Wyjeżdżam na 2 miesiące, opuszczam go

mitsi, jest takie powiedzenie: Jeśli coś kochasz puść to wolno. Jeśli wróci jest Twoje, a jeśli nie... nigdy nie było.

Poradzicie sobie.. Ja z moim facetem miałam rozłake 5 tygodni, wiem ze to krocej, z tym  ze ja byłam w szkocji a on tu. Co wiecej mial w tym czasie osiemnastke.. Mam bardzo podobny zwiazek.. Tez wydaje mi sie ze mojemu facetowi nie zalezyna nauce i tylko ja go jakos poganiam.. Tez mamy nadszarpniete zaufanie.. Ale uwierzmi.. rozmawiajcie ze soba jak najczesciej.. nacieszcie sie soba.. na pewno bedziesz mogla raz na jiks czas wpasc do niego. Zorganizujesz jakos hajs i wszystko bedzie ok.. Za to we wrzesniu sobie odbijecie..

Było lepiej, o wiele. Tak sie za soba stesknilismy ze jak wrociłam nad ranem to moj R. byl u mnie juz o 13 Poradzicie sobie, bedziesz tesknic, płakać, wściekać się, ale jak wrócisz będzie o niebo lepiej Naprawde.

Tylko że on jest zazdrosny o moich tamtejszych znajomych płci męskiej... Uważa, że się spiję i zrobię coś głupiego, bo wie, że kilka osób ewidentnie się tam za mną kręci (nie są dla mnie w ŻADNYM stopniu atrakcyjni). Ostatnio byłam na weekend w domu i poszłam na urodziny kolegi, to w ten dzień pisał ze mną, ale po imprezie już do końca wyjazdu się nie odezwał... Bo tak się boi czegoś dowiedzieć, że woli się nie odzywać. Boję się, że teraz przemilczy 2 miesiące! A ja wtedy umrę, bo uroję sobie w głowie niewiadomo co. Nie chcę zostać paranoiczką do reszty.
Spotkamy się już PO i oboje będziemy rozgoryczeni - on, bo wymyślił sobie cały scenariusz serii moich "zdrad", a ja... mi wystarczy jedna zdrada, ale milczenie rozbudzi moją wyobraźnię do tego stopnia, że go znienawidzę.
Do tego w domu czeka na mnie ojciec alkoholik i jednak chciałabym, żeby było jak dawniej, że On wspierał mnie podczas jakichś awantur, choćby pocieszając telefonicznie. A tak... Będę miała znów 2 zmartwienia na bieżąco...

Dacie rade, bedziecie mieli czas dla siebie samych.. odpoczniecie, moze wasza milosc stanie sie jeszcze wieksza i bardziej namietna, po takiej rozlace?
Przeciez zyjemy w czasach gdzie mamy internet, telefon komorkowy, mozecie pisac, dzwonic..
Wytrzymacie !
A jezeli go kochasz i wiesz ze on cie kocha, nie powinnas miec takich dylematow, czy wrocicie do siebie.. itd
Zycze powodzenia! i udanych wakacji !

Moim zdaniem trochę przesadzasz. Po pierwsze to tylko 2 miesiące i nie wyjeżdżasz na koniec świata. Napewno istnieje taka możliwość abyś przyjechała do niego, albo on do Ciebie na dzień albo dwa. Ja z moim chłopakiem nie widziałam się przez 3 miesiące - był w Niemczech.

Rozłąka jest takim sprawdzianem, jeżeli się posypie to znaczy, że nie jesteście dla siebie. Trochę matkujesz swojemu chłopakowi, mam na myśli studia.

Całe życie będziesz go tak prowadziła za rączkę, przecież to jemu powinno zależeć na studiach.
Dodam, że po powrocie mojego chłopaka było już tylko lepiej, więc może Wam też taka rozłąka się przyda. Powodzenia:)

Ja myślę, że może on zwyczajnie nie wiedział jak się zachować, a że nie jest wylewny w uczuciach, to bardziej skupił się na swoim zmęczeniu i złości niż na jakimś romantyzmie. Tacy są już faceci.

To jest niewiarygodne. Minęły 3 dni od wyjazdu a on już dziś rano strzelił o coś focha i do tego nie wiem o co! Czy jemu wydaje się, ze będę czatować przy telefonie godzinami i jak zobaczę smsa od niego to będę skakać aż po sufit? Powodu naprawdę nie znam i mogę przysiąc, że niczym go nie sprowokowałam.

Na peronie prosił mnie, żebym pisała do niego przez pierwszy tydzień średnio co 15 min, oczywiście na żarty, ale oznaczało to, że mamy ciągle być w kontakcie. Oczywiście nie wypisuję do niego co chwilę, bo to niedorzeczne, ale piszę od czasu do czasu co tam u mnie. Wieczorem spotykamy się na TSie, programie do rozmów głosowych i w tym czasie on robi serwer (!).

Dziś skończyło się to tak, że usnęłam ze słuchawkami na uszach, nie doczekawszy się uwagi, obudziłam po 4, a on jeszcze siedział, więc odezwał się miło, ale nadal coś robił... Powiedziałam, że idę spać, poprosił, żebym wyłączyła komputer i obiecał napisać smsa jak będzie się kładł, ja wyłączyłam tylko ten program i rano przeczytałam wiadomość "fajnie, że wyłączyłaś kompa....", na co mu odpisałam "fajnie, że napisałeś obiecanego smsa..", bo oczywiście nie napisał. No i już nic nie napisał od rana a z opisu na gg usunął "kocham cię"... Heeee, czy on ma 4 lata czy mi coś odbija już? :]

Wszystko wskazuje na to, że jego tęsknota już zmalała i gratuluję, przynajmniej nie cierpi. Ale po co były te płacze na peronie i ta scena dzień wcześniej? Oburza mnie to i czuję się odrzucona. Jeśli on się nie zmieni z tymi scenami, to chyba się pożegnamy, bo mam dość tego, że jemu tak łatwo zignorować moje telefony i całą moją osobę, a kiedy pójdę na jakąś imprezę - będzie robił mi awanturę przez tydzień! WOLNE ŻARTY! Ja chcę żyć!

No i się wszystko posypało i to przez jego durnowate urojenia. Mialam isc do kolezanki i wybor - wrocic wieczorem albo nocowac do rana. On chcial zebym wrocila, bo z zazdrosci by mu odbilo itp.. niewazne.. No i nawet nie chcialo mi sie tam nocowac, wiec wrocilam sobie spokojnie wieczorem do domu i zadowolona z siebie po 2 piwach napisalam mu smsa na dobranoc, nawet nie pamietam jakiej tresci, wiem tyle ze bylam troche zla, bo popoludniu sie poklocilismy wiec po prostu napisalam ze jednak wrocilam do domu. A on mi nie uwierzyl! Uznal ze pewnie u kumpeli byla masa ludzi, z ktorymi sobie poflirtowalam do woli i do tego nocowalam. A przeciez kur... nic takie nie mialo miejsca! Urazilo mnie to, bo jak mozna kogos oskarzac o cos, czego nie zrobil i swiecie w to wierzyc, zwlaszcza ze jestem jego ukochana dziewczyna??? I teraz juz leci trzeci dzien jak milczymy..........
Wczoraj brat przywiozl moje bagaze, ktore przez jakis czas lezaly u Niego. Po rozpakowaniu znalazlam pamiatki od niego - liscik, zdjecia i nasze stare bilety na pociag... Wieczorem zdecydowalam, ze mu za to podziekuje i napisalam kilka slow na gg, myslalam ze odpisze, bo przeciez na 100% teskni i tez chcialby ze mna porozmawiac. A on sie nie odezwal ani slowem...
Oszukal mnie... To chyba bylo specjalnie... Chcial sie mnie wreszcie pozbyc, wiec zrobil mi scene a potem mnie do tego olal, a ja siedze niewinna i nie wiem czy mu cos na glowe siadlo czy co? Zrobilam swoj krok w jego strone, a on sie wycofal.. To znaczy ze to koniec? Trudno, jesli on tak ze mna pogrywa i nawet nie szanuje mojego slowa, skoro ocenia kazde moje zdanie jako klamstwo... to o czym mamy rozmawiac? Wyczulam pogarde w tym milczeniu, a tego nigdy nie zniose ze strony wlasnego chlopaka, zwlaszcza ZE JESTEM NIEWINNA. Niech idzie w diably, jak zacznie pisac za pare dni to mi juz nie bedzie zalezalo, bo znowu mnie zmusza do placzu, chyba lubi to robic...... To tyle

Do tego babcia wczoraj zaczela krakac, ze pewnie mnie juz "wyprowadzil" na stale, bo prosilam go, zeby nie przekazywal bratu torby z garnkami i kuchenka elektryczna, a brat to wszystko przywiozl... Moze ma racje.. Moze juz mnie na dobre pozegnal i teraz szukal pretekstu... Wiem ze to pewnie nieprawda, ale dla mnie to byl zly znak... No i wszystko idzie po jej mysli... Wyglada na to, ze juz nie bede miala powodow do spotkania z nim... Czuje sie jakbym snila jakis absurdalny koszmar

mitsi dopiero dziś trafiłam na Twoje posty, bardzo mnie zainteresowały
Wierzę, że wszytsko dobrze się ułoży i najważniejsze - co ma być, to będzie
Mądra z Ciebie dziewczyna i doskonale wiesz czego chcesz i jak do tego dążyć, więc rady z mojej strony są chyba zbędne
Interesuje mnie, mam nadzieję, że nie uznasz tego za wścipskie, z jakiego powodu on zamilkł na taki czas? Tłumaczył Ci to?

To bedzie proba dla Was obojga. Musicie podjac to ryzyko. Nie mozesz rezygnowac ze swych planow. Musisz tez myslec o Sobie. Zobaczysz co sie okaze...Jesli kocha naprawde i jest wartosciowym czlowiekiem to poczeka i nie w glowie mu zdrady, chociaz w dzisiejszych czasach roznie z tym bywa. Powodzenia Ci zycze. Co ma byc to bedzie.

Mitsi,
     ja z moim chłopakiem jestem ponad trzy lata, i te aktualne wakacje są naszymi trzecimi, które spędzamy osobno. Moje miejsce urodzenia jest ponad 400 km od miejsca jego zamieszkania i zarazem moich studiów. Za każdym razem jest tak samo jak jesteśmy osobno, czyli niestety ale podobnie jak u Was, rozłaka nie działa  na naszą korzyść. Dużo się kłócimy, on co weekend siedzi w pubie i pije z kumplami, a mi działa to totalnie na nerwy,bo można wyjść ale od czasu do czasu a nie relularnie, w każdy piątek i sobotę. Do tego też  mam wrażenie, że mało się do mnie odzywa, mało pisze, no i że wcale nie tęskni.
     Jednak z drugiej strony wiem, że tęskni, przecież to, że ja jestem tu a on tam, nie znaczy, że trzeba ciągle wisieć na telefonie. W pierwsze wakacje, które spędziliśmy osobno to we mnie wstąpiło takie zobojętnienie, miałam już tak dość tej rozłąki, że nie wiem jak to się stało, ale tak jakby "wyłączyłam" moje uczucia do Niego. Kiedy po wakacjach wróciłam na studia, to zerwałam z Nim, bo nie widziałam dalszego sensu bycia razem, jednak już na drugi dzień, gdy Go zobaczyłam, (mieliśmy jeszcze jedną wspólną sprawę do załatwienia) poczułam że chcę z Nim być. Stał obok mnie a ja nie mogłam nawet złapać Go za rękę, bo przecież już nie był MÓJ... I właśnie wtedy zrozumiałam, że chcę  z Nim być. Z Wami też tak na pewno będzie, niektóre pary dogadują się lepiej na odległość, inne wręcz przeciwnie... I w tej drugiej grupie jesteśmy my
     Wszystko będzie dobrze, jeśli się kochacie ,to jakoś przebrniecie przez  te uniedogodnienia Te wakacje, mimo że to już trzecie bez Niego, wcale nie oznaczają, że zaczeliśmy się lepiej dogadywać, że nauczyliśmy się komunikacji na odległość. Nadal jest tak samo źle, z tym, że teraz mam świadomość tego, że potem i tak wszystko wróci do normy, tego również Tobie życzę!!!
pozdrawiam! :*

Wczoraj pokłóciłam się z nim jak zwykle o to samo, czyli o to, że mnie ignoruje. Z resztą nie wiem czy to się nazywa kłótnia: ja mówię co mnie wkurza, a on od czasu do czasu rzuci jakiś tekst albo totalnie się wyłącza. No ale wczoraj potrułam swoje po czym na chwilę zamilkłam w poczuciu bezradności, bo wiedziałam, że jak zwykle nie powie nic od siebie, jednak powiedział takim zmęczono-smutnym tonem, że nie widzi naszej przyszłości, że na żywo jest zupełnie inaczej i że on nie ma siły o tym wszystkim myśleć. Zapytałam o czym mu więc chce mu się myśleć, to oznajmił, że o sobie, swoich studiach, pracy. Coś odpowiedziałam i nastała cisza. Po chwili powiedział, że chyba powinniśmy zrobić sobie przerwę, nie wie jak długą, ale że mi też chyba się przyda. Dodał, że nie chodzi o to, że chce sobie poszukać kogoś innego, tylko chce pobyć sam i muszę mu zaufać, bo innej rady nie ma. Nic nie odpowiedziałam, więc pożegnał się, powiedział, że mnie kocha i poszedł spać...

Wiele kobiet narzeka na takie "przerwy" zarządzone przez swoich facetów i ja też nie jestem pewna co do tego... Nie sądzę, żeby mi się przydało coś takiego, ponieważ widzę, że on się dobrze beze mnie bawi, a przecież takim wyznaniem zranił moje uczucia... Wydawał się szczerze chcieć coś zmienić między nami wczoraj wieczorem, ale dziś z innymi ludźmi na forum tego jego serwera gada sobie żywo o różnych pierdołach i cieszy się, żartuje... To po co w tym wszystkim ja? Po 2 latach sobie uświadomi, że właściwie to po nic... Że już jego rozweselacz się wyczerpał i nadaje się tylko na śmietnik.
Tak, boli mnie, że się dobrze bawi, bo ze mną nie potrafi się dobrze bawić przez internet... Nie potrafi pogadać, pożartować. Może i ta przerwa to dobry plan dla niego, ale mnie to tylko wkurza, że potrafi tak bezboleśnie wyłączyć mnie z gry, tak jakby mnie w niej nigdy nie było

I za dużo gadania i za mało nie przyniesie pozytywnych efektów moim zdaniem...

Tylko że spytałam go czy w związku z tą przerwą zamierza nie przyjeżdżać do mnie, tak jak zaplanował, to... Najlepiej zacytuję fragment rozmowy:

Ja: poza tym skoro chcesz jej [rozmowy] teraz to nie przyjedziesz tutaj tak?
On: a czemu miałbym nie przyjeżdżać?
Ja: bo nie chcesz ze mną rozmawiać to jak to będzie wyglądało?
On: a czy ja powiedziałem na ile ma być ta przerwa? ty chyba lubisz sama wszędzie decydować, podpuszczać, itd
Ja: [dłuższa wypowiedź, powiedziałam, że dla mnie czas nieokreślony to nieskończoność]
On: ty chcesz sobie znaleźć kogoś innego? chcesz mnie zdenerwować?
(...)

Nie wydaje mi się, żeby chciał się mnie pozbyć. Do tego dochodzi jego list, który zostawił w mojej torbie. Czasem mówiłam mu, żeby napisał do mnie list, bo chciałabym dostać taki prawdziwy list miłosny, taka ot zachcianka. Ale brzydko pisze, więc nie chciał napisać.
Teraz po wyjeździe dostałam swój upragniony list, choć już o swojej prośbie dawno zapomniałam. Nawet się postarał ładnie pisać... Pisał w nim różne sentymenty, oprócz tego napisał, że boi się, że to ja go zostawię. "Jesteś tam wolna jak ptak (...)"... Wiem, że to może wydawać się dziwne, że ktoś jest jeszcze taki romantyczny że w przypływie natchnienia pisze list, mimo że ma do dyspozycji telefon i internet... Ale jakoś wierzę, że gdyby chciał się mnie pozbyć, nie posuwałby się tak daleko, ani nie sądzę, że jego uczucie do mnie wygasło w przeciągu 2 tygodni.

Wygląda na to, że oboje borykamy się z tym samym problemem. Ja boję się, że on mnie dla kogoś zostawi, a on myśli, że ja jego. Tylko że ja boję się ryzykować, a on to robi. Strasznie się pogubiliśmy w tych uczuciach. Bo ja mu nie ufam i on o tym wie. I pewnie nie jest to przyjemne, z resztą sam powiedział. Ale nie wiem jak to wszystko oczyścić z tego kwasu... A on tym bardziej. Wszystko, ta odległość, młody wiek, brak doświadczenia, niepewna przyszłość... A teraz jeszcze zazdrość i nieufność. Wszystko jest nie tak... A gdzie w tym wszystkim prawda? Bóg jeden wie...

Wczoraj dałam mu spokój, tak jak o to prosił i mimo, że mieliśmy nie rozmawiać, to jakoś tak wyszło, że trochę pogadaliśmy i atmosfera była miła. Nie miałam żadnych pretensji, nie stękałam i chyba był mi za to wdzięczny, choć i tak zajęty, ale chętniej poświęcił mi te 5 minut na rozmowę niż w ostatnim tygodniu Tylko rano miałam jakiś zły humor, a tak to aż do tej chwili czuję się bardziej zrelaksowana, chyba dzięki temu, że czytam sobie poradnik, który napisał w końcu jakiś mężczyzna.
Do tego mama bardzo nalegała, żebym jechała z nią na tydzień nad morze, ale nie byłam pewna co do tego, bo właśnie On miał przyjechać do mnie. Powiedziałam mu o tym i kazał mi jechać, czyli spotkamy się za niecałe 2 tygodnie dopiero Chciałabym i jechać i się z nim widzieć, ale on jechać z nami nie może, bo nie ma teraz pieniędzy.
Mówił, że nie będzie zły o ten wyjazd, ale wszystko może się zmienić, nie zdziwię się, kiedy zarzuci mi, że przez mój brak pracy nie mogliśmy razem nigdzie pojechać, ale nie chcę krakać, bo na razie jakoś się zorganizowaliśmy

Mężczyźni są z Marsa, a kobiety z Wenus Johna Gray'a. Jest nawet lepiej napisane niż Dlaczego mężczyźni kochają zołzy.

Cóż mogę powiedzieć, dziś sam się do mnie odezwał napisał "cześć kochanie :* tęsknię"... No i tutaj powinnam cofnąć czas, bo niepotrzebnie się odezwałam. Powinnam nic nie mówić, a tak byłam niemiła, bo cała ta sytuacja mnie stresuje, uznałam, że to przerwa od uczuć, a on mi nagle je okazuje i zbiło mnie to z tropu. Byłam trochę niemiła i powiedziałam, żeby mnie nie pocieszał, że tęskni, bo skoro chce przerwy, to na pewno nie tęskni i takie tam. Ech, trzeba było zamilknąć, no ale stało się! Powiedział, że stara się być miły, ale widocznie ja tego nie chcę, na co mu fuknęłam, że też staram się być miła. Ale chyba to nieprawda, bo wcale nie miałam ochoty być dla niego miła, bo nawet nie wie, ile takie milczenie mnie kosztuje.
To tyle z dzisiejszego dnia, jutro załatwiam bilety i nie będzie mnie tydzień, zobaczymy czy mi odbije czy uda mi się zrelaksować. Boję się, że pod moją nieobecność się coś stanie, więc może się to skończyć kompletną paranoją ;> Jeśli nie wrócę, to znaczy, że się zabiłam z rozpaczy.

Do zobaczenia w sierpniu, dziękuję wszystkim, którzy się wypowiedzieli do tej pory :*

Mitsi, ten Twój facet to naprawde duże dziecko, ze zmiennymi nastrojami...
Lubi dziwne zabawy, a ja Cię podziwiam, że masz siłe w to brnąć