Psychoterapeuta, który sam nie radzi sobie w życiu

Jeżeli ktoś studiuje psychologię, żeby sprostać wewnętrznym problemom, z dużym prawdopodobieństwem wcale ich nie rozwiąże. Żeby zrozumieć, dlaczego psycholodzy nie są idealnymi małżonkami/rodzicami/przyjaciółmi należy sobie bowiem zdać sprawę z jednej rzeczy.

Psychologia nie daje rozwiązań, nie zajmuje się opracowywaniem wzoru na szczęście lub ustalaniem, co jest słuszne. Co zaś za tym idzie, psycholog nie jest mędrcem, który pozjadał wszystkie rozumy i powie nam, jak żyć - może jedynie powiedzieć, dlaczego żyjemy w taki sposób i jakie mamy inne możliwości. Nie wskaże nam jednak tej jednej, najwłaściwszej.

Poza tym ocenianie kompetencji zawodowych pod kątem życia prywatnego jest nie w porządku w niemalże każdym zawodzie. Nie można przecież być pewnym, że małżeństwo terapeuty rozpadło się z jego winy, a nie z powodu niedojrzałości drugiej osoby i wie o tym każdy, kto choć raz mocno się starał, ale nie miał w tych staraniach wzajemności.

Co więcej, psycholog to nie uzdrowiciel, który ma pomóc wszystkim w swojej rodzinie. Terapeuta może przynieść ulgę tym, którzy po nią przychodzą, szukają terapeuty i chcą sobie poradzić z problemem. Nie da się natomiast pomóc bliskiej osobie, która nie widzi, że ma kłopot i nie chce żadnego wsparcia psychologicznego. A na samym końcu dodam, że nigdy nie powinno się leczyć swojej rodziny/przyjaciół/partnerów, ponieważ terapia będzie miała pozytywne oddziaływanie tylko wtedy, kiedy relacja między leczącym a leczonym jest czysto terapeutyczna...

Oceniam wiarygodność psychologa efektami współpracy. Jeżeli na skutek rozmów z psychologiem mamy wrażenie, że sytuacja jest dla nas jaśniejsza, że jesteśmy bardziej świadomi, jeśli na podstawie terapii wyciągamy wnioski ze swojego sposobu postępowania - to spełnił on swoją rolę. Jeżeli z kolei podziwiamy osiągnięcia osobiste psychologa, ale nasze własne z nim spotkania nie wnoszą wiele nowego mimo zaangażowania i cierpliwości również z naszej strony, to nic by nam nie dało, że możemy go sobie postawić za wzór...

Dokładnie tak. I od tego właśnie należy zacząć rozważania nad skutecznością każdej psychoterapii, bo przede wszystkim trzeba chcieć zauważyć swój problem, ale jeszcze bardziej usiłować coś z nim zrobić.
A wracając do tematu głównego... Również jestem zdania, że nie należy sytuacji osobistej terapeuty łączyć z jego umiejętnościami zawodowymi. To, że ktoś nie jest szczęśliwy w życiu nie znaczy przecież, że nie rozumie, gdzie tkwi podłoże takiej sytuacji. Jeśli ktoś ocenia wartość zawodową psychologa przez pryzmat jego osobistego życia to tak jakby nie bardzo rozumiał na czym polega jego rola. Tak czy inaczej, zgodnie z tym co pisze Yvette, to sami pacjenci decydują czy chcą i w jakim stopniu poddać się terapii, a praca terapeuty jest tylko ich podporą.

Nie, mnie osobiście ten problem nie dotyczy- nie jestem bowiem ani psychoterapeutą, ani pacjentem korzystającym z terapii. Kiedyś zastanawiałam się jednak nad tym problemem, więc postanowiłam zapytać o opinię również inne osoby. Jest to wolny temat do dyskusji, wymiany poglądów, czy podzielenia się uwagami. Zapraszam .

Na psychologię zawsze idą ludzie, którzy mają jakieś problemy emocjonalne. Nie znam nikogo kto poszedł na psychologię nie mając po temu powodów. I nie nie są to jakieś straszne zaburzenia, ale są.
Psycholog jest od tego by być nam obcym głosem, bezkompromisowym, który zada nam pytania, których sami sobie nie zadamy.
Co z tego, że wiem co ze mną jest nie tak, skoro nie zadaję sobie odpowiednich pytań, bo nie chcę znać na nie odpowiedzi?
Można wiedzieć wszystko o swojej przypadłości. Magia leży w  tym, że obca osoba powie nam to samo.
I nieważnym jest wtedy - czy radzi sobie z własnym życiem, czy nie.
Wielokrotnie podaję znajomym rozwiązania i czuję się, jakbym łgała.
Podaję ludziom rozwiązania, które dla mnie też byłyby dobre - ale sama nie umiem ich zastosować. Ale to nie znaczy, że one nie zadziałają .
Nie nie jestem psychologiem - przynajmniej z wykształcenia.
Raczej obserwatorem...

Ale coś w tym jednak jest, że tak grubo kreśląc to na psychologię idą ludzie poszukujący siebie, na pielęgniarstwo ludzie niezaopiekowani we własnych rodzinach, nauczyciele to osoby o małej pewności szukające grona posłusznych słuchaczy, biznesmeni to osoby z niskim poczuciem atrakcyjności chcący udowodnić swoją wartość, lekarze to albo narcystyczne dzieci lekarzy itd. Wiem, że upraszaczam ale coś w tym jest, jakiś ukryty sens, kierunek, ideą jaka nas nęci.
Jednak jak nie można oceniać wartości samochodu po kolorze tak nie mozna wiele powiedzieć o człowieku po zawodzie. I pewnie tyczy się to też psychologów.

ja nie widze nic zlego w tym,ze ktos chce poznac siebie,ba ja to popieram.a czy ktos dzieki wiedzy ktora zdobyl bedzie chcial pomagac innym to jego sprawa.

relacja terapeuta- pacjent odzwierciedla pierwotna wiez rodzic-dziecko. (mowie tu o podejsciu ktore sama znam czyli psychodynamicznym) w zwiazku z tym przed terapeuta zachowujesz sie jak przed rodzicem,twoim facetem i generalnie najblizszymi i dzieki m.in. tej informacji on jest w stanie pomoc. mialam przeswiadczenie sama ze jesy to osoba jakby ode mnie lepsza,madrzejsza itd.zostalam jednak uswiadomiona ze wszyscy jestesmy rowni :)a z tym piwem to sie mega rozbawilam;D

ma przewage kompetencji? dla mnie ma wiedze,doswiadczenie ktore moga Ci pomoc  a nie przewage czegokolwiek. ja osobiscie nie stosuje zasady bezgranicznego zaufania- zafundowalam ja sobie z moja pierwsza psycholozka i to nie byla owocna dla mnie wspolpraca.a o relacji terapeuta- pacjent a pacjent- facet nie mialam na mysli zycia codziennego,o ktorym wspomnialas. chodzilo mi o sama relacje,zachowywanie sie w stosunku do tej osoby typu uleglosc,agresywnosc, unikanie itp itd.

A ja znam niestety sporo ludzi-prostych białek, którzy idą na psychologię bo prowadzenie własnej praktyki w tej dziedzinie to wg nich "dobra kasa". A potem wychodzą takie kwiatki na zajęciach, że pedofil to wg nich pedał itd (z życia wzięte).

Szczerze mówiąc daleka jestem od robienia podziałów ale widzę coraz bardziej wśród młodych ludzi podział na te właśnie rozwielitki, które kują do egzaminów byle zaliczyć i skończyć studia i, które faktycznie niewiele problemów mają ze sobą bo nawet jeśli je mają to nie za bardzo się nad nimi zastanawiają - i te osoby, które poszukują, zadają pytania i próbują zrozumieć otaczający ich świat. I paradoksalnie właśnie przez te cechy często kończą na rozdrożu bo szukając sensu nietrudno jest się pogubić. Pytanie jednak brzmi - przedstawiciele której z grup są lepszym materiałem na psychologów? Ja odpowiedzi nie znam. Niemniej jednak gdybym sama wybierała to wolałabym kogoś, kto jest przynajmniej po części w stanie zrozumieć moje problemy dlatego, że sam kiedyś był w takiej samej albo podobnej sytuacji zamiast dziewczynki, która podręcznikowo będzie zadawać mi "odpowiednie pytania" zastanawiając się jednocześnie co zrobi dzisiaj na obiad.

Suma sumarum - wydaje mi się, że wyjątków jest od groma ale jednak skłonna jestem zaryzykować twierdzenie, że dobrego psychologa czyni wysoka empatia i duża świadomość emocji zarówno swoich jak i cudzych. Idąc tym tropem - takie osoby jednocześnie bardziej narażone są na przeszkody życiowe.

Mam nadzieję, że nie zaplątałam się bardzo.

Dawno nie czytałam większych bzdur.

Cóż... Jako studentka psychologii będę się bronić. Nie zauważyłam, żeby ludzie na moim kierunku posiadali jakieś zaburzenia emocjonalne. Według mnie jest wręcz odwrotnie. Osobiście wybrałam ten kierunek między innymi dlatego, że oczekiwałam spotkać grupę ludzi nie obrażających się za byle gówno ( przepraszam za może zbyt ostre słowa) nastawionych na współpracę, miłych, uprzejmych, inteligentnych, wiedzących czego od życia pragną. I tak też się stało!
Mieszkam z studentkami innych kierunków i nie zauważyłam u nich takiego zaangażowania, pracy, poświęcenia a przede wszystkim pasji jaką wkładają studenci psychologii w naukę. Dla zdecydowanej większości nie działa to na zasadzie zdać, zakuć, zapomnieć, a ściąganie jest zjawiskiem zupełnie obcym i krytykowanym. Nie wiem na jakiej podstawie ludzie twierdzą, że na ten kierunek wybierają się osoby z zaburzeniami, szukające uzdrowienia. Nie raz na zajęciach dyskutowaliśmy na ten temat, a wykładowca przedsawił badania wg których NA PSYCHOLOGII JEST TAKA SAMA LICZBA OSÓB Z PROBLAMAMI O PODŁOŻU PSYCHICZNYM JAK I NA INNYCH KIERUNKACH. Nie wiem gdzie widzicie problem? Polecam skupić się na własnych problemach, a nie szukać ich u innych. Pozdrawiam

Witam

Jestem nowa, ale włącze się do dyskusji.
Idąc za tematem przewodnim -"Psychoterapeuta, który sam nie radzi sobie w życiu," uważam że to też ludzie którzy mają swoje prywatne życie a co za tym idzie -stres, kłopoty, problemy życia codziennego. Czyż lekarz nie choruje?! .... tak samo jak każdy i nie zawsze sam może sobie pomóc! a co do psychoterapeutów to też mają superwizora.
Studia natomiast wybierane są wg własnych predyspozycji, zdolności i zainteresowań, pomijam fakt kiedy to rodzice sponsorują studia i wybierają je własnym dzieciom dla zaspokojenia swoich chorych ambicji!

pozdrawiam

Hehe równiez wiekszej glupoty nie slyszalam Ja studiuje dziennikarstwo i ciekawa jestem co moglbys powiedziec na temat moich problemow przez pryzmat wybranego kierunku

Dziennikarze...ci to są dopiero porąbani...
A czytając te dyskusję dochodzę do wniosku, że ludzie nie wiedzą na czym polega pomoc psychologiczna...pomocy tej udziela sie zawsze komus innemu, nigdy sobie samemu!...to jest własnie jej sedno...każda osoba, ktora zajmuje sie zawodowo udzielaniem pomocy, rowniez sama potrzebuje pomocy i zwraca się po nią do innego profesjonalisty...tylko rozmawiając z drugim człowiekiem można bowiem we własciwy sposob przepracowac swoje problemy...byłoby nawet dziwne, gdyby taka osoba takich problemów nie odczuwała...to świadczyłoby o jej niskiej samoświadomości bądź wrażliwości.

Po wtóre jest powiedzenie: szewc bez butów chodzi...i jest w tym wiele życiowej prawdy.

Madelaine, sądzę, że członkowie Polskiego Towarzystwa Terapeutycznego by się z Tobą nie zgodzili, a nawet od strony formalnej jak najbardziej można powiedzieć o kimś "terapeuta".

Co masz na myśli mówiąc, że "zawsze jest się terapeutą w jakiejś dziedzinie"? Nie należy mylić doradzania komuś z terapią, do której należy posiadać stosowną wiedzę i nierzadko certyfikaty.

Nie odwoływałabym się także do listy biegłych sądowych, ponieważ nasze prawodawstwo podchodzi do psychoterapii po macoszemu i do dziś nie mamy jasnej ustawy, która regulowałaby, jakie kwalifikacje powinni posiadać przedstawiciele poszczególnych zawodów. Właśnie dlatego powstają towarzystwa, które stawiają wymogi formalne kandydatom, często zapewniają superwizora danemu psychologowi/psychiatrze/psychoterapeucie/terapeucie zajęciowemu itd.

I tu uważam dochodzimy do tego, co jest m.in. tematem wątku. Brak odpowiednich przepisów, które regulowałyby kwestię udzielania pomocy psychologicznej prowadzą do sytuacji, w której psychoterapeuta zaczyna mieć problemy z odpowiednim wykonywaniem swojego zawodu. I teraz pytanie, ilu pacjentów odbierze źle prowadzoną terapię jako objaw tego, że psycholog pewnie nie radzi sobie z własnym życiem, przenosząc tą ocenę na innych specjalistów?

Madelaine5
Oddałas powagę sytuacji.
Ja również znam kogoś, kto studiuje psychologię. i martwię się tym, ze kiedyś być może zechce otworzyć praktykę.
Osoba z nerwicą narcystyczną. Osoba rzutująca własny problem na innych. Przerzucająca odpowiedzialność. Nie dopuszczająca do nazwania własnego problemu. Opierająca się łagodnym rozmowom i ostrym diagnozom. Wpatrzona we własne, najważniejsze dla niego cele emocjonalne, dla których niszczy ludzi wcale jeszcze nie będą specjalistą.
Taki człowiek nie powinien pomagać ludziom. Taki człowiek będzie używał ludzi.

Mocno odbiegliśmy od tematu.
I wracając - jedynym problemem własnym psychologa, psychoterapeuty etc. etc., który uważam za uniemożliwiający pracę z ludźmi - jest problem związany z przypadłościami narcystycznymi: Piotruś Pan, narcyzm, nerwica narcystyczna. I pewnie kilka innych, których nazw nie znam - bo fachowcem nie jestem .

Terapia własna wchodzi w skład każdego kursu psychoterapeutycznego...Nie ma na to żadnego osobnego papieru...ale jak widać być może jest jej za mało albo byc może osoby prowadzące taki kurs nie zauważają, że czasem problem jest głęboki...a nie ma tez chyba u nas żadnego formalnego obowiązku by psychoterapeuta- nawet bedący na kontrakcie z NFZ- superwizował swoją pracę...
Moim zdaniem jest bardzo niedobrze, jesli wszystko rozbija się o pieniądze...

Jest oczywistą rzeczą, że nasze studia są przeteoretyzowane a tez, że zawsze każdy studiując psychologię w pierwszym rzędzie dostrzega problemy u siebie (podobne zjawiska zachodzą zreszta u studiującyh medycynę), nawet jesli wcześniej ich nie zauważał... problem jednak z tym, że nie ma co i gdzie z tym zrobić bo przecież publiczne placowki służby zdrowia są nastwione na pomoc osobom ewidentnie nie radzącym sobie w życiu a nie osobom, ktore nagle odkryły w sobie jakies problemy i chciałyby tylko podnieśc jakość swojego funkcjonowania.A to niestety jest ważne by chcąc pomagać innym jednak zacząć od siebie bo stan ducha osoby, ktora udziela pomocy jednak przecież bardzo wpływa na pacjentów.
Jest też oczywiste, że przyszły psycholog nie ma ochoty rozmawiać z osobami z boku, czy ze znajomymi, którzy zarzucają mu to a tamto, tylko chciałby porozmawiać o swoich sprawach ze specjalistą czyli ze swoim kolegą po fachu.

Z tego co mi wiadomo, każdy psychoterapeuta (bo tylko o takich tu mówimy) ma obowiązek miec ukończone studia wyższe...Fakt, że moga to byc jakiejolwike studia, co jest zadziwiające...jednak psychoterapie postrzega sie przeciez jako wyższy stopień wtajemniczenia niz psychologia czy psychiatria...a u nas moga zajmować sie nia osoby, ktore nie miały nic wspólnego z tymi dziedzinami wiedzy..zastanawiające...

Dziedzina ta jest o tyle niebezpieczna, że łatwo w niej o nadużycia- większe lub mniejsze a udowodnienie czegokolwiek jest bardzo trudne -zwłaszcza psychologom, którzy ciągle nie mają organu nadzorującego ich pracę jak Izba Lekarska.
Wg mnie tu jest pies pogrzebany bo często absolwent psychologii jesli chce moze posiąść samodzielnie wszechstronne umiejętnosci do uprawiania swojego fachu i niekoniecznie musi bulić ciężką kasę na kursy i superwizorów prowadzących te kursy, ktorzy często wcale aż tak nie baczą, czy aby jego absolwenci naprawde postępują etycznie...Superwizor terapeuty, o ktorym pisałam, ewidentnie przymknął na to oko:(
A tez wielu z nich prowadzi psychoterapię juz w trakcie kursu- "na kimś" przeciez musi sie uczyć, nie ma czegos takiego jak zezwolenie na prowadzenie psychoterapii, która miałaby byc np. licencja psychoterapeuty.

Reklamą w necie moim zdaniem tez trudno się kierować bo w naszym necie jest wszystko -szwarc, mydło i powidło a tez ciągle zbyt często bezkarnie mozna robic ludziom krzywdę poprzez to medium.

Tak więc tak naprawdę to nie ma żadnych żelaznych wyznaczników, ktorymi powinno sie kierować przy wyborze psychoterapeuty a też formalnie nie ma nad nimi żadnego nadzoru:(

Nie pisz, proszę, posta pod postem, a jeżeli chcesz coś dopisać to użyj opcji "edytuj", o czym mówi pkt 11 naszego Regulaminu. (Moderatorka Olina)

A ja bardzo chętnie posłucham...:)

Hmmm,
owszem, ogromna ilość twierdzeń psychologicznych poddaje się falsyfikacji (choć nie zauważyłem, aby w jakiejkolwiek dyscyplinie naukowej na co dzień podawano doświadczenia ewentualnie w tym celu przydatne). Nie umniejszając w żaden sposób osiągnięć Karla Poppera, którego wkład w filozofię nauki jest bezsporny, obawiam się, że być może nie wiedział za bardzo, czym nowoczesna psychologia się zajmuje Z tego, co pamiętam sprzed wielu lat, atakował zresztą głównie psychoanalizę, nie psychologię, ale nie upieram się, bo być może nie pamiętam dokładnie.
Nowoczesna psychologia bardzo szeroko w swych badaniach stosuje metodę eksperymentalną (polecam na przykład: Brzeziński, J. (2010) Metodologia badań psychologicznych. Warszawa: PWN, lub Ferguson, G.A., Takane, Y. (2009) Analiza statystyczna w psychologii i pedagogice. Warszawa: PWN - gdyby ludzie mieli czasem do czynienia z taką literaturą, naprawdę mieliby pojęcie o psychologii wolne od zabobonów...).
Nie dotyczy to jednak psychologii klinicznej i psychoterapii, bo w tych dyscyplinach stosowanie metody eksperymentalnej często okazuje się po prostu niemożliwe. Nad czym natomiast ubolewam - psychoterapia jest wg mnie w ogóle Dzikim Zachodem psychologii i w praktyce nikt za bardzo nad nią nie panuje...

W moim przekonaniu powiedzenie, że "szewc bez butów chodzi" jest zupełnie nieuzasadnione w odniesieniu do psychologa i wielu jeszcze innych zawodów (to zupełnie tak, jakby księdzu dawać pełne przyzwolenie na najbardziej plugawe grzechy, a prokuratorowi - na działalność przestępczą itd.). Jeśli ktoś chce bez butów chodzić, moim zdaniem nie powinien zostawać psychologiem, a zwłaszcza psychoterapeutą.
Każdy z nas może zachorować psychicznie, jeśli sytuacja przerośnie jego możliwości adaptacyjne. Jeśli jednak ktokolwiek, stojąc w pozycji autorytetu, swoim codziennym zachowaniem permanentnie zaprzecza głoszonym przez samego siebie zasadom, należy zastanowić się, czy pozycja autorytetu faktycznie mu się należy. Dla przykładu: znam przypadki, kiedy czynny alkoholik, nie radzący sobie kompletnie z nałogiem, prowadził grupę terapeutyczną, doradzając ludziom codziennie w zakresie lecznictwa odwykowego - czy można to usprawiedliwić "chodzeniem bez butów"? Moim zdaniem sytuacja taka jest po prostu karygodna.

Osobiście zawsze przestrzegam klientów przez psychoterapeutami - nieudacznikami. Ponieważ, jak widzę, problem jest żywotny i cieszy się zainteresowaniem, wpadłem na pomysł pewnej publikacji z tego zakresu.

Porównanie psychologii z astrologią uważam za absurdalne.

Co do studiów psychologicznych - studiując psychologię sam się często zastanawiałem, co właściwie przywiodło na te studia zwłaszcza niektóre osoby. Wyrobiłem sobie taki pogląd (myślę, że pewnie dotyczy to wszelkich innych kierunków) - w moim przekonaniu studentów psychologii można z grubsza podzielić na 3 grupy:
Pierwsza to osoby, które wiedziały, po co przychodzą na te studia, wiedziały, na czym te studia polegają i studia spełniły ich oczekiwania. Studiowali więc swoją ulubioną dyscyplinę naukową i - jak sądzę - stanowią dziś grono dobrych w tym zakresie fachowców.
Druga to ludzie, którzy wprawdzie z premedytacją startowali na psychologię, jednak studia nie spełniły zupełnie ich magicznych oczekiwań; dla przykładu: spodziewali się, że psychologia rozwiąże ich osobiste problemy lub umożliwi im swobodne czytanie w ludzkich głowach. Ci nierzadko uprawiają dziś magię pod szyldem psychologii, usiłując mimo wszystko podciągnąć tę ostatnią pod osobiście wyznawane, kulawe oczekiwania - znam takich osób sporo.
Trzecia to osoby zupełnie przypadkowe, pragnące postudiować sobie cokolwiek i dobrze się bawić - a że trafiły akurat na psychologię, to zwykle przez jakiś czas odrobinę psychologizują.
Co najsmutniejsze - niestety, zatrudnienie w zawodzie psychologa nie jest rozdzielane racjonalnie według powyższego klucza. Implikacje są oczywiste: w zawodzie psychologa zapewne pracują dziś przedstawiciele wszystkich wymienionych grup.

Witam Wszystkich ,

Nigdy nie udzielałam się na żadnym forum, jednak zdecydowałam się zabrać głos w tym temacie, ponieważ ostatnio bardzo mnie on dotyczy. Jestem z zawodu pedagogiem specjalnym , zajmowałam się też trochę różnymi rodzajami terapii i właściwie od zawsze lubiłam zagłebiać się w ludzka psychikę i tym samym również zaglądać w czyjąś duszę . Mimo iż swoje studia wybrałam dość przypadkowo, zawsze gdzieś z tyłu głowy zgadzałam się z poglądem, że ludzie nie zostają psychologami czy pedagogami z misyjnych pobudek, tylko szukają odpowiedzi na swoje własne pytania.

Mimo iż od lat właściwie pomagam w rozwiazywaniu problemów innych ludzi, przyszedł czas, kiedy z moimi własnymi przestałam sobie radzić. Mieszkam w Szwecji , w Polsce zostawiłam rodzinę i przyjaciół , których znam od niemal 20 lat. Nigdy nie załamywały mnie niepowodzenia, zawsze umiałam się podnieść i iść dalej. Jednak doswiadczyłam na własnej skórze sytuacji, która wydawała mi się bez wyjścia. W ciagu zaledwie 3 tygodni całe moje zycie się rozleciało. Bez dramatyzowania i dośc obiektywnie mogę to stwierdzić, gdyż ma to miejscekiedy wraca się do domu , w kt Twoje miejsce zajmuje 19 latka , na Twoją prace ktoś się cichcem połaszczył, nagle nie masz grosza w kieszeni , a ludzie dookoła tylko czekają, żeby skopać leżącego. Po przejściu wszystkich faz od szoku przez furię, zalewanie robala, aż do marazmu, stwierdziłam, że jednak potrzebuje pomocy kogoś zupełnie niezwiązanego z całym syfem. Kto bez emocji i zaangazowania spojrzy na moją sytuację i powie mi jak to wygląda. Owszem, w mojej głowie pojawiła się myśl, że jest to moja osobista i w pewnym  sensie również zawodowa porażka. Powinna przecież sobie sama pomóc. Lekarzu ulecz się sam. Miałam zupełną świadomość tego co się ze mną dzieje, potrafiłam sobie nawet sama dać takie rady jak bym dała innym. Oczywiście było to wszystko bezcelowe, bo w grę wchodzi moje własne życie i niesamowita dawka emocji, która nie pozwala na trzeźwe myslenie. Własnie dlatego lekarz ani terapeuta nie moze zajmować się nikim z rodziny ani z grona znajomych.

Właśnie dlatego teraz mogę się na ten temat wypowiedzieć z pełną świadomością. Psycholog też jest człowiekiem i tez ma prawo czasami głośno przyznać, że nie wszystko jest cudowne i wspaniałe i ma również prawo do ratowania siebie i swojej psychiki.

PS Ostatecznie moja wizyta u terapeuty nie doszła do skutku z przyczyn ode mnie neizależych. Niestety, zlekceważono mój stan psychiczny . Ostatecznie zwyciężyła moja wola życia i chyba jedna twarda ze mnie suka, skoro udało mi się pozbierać siebie , posklejać życie i mieć satysfakcję załatwiając sprawy z kazdą żmiją osobno . Co Ci nie zabije, to Cię wzmoci. Jednak trzeba pamietać, że nigdy nei wiadomo , gdzie człowiek ma granicę, za która już mu jest wszystko obojętne.

Bardzo ciekawe podejście do tematu . Chyba już bardzo "zeszwedziałam" , gdyz zupełnie odwykłam od tak otwartej krytyki i nazywania rzeczy po imieniu ( w Szwecji własciwie nigdy się tego nie robi, są inne sposoby "na okrętkę " , ale zawsze okraszone pozytywami ). Rzeczywiście tytuł i autorytet przyznawany  własciwie "z urzędu " daje sporą władzę nad drugim człowiekiem i nieumiejętne postępowanie może wywołać naparwdę opłakane skutki. A przede wszystkim może skutecznie zrazić do szukania pomocy , tej prawdziwej. Przecież nikt nie bedzie biegał od jednego gabinetu do drugiego w poszukiwaniu osób kompetentnych.
W dodatku, może na forum psychologicznym to stwierdzeniem bedzie włożeniem kija w mrowisko, ale uważam, że zdecydowanie za duzo jest "wykształconych humanistów", psych, ped i socjo, którzy swoja wiedzę cieżko zdobywali na 500 osobowych wykładach ( frekwencja 20 szt ), przetrudnych egzaminach itp. Potem się okazuje, że rynek nie jest w stanie przyjąć tych wszystkich mgr, więc dobrym rozwiazaniem, także dla swoich frustracji, jest bycie terapeutą. Sama znam naparwdę wiele takich przypadków. Ludzie traktują to jak widzimisię. Ale to nie jest fabryka, nieudana terapia nie pójdzie na śmietnik jako odpad.

Jednak jest zadziwiające jak złosliwi i podejrzliwi potrafią byc zwykli ludzie z ulicy...Niestety dla nich profesjonalista od duszy szukający pomocy kolegi po fachu chyba zwykle nie jest przykładem dojrzałego człowieka, mającego wgląd w swoje problemy, itd. tylko zwykłym nieudacznikiem...
A nawet jak za takiego go nie uważają, zwyczajnie sie go boją...Myślę, że edukacja naszego społeczenstwa pod tym względem ciągle pozostawia bardzo wiele do życzenia...Głupawe żarciki na temat psychologów bywają wprost żenujące

(Zresztą pod jakim względem nie pozostawia? od strony prawnej tez chyba jestesmy w tyle za Murzynami- ja prawa uczę się wreszcie z programów typu Sędzia Wesołowska czy Sędzia Juddy...)

Wiesz, jednak to chyba sztuka umieć przekazac pracownikowi informację o zwolnieniu, żeby nie wziął jej do siebie...zwłaszcza jesli faktycznie to od niego nie zależy...U nas chyba ciągle nie ma takich ciepłych koleżenskich relacji w pracy tylko wszystko jest sztywne i pod linijkę, ewentualnie jakies dziwaczne kumoterstwo i nieróbstwo jesli ktos wcisnął do pracy swojego znajomka, jak to czesto bywa.
Jak o mnie chodzi to te "naturalne" u nas stosuneczki nie odpowiadają mi absolutnie - pachną pipidówkiem a nie cywilizowanym światem

Wiesz, studia psych-, soc- a zwłaszcza ped- do trudnych ani pracochłonnych nie należą ale jednak bardzo trudno się na nie dostać- moze własnie dlatego, że wiele ludzi chce się na studiach po prostu rozwijąć a nie uczyc konkretnych umiejętności.

Właśnie tutaj widze największy problem - rozwijać się można naparwdę samemu i nie trzeba do tego studiowania , a już na pewno nie 5-letniego . "Nagle"  wieku 23- 25 budzi się taki człowiek dosłownie z reką w nocniku, gdyż nie ma do zaproponowania zadnych konkretnych umiejętności ( chyba że studiował trzy kierunki, chodził na 3 kursy językowe i po drodze zaliczył staże i praktyki, a przede wszystkim posiadł umiejętność telepotacji i ugumowania czasu ). On czuje się oszukany, bo nikt mu nie powiedział, że będzie tak szaro i nieciekawie, a pracodawca załamuje ręce, bo obiektywnie rzecz biorąc nie ma kogo zatrudnić . Efekty można zobaczyć gołym okiem, nawet bez przeprowadzania badań . Połowa społeczeństwa ma wyższe wykształcenie, ale niestety większość jest ped- psych - socj - bez zadnych perspektyw pracy w zawodzie albo z gwarancją średniej krajowej i ani grama więcej.

Sama byłam właśnie w takiej sytuacji, ale nie zgadzałam się z takim stanem rzeczy i wyjechałam. Przez chwile jeszcze miałam ambitny plan zbawiania świata w zawodzie również w Szwecji. Na szczęście dla mnie mi przeszło . Zajęłam się własnym rozwojem, ale przy jednoczesnym rozwoju umiejętności - pracuję na własny rachunek i mam szefa, z którym jest mi dobrze - SIEBIE 

Anhedonia ,

oczywiście każdy w subiektywny sposób odbiera studia i wkład pracy . Ja wypowiadam sie z własnego doświadczenia. Nie traktowałam studiów olewczo , a wręcz nawet w drugą stronę przeginałam - np  zaliczyłam 3 lata dwóch różnych fakultetów  w rok , w tym samym czasie obroniłam mgr i dostałam stypendium zagraniczne , a do tego w weekendy prowadziłam warsztaty i uczyłam się 3 języków . Uwierz mi brakowało mi tylko  mopa w tyłku do zamiatania podłogi. Dziś mogę Ci powiedzieć co mi to wszystko dało ... i już przedstawiłam w  wypowiedzi powyżej

Madelaine5 - co masz na myśli mówiąc: osobiście mam bardzo pozytywne doświadczenia uczenia się prawa z tv? Wykorzystałaś cokolwiek z nich będąc we własnej sprawie w sądzie? Poczytaj wątek "byłam żoną sadysty" tam jest opisane jak dziewczyna czuła się w Sądzie. Nie było sędzi takiej jak w TV. Naoglądała się dziewczyna tej TV, poszła i opowiedziała swoją wersję wydarzeń. Okazało się, że to za mało, że trzeba mieć dowody na potwierdzenie swoich słów.
Wprawdzie programy są oparte na autentycznych zdarzeniach, ale gdzie się tam spotkałaś, ze stwierdzeniem iż sprawa toczyła się całe lata - tu się pokazuje samo sedno - zakończenie, tylko 1 rozprawę, a prawie nigdy nie wygląda tak w rzeczywistości. Poza tym na rozprawach telewizyjnych wydarzają się różne dramatyczne chwile, na które w prawdziwym sądzie nie ma miejsca bo: odbiera się głos świadkowi lub stronie - gdy to o czym on zaczyna mówić w danej chwili (dla niego bardzo istotne) np. nie dotyczy sprawy (kwestie majątkowe w sprawie rodzinnej i vice versa). To takie zamydlanie oczu.
Inna sprawa - gdzie mówią o tym, że przy orzekaniu winy rozpadu małżeństwa waży się kto jest bardziej winny? Jedno może być winne w 95% , drugie tylko w 5%  i co z tego? Dla sądu jest to wina OBU stron. Więc może czasem nie warto się tak szarpać latami a wyrok niesie bardziej pokrzywdzonemu poczucie żalu? Tego w TV nie zobaczysz