatego jest ten ból, bo oni by chcieli 'normalnego' jak dla nich kontaktu, a ja ich unikam, bo nie mam o czym z nimi rozmawiać, a rozmowy o pogodzie strasznie mnie męczą

w tej chwili jestem w dosyć kiepskiej sytuacji, głównie psychicznej, bo nie mam pracy, mieszkam w jego domu, jestem skazana na jego łaskę; pracy szukam od dobrych kilku miesięcy, bez rezultatów - kryzys; gdybym była w stanie jakąś znaleźć to po uzbieraniu odpowiedniej sumy, jak najszybciej bym się wyprowadziła;
jego rodzinie fakt, że nie pracuję, strasznie się nie podoba, czego mi wprost nie powiedzą, ale widzę to po ich zachowaniu
nie raz słyszałam jak wypowiadali się na temat ludzi, którzy nie pracują, o mnie pewnie gadają to samo
przez to wszystko bardzo kiepsko się czuję i zastanawiam się, czy w ogóle byłabym w stanie podjąć jakąkolwiek pracę, doszło nawet do tego, że wydaje mi się, że się do niczego nie nadaję, unikam ludzi, nie mam tu nikogo z kim mogłabym o tym pogadać
jednym słowem wpieprzyłam się w bagno, jak zwykle zresztą

nie masz co przepraszać, dobrze jest z siebie wywalić, co siedzi w środku
wiesz, skoro jest tak jak piszesz, skoro nie lubisz być sama, wolisz z ludźmi, z rodziną, to rozumiem
widocznie nie jesteś na to gotowa

ja jestem inna, mi nie przeszkadza spędzanie czasu samemu, nigdy się sama ze sobą nie nudzę, taki typ samotnika ze mnie jest; ale oczywiście potrzebę spotykania się z ludźmi też mam od czasu do czasu; tylko, że u mnie jest ten problem, że nie mam takich znajomych, z którymi miałabym się ochotę spotykać i bycie samemu, lub tylko z chłopakiem, powoduje, że też mam doły, bo ileż można

Ciekawe jak sie czuje i jak przeszła przez to wszystko autorka tego wątku. Proszę odezwij się.. Napisz jak Ci poszło...

Dziewczyny co u was? Jak sytuacja sie zmienila i czy w ogole?Nie bylo wpisu juz ponad rok.Dajcie znac.pozdrawiam:)