30 letni syn mieszka w domu rodzinnym.

Witam,

Mój średni syn, który skończył już 30 lat, wciąż z nami mieszka. Nie chodzi o to, że nam on przeszkadza, bo nie przeszkadza ale jako rodzice chcielibyśmy, aby się usamodzielnił.
Generalnie, syn mieszka tak z nami odkąd skończył studia. Pracuje, zarabia nieźle. Ma odłożone już ok 250 tysięcy, kupił sobie też auto ostatnio. Mieszkanie z nami miało mu pomóc łatwo wystartować. Z drugiej strony trochę się martwimy tym, że może już mu się zrobiło za wygodnie i może się przyzwyczaił do takiego życia. Staram się mu specjalnie nie matkować. Nie dorzuca nam się do rachunków, bo tak zdecydowaliśmy. Nie jest to dla nas duży koszt. Jest też mocno skupiony na sporcie, sam gotuje. Pod tym względem nie można powiedzieć o nim, że jest mamisynkiem. Ma też fajną dziewczynę od dwóch lat. Wcześniej się tez z kimś spotykał, ale za wiele nie wiem, kto to był i ile tych dziewczyn było.
Wiem, że rynek mieszkań jest teraz trudny dla młodych ludzi i jest trochę kryzys. Nie mniej, dzieci moich koleżanek, w większości już są samodzielne. My oczywiście jesteśmy w stanie pomóc finansowo synowi, by kredyt na mieszkanie był jak najmniejszy. Być może nawet się uda bez kredytu ale synowi się coś nie śpieszy z szukaniem czegokolwiek.
On się uważa za biedną osobę i wciąż mu mało. Marzą mu się fajne auta i beztroskie życie
Nie wiem, czy macie też podobne doświadczenia, ze swoimi dziećmi?

Nie dało się w Polsce kupic za 250 tysięcy mieszkania za gotówkę?

Agnieszka73 napisał/a:

Julia life in UK napisał/a:

Nie dało się w Polsce kupic za 250 tysięcy mieszkania za gotówkę?

Może w małych miejscowościach się da. U nas to ceny są bardziej pod 500 tysięcy (ok. 40 metrów).

A ja weszlam dzis z ciekawości na ogloszenia sprzedazy domow w Polsce i znalazlam kilka w b dobrym stanie mieszkan i to wcale nie tak malych miasteczkach juz po remoncie wystarczy meble kupic itp za nawet ponizej 250 tysiecy
I tez pytanie czy to musi byc u was? Cos sie 30 letniemu facetowi stanie jak zamieszka w innym miescie, bo nie rozumiem ? Dlaczego go traktujesz jak 5 latka ?

Witam,

Mój średni syn, który skończył już 30 lat, wciąż z nami mieszka. (...) Nie mniej, dzieci moich koleżanek, w większości już są samodzielne. My oczywiście jesteśmy w stanie pomóc finansowo synowi, by kredyt na mieszkanie był jak najmniejszy. Być może nawet się uda bez kredytu ale synowi się coś nie śpieszy z szukaniem czegokolwiek.
On się uważa za biedną osobę i wciąż mu mało. Marzą mu się fajne auta i beztroskie życie
Nie wiem, czy macie też podobne doświadczenia, ze swoimi dziećmi?

KSandraK napisał/a:

Agnieszka73 napisał/a:

Witam,

Mój średni syn, który skończył już 30 lat, wciąż z nami mieszka. (...) Nie mniej, dzieci moich koleżanek, w większości już są samodzielne. My oczywiście jesteśmy w stanie pomóc finansowo synowi, by kredyt na mieszkanie był jak najmniejszy. Być może nawet się uda bez kredytu ale synowi się coś nie śpieszy z szukaniem czegokolwiek.
On się uważa za biedną osobę i wciąż mu mało. Marzą mu się fajne auta i beztroskie życie
Nie wiem, czy macie też podobne doświadczenia, ze swoimi dziećmi?

Nie mam dzieci.

Zakredytowanie się nie jest rozsądne. Prosta matematyka mówi, że się na tym traci. Pakowanie się w wieloletni kretyt na setki tysięcy jest nieodpowiedzialne.

I do tego po to, żeby nie odstawać od koleżanek, których dzieci

Swoją drogą, wiadomo już który syn dziedziczy po was dom?

Kwestia dziedziczenia nie jest istotna. Do tego czasu, to już każdy będzie raczej ustawiony. Synowi na tym nie zależy, bo on chce korzystać z młodości, a nie sobie odbić na starość.. Uważa, że jak będzie miał z 50 lat, to mu te kilkaset tysięcy już różnicy nie zrobi, woli mieć rodziców.

Agnieszka73 napisał/a:

Na razie nie naciskamy, tylko chcielibyśmy, żeby z tym nie zwlekał w nieskończoność. Kiedyś trzeba zaryzykować.

A czy on o tym wie? Czy rozmawiacie z nim otwarcie, jaki jest Wasz pogląd na ten temat?

Julka, wrzuć choć jeden link do wyremontowanego, sensownego mieszkania w kwocie zakupu do 250 tys. Poważnie piszę, bo chętnie przekonam się na własne oczy, co można kupić za taką kwotę. Ja mieszkam w średniej wielkości mieście i u nas nie kupisz NIC, co nadawałoby się do mieszkania bez wpakowania w to słusznej kwoty w remont.

Na stronie Otodom jest sporo gotowych, wyremontowanych juz mieszkan w Polsce nawet za mniej niz ta suma. Wpisz :https:/ www.otodom.pl

Alessandro napisał/a:

Twój syn to klasyczny gniazdownik i typ Piotrusia pana. Niewykluczone, że to było powodem, że żadna jego relacja damsko - męska nie przetrwała próby czasu. To jego życie, jego wybory, a czas nie stoi w miejscu, mija z prędkością światła.

Może coś w tym jest, ale raczej większość jego relacji rozpadła się z jego inicjatywy.
Nie wiem, skąd to ma (chociaż przystojny, to jest chyba po dziadku), ale szybko się nudzi dziewczynami, a problemów ze znalezieniem nowej jak widać chyba nie ma. Kiedyś rozmawialiśmy, to twierdził, że poprzednie dziewczyny mu się po prostu odwidziały. Może takie są czasy, coraz mniej jest obecnie zawieranych małżeństw i rodzin. Lepiej się rozejść, niż potem żałować.
On też ma specyficzne poglądy, bardziej preferuje taki partnerski typ relacji. Większy wkład finansowy, czy emocjonalny z jego strony nie wchodzi w grę. Dopóki jeszcze jego dziewczyna nie pracuje, to jest trochę inaczej. Nie mniej też nie chodzi o rozliczanie się ze wszystkiego z partnerką, ale takie partnerskie, równe podejście. Dzieci nie planuje, to nie widzę w tym nic złego.

Witam,

Mój średni syn, który skończył już 30 lat, wciąż z nami mieszka. Nie chodzi o to, że nam on przeszkadza, bo nie przeszkadza ale jako rodzice chcielibyśmy, aby się usamodzielnił.
Generalnie, syn mieszka tak z nami odkąd skończył studia. Pracuje, zarabia nieźle. Ma odłożone już ok 250 tysięcy, kupił sobie też auto ostatnio. Mieszkanie z nami miało mu pomóc łatwo wystartować. Z drugiej strony trochę się martwimy tym, że może już mu się zrobiło za wygodnie i może się przyzwyczaił do takiego życia. Staram się mu specjalnie nie matkować. Nie dorzuca nam się do rachunków, bo tak zdecydowaliśmy. Nie jest to dla nas duży koszt. Jest też mocno skupiony na sporcie, sam gotuje. Pod tym względem nie można powiedzieć o nim, że jest mamisynkiem. Ma też fajną dziewczynę od dwóch lat. Wcześniej się tez z kimś spotykał, ale za wiele nie wiem, kto to był i ile tych dziewczyn było.
Wiem, że rynek mieszkań jest teraz trudny dla młodych ludzi i jest trochę kryzys. Nie mniej, dzieci moich koleżanek, w większości już są samodzielne. My oczywiście jesteśmy w stanie pomóc finansowo synowi, by kredyt na mieszkanie był jak najmniejszy. Być może nawet się uda bez kredytu ale synowi się coś nie śpieszy z szukaniem czegokolwiek.
On się uważa za biedną osobę i wciąż mu mało. Marzą mu się fajne auta i beztroskie życie
Nie wiem, czy macie też podobne doświadczenia, ze swoimi dziećmi?