Problemy podczas wakacyjnego wyjazdu - Netkobiety.pl

Nie oczekuj, żeby facet postawił się na twoim miejscu, bo on nie jest tobą, chciał jechać z tobą, a nie z chorym psem, więc chcesz, żeby on cię zrozumiał, a ty jego nie rozumiesz. On to odbiera tak, że dla ciebie pies jest ważniejszy niż on i faktycznie tak to wygląda.
W ogóle nie powinnaś się wybierać na ten wyjazd z chorym psem, przełożyć na inny termin, albo zostawić go pod opieką kogoś z rodziny.

Znasz takie powiedzenie, że dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane?
W pełni rozumiem miłość do psa, ale tak szczerze, to zupełnie nie rozumiem, jaki cel miał mieć ten wyjazd i komu służyć, bo na pewno nie choremu zwierzęciu, któremu długa podróż, zmiana otoczenia i wizyty u obcego weta raczej nie pomogły.
Chłopak poczuł się rozczarowany, a Ty usiłując wszystko ze sobą pogodzić masz teraz problem, bo zamiast być lepiej, to jakby tego nie ugryźć, tak jest gorzej i to po całości, bo na dobrą sprawę nikt nie wyniósł z tego wypadu niczego dobrego.

Dlaczego masz męski nick? Dlaczego zdarza Ci się używać męskiej formy czasowników?
I wreszcie, czy to przypadkiem jest Twoje alter ego?  https://www.netkobiety.pl/p4143630.html#p4143630

Męski Nick to jest problem w dzisiejszych czasach ? Zastanawiające naprawdę.

Moja mama ma kotkę która wabi się " Bogdan "
Dlaczego ? Bo tak właśnie. Czy męskie imię dla kotki to świętokradztwo ?
Rozumiem że dla niektórych w dalszym ciągu obowiązuje patriarchat a kobiety zajmują się wyłącznie domem.

W tekście pisanym na szybko wdarła się literówka ? O Boże to coś strasznego !
Czy to wymaga zgłoszenia ?
Naprawdę ?

Chcesz wyjść za mąż za psa, czy za faceta?
Bo jak na razie to mylisz priorytety.

Problem w tym że on zawsze pozytywnie zapatrywał się na Dżaka.
Nie narzekał i nie sygnalizował .
W jakimś stopniu mogło być mu przykro że nie zrealizowaliśmy tego co planował i gdzie chciał mnie zabrać ale sytuacja była wyjątkowa.
Widzę że ma problemy z komunikowaniem pewnych rzeczy.
Może jest za mało empatyczny. Nie rozumie na czym polega opieka nad bezbronnym stworzeniem.
Jeśli przeszkadza mu kupowanie pamiątek dla bliskich mi osób i poświęcanie na to czasu to także jest egoistyczne z jego strony.
Mam swoją rodzinę i grono najbliższych którzy także są dla mnie ważni.
Uważam że zabrakło komunikacji z jego strony.

Sprawa oczywista, to zawsze jest wina chopa.
Nie doczytałem, kopnął cię w tyłek przynajmniej? Czy dalej walczy o uwagę pani z pieskiem?

Piecko źle znosi rozstania… Ciekawa jestem czy do pracy też go zabierasz?

vs

Partner nie narzekał i nie sygnalizował, a jednak jakimś cudem wiedziałaś, że nie jest zachwycony faktem, że piesek jedzie z Wami?

Niemniej całe clou problemu jest tutaj:

Pies zachorował dwa dni PRZED wyjazdem, więc po co go na niego zabierałaś? Przecież to było z góry wiadome, że będzie się tylko męczył. Niby jesteś dorosła, niby troskliwa, ale - sorry, że to napiszę - kompletnie nierozgarnięta.

To nie jest kwestia tej jednej literowki

No,ale kupienie pamiatek dla rodziny to nic złego,a czasu dla siebie jeszcze mnostwo zostaje

Masz zaburzone życiowe priorytety. Gdy czytam ten wątek odnosze wrażenie, że stawiasz wyżej psa niż człowieka. Twój wybór. Tylko musisz zrozumieć jedno, sama jesteś sobie winna, bo wyboierasz tak a nie inaczej.
Kazdy będzie się źle czuł przy tobie, gdy będzie ustawiany na końcu w kolejne priorytetów.

Przeprosiłam go za te zakupy. Czułam po fakcie że mógł się poczuć źle. Myślałam że w czasie kiedy ja będę wybierać pamiątki dla rodziny on zajmie się tym co lubi.
Kiedy zobaczyłam co się stało po powrocie do hotelu kupiłam mu czekoladę i przeprosiłam.
On wypominał tą sytuację w następnych tygodniach. Wypominał że idąc roztrzęsiona stanem zdrowia psa który nic nie jadł od paru dni brałem go ze sobą i szłam do sypialni. Przecież mógł iść i kłaść się razem ze mną ?
Zupełnie nie pomógł mi w tym czasie.
Doszukiwał się wyłącznie swojego złego stanu samopoczucia.
Nie złapał mnie i nie podniósł w tym trudnym okresie.
W życiu będą trudniejsze sytuacje a ja dostałam sygnał że on nie jest w stanie mi pomóc.
Nie powiedział od razu o co mu chodzi.
Trzymał to w sobie przez miesiąc a jego zachowanie się zmieniało.
Mam taką zasadę w życiu że nie chce nigdy czuć się winna. Mogę nie kochać ale nie chce żeby ktoś obarczał mnie winą za coś.
Dawałem z siebie naprawdę bardzo dużo.
Wiem że nie mogę być już lepsza.
Bardzo kochałam mojego pieska. Jego leczenie i utrzymanie kosztowało przez ostatni rok blisko 10 tysięcy złotych. Zewsząd słyszałam od rodziny że to już bez sensu. Dla mnie sensem był każdy dzień jego życia.
Być może faktycznie mój partner zszedł od jakiegoś czasu na drugi plan i przestał być traktowany priorytetowy ale takie jest życie.
Ja potrzebuję w życiu wsparcia a nie szukania moich win.

Naucz sie rozmawiać na bieżąco jak widzisz ze cos sie chrzani. Moze byłoby wszystko ok gdybyście rozmawiali a nie fochy strzelali. To czy on w życiu moze Ci pomóc wnioskujesz po tym zamieszaniu? A Ty jestes w stanie mu w życiu pomoc? Jak myślisz jakie jest jego zdanie na ten temat?

Zasada ze nie chce czuć sie winna? Najlepsza zasada to poczuć sie winnym gdy sie jest winnym i nie czuć sie winnym gdy nie jest sie winnym

Rzeczywiście nie lubisz brać winy na siebie. Nawet rozważyć czy cos zrobiłaś nie tak. Jego wina, ciągnie Cie w dół i juz.

Jak będziesz sie z następnym facetem spotykać tez tak bedzie. Przy pierwszej konfliktowej okazji pociągnie Cie w dol. Jego wina

Autorko, bardzo wspolczuje z powodu straty pieska. Wedlug mnie Twoj juz byly chlopak nie do konca sprawdzil sie w tej trudnej dla Ciebie sytuacji. Byc moze z Twojej strony i z jego byly inne zalozenia, ktore traktowaliscie jako oczywiste, a nie bylo wystarczajaco szczegolowej rozmowy na ten temat. Warto zastanowic sie, co moglas zrobic inaczej tez ze swojej strony, jednak chlopak, moim zdaniem nie zachowywal sie w porzadku.

Jak dla mnie fake. To pisze facet, która kobieta nadałaby taką nazwę, chyba że legionistka

Myślicie że gdybym teraz do niego napisała to byłby dobry pomysł ?
Obawiam się jak mógłby zareagować.
Miałam wtedy prawo podjąć decyzję o odejściu po tym jak się zachowywał ale on nie potrafił tego zrozumieć.
Czułam że nie miał szacunku do mojej relacji z psem. Doszukiwał się przyczyn swojego złego samopoczucia we mnie i w Dżaku.
Nie mogłam wtedy inaczej postąpić.
Nie czuję się teraz z tym wszystkim dobrze sama.

Nie wiem czy ma kogoś ale sądzę że raczej nie. To nie jest taki typ człowieka. On nie biega i nie ogląda się za dziewczynami.  Wiem że bardzo przeżywał to co się stało. Wypisywał do mnie przez dwa tygodnie kiedy z nim zerwałam. Zrozumiałam z czasem że mogło go to zaboleć.
Problem w tym że on się przyznał do tego że chciał się oświadczyć podczas tego wyjazdu i choć finalnie do tego nie doszło to ja słysząc co chciał zrobić skrytykowałam to co sobie zaplanował i powiedziałam że taka forma oświadczyn nie jest w moim stylu i zupełnie mnie nie zna.
On sobie wymyślił jakieś oświadczyny na szczycie latarni morskiej a ja to wyśmiałam. To nie mój styl.
Nie powinnam już wtedy nic komentować ale byłam na niego zła i nie mogłam już patrzeć na niego po tym jak potraktował sytuacje z Dżakiem.

Dopóki sobie tego nie poukładasz i nie przestaniesz go obciążać za tamtą sytuację, to szukanie z nim kontaktu nie ma najmniejszego sensu. Przecież przy pierwszej wymianie zdań na ten temat wszystko zacznie się od nowa.
Teraz też nie brakuje Ci chłopaka. Jest Ci źle, bo jesteś sama, a to robi różnicę.

Ja z toba bym nigdzie qiecej sie nie wybrala. Albo sama albo z kims innym. Przynajmniej mialabym cos z wyjazdu i z miasta.

Czyli nie rozumieliście się i nie będziecie się rozumieć, więc nie wiem po co ci przychodzi do głowy nawiązywanie z nim kontaktu, bez sensu.
Dobrze, że nie czujesz się winna, bo to by tylko obciążało twoją psychikę.
A jego zarzuty nie było absurdem dla niego, tylko dla ciebie.
Jego w ogóle nie rozumiesz, a wymagasz, żeby on zrozumiał ciebie.
Czyli zabrakło ci empatii w stosunku do partnera, w przeciwieństwie do pieska.
Ty tego nie widzisz, co widział partner i co my widzimy, dlatego jak tu napisałaś to chociaż powinnaś wyciągać wnioski z tego co piszemy, bo nie robimy tego złośliwie.
Z poprzedniego postu wynika, że jednak zrozumiałaś swoje błędy, a teraz wręcz odwrotnie, dalej widzisz tylko jego błędy.
Absolutnie nie ma dla was przyszłości, bo do ciebie nie wróci, poznał cię już na tyle i wie, że wam nie jest po drodze.
Dlatego odpuść i otwórz się na nową znajomość z bratnią duszą, miłująca psy, bo pewnie bez psa już nie będziesz potrafiła żyć i po żałobie będziesz miała nowego.
A psieckiem nazywamy na forum psa który jest traktowany jak dziecko, co dla niego jest nobilitujące, więc nie wiem czemu się obruszasz.

No cóż wyjazd pokazał dobitnie panu jak nisko jest wyceniany

Niżej niż pies. Pies był ważniejszy niż on.

Pies powinien zostać w domu u rodziny a oni SAMI powinni jechać i cieszyć się sobą.

Facet poczuł jak nisko jest "wyceniany" i wcale nie dziwię się że humor szybko opadł.

Uświadomił sobie że dla tej pani pies jest ważniejszy od niego.
Po co więc z taką osobą myśleć o przyszłości ?

Osobiście uważam ,że pies to tylko pies. To zwierzę towarzyszące, nasz przyjaciel i NIC więcej.
To nie nasze dziecko, nie nasz partner i nie traktuje się zwierzęci jak człowieka.
A wycenianie człowieka niższej niż zwierzę dobitnie pokazuje że dana osoba ma z sobą problem.

Miałem kilka lat psa (Berneńczyk), miałem 2 koty.
Oczywiście przeżyłem ich śmierć, bo człowiek się jednak zżył, ale nigdy zwierzęta nie były dla mnie na 1 miejscu.
Na 1 miejscu ZAWSZE jest człowiek.
Jak ktoś tego nie rozumie to powinien dać sobie spokój ze związkami.

A co do tego Pana.
Osobiście mam nadzieję ,że znajdzie sobie fajną kobietę dla której będzie numerem 1.

Nie miałam z kim zostawić Dżakusia. Był z nim kłopot od dłuższego czasu. Brat nie chciał z nim zostawać dłużej niż dwa dni. Koleżanka u której kiedyś kilka razy zostawiłam Dżaka ostatnim razem na tydzień miała z nim trudności i od pierwszego dnia wydzwaniała do mnie. Jedynie rodzice ale ich nie było ponieważ sami wyjechali na wakacje w tym czasie. Choć ich mi szkoda było obciążać ponieważ Dżak potrafił w nocy nabrudzić im w kilku miejscach w mieszkaniu a oni są już na emeryturze i przejmowali się jego atakami dolegliwości.
Nie miałam co z nim zrobić.

W zasadzie to jedyne wyjście.

Problem chyba masz taki, że pies jest dla Ciebie ważniejszy niż człowiek. Nie wszyscy mają takie priorytety. Twój chłopak nie. 
Wydaje mi się, że musisz je trochę przewartościować bo inaczej czekają Cię związki tylko z pieskami.
Nie chodzi o to, że masz nie przejmować się potrzebami swojego psa, ale o to by znaleźć równowagę i pomyśleć też o potrzebach i komforcie bliskiej osoby. 
Gdy cała uwaga w związku zaczyna koncentrować się na psie, dziecku itp. to zazwyczaj nic dobrego z tego nie wynika dla związku. 
Jak pies był chory już od dłuższego czasu to można założyć, że od początku Twojej znajomości z facetem Twoja uwaga kręciła się wokół psa i jego potrzeby były dla Ciebie najważniejsze a faceta dopiero potem.
Poza tym, mam wrażenie po sposobie w jakim piszesz o Dżakusiu, że jesteś z tych, co piesek w domu to dla nich świętość i wszystko mu podporządkowują, może spać nawet z nimi w łóżku. W tej sytuacji trzeba się związać z kimś o podobnym podejściu, bo nie wszyscy tolerują takie coś. Btw, mam znajomą, która ma 2 psy i kota i cale towarzystwo ładuje się do łóżka, bo dla niej to normalne, i ona nie rozumie, dlaczego każdy facet zawija się po krótkim czasie, gdy zorientuje się w sytuacji;)
Krotko pisząc, jak psu pogorszyło się przed wyjazdem, należało odwołać wyjazd i przeprosić chłopaka, wyjasniając z czym to się wiąże, bo na pewno mogłaś się spodziewać jak będzie wygladać opieka w tej sytuacji, skoro pies chorował ciężko od roku i nawet dla przyjaciół i rodziny zajmowanie się nim stanowiło wyzwanie. Nie trzeba więc być wrożką, aby przewiedzieć, że ten romantyczny wyjazd, który miał być czasem dla was, będzie niczym więcej jak niańczeniem Dżakusia w hotelowym pokoju a plan dnia będzie podporządkowany głownie temu.

Nie rozumiem zupełnie waszych uwag...
zaczyna się to samo co on mówił że żyje tylko psem czyli ocenianie mnie za to jaka jestem.
Nie potrzebuję wokół siebie osób które będą mnie oceniać.
Powiedziałam mu to samo...  nie pasuje to mnie zostaw

Może i coś jest ze mną nie tak ale przynajmniej jestem empatyczna i pomagam komuś kto tego potrzebuje.

Nie lubisz jak Cię inni oceniają i dlatego nie potrzebujesz takich osób? Albo jesteś bardzo wyniosła, arogancka i zarozumiała albo totalnie zakompleksiona z kiepską samooceną.

Przecież przeprosiłam go za te pamiątki...
po powrocie do hotelu kupiłam mu czekoladę.
Nic nie poradzę że taka jestem. Rodzina, bliscy i przyjaciele są dla mnie ważni. Chciałam zrobić im prezenty. Myślałam że spędzi sobie ten czas tak jak lubi. On się obraził i wypomniał  że przez trzy godziny chodził sam w tłumie ludzi po falochronie. Myślałam że zorganizuje sobie jakoś czas przecież nie jest dzieckiem. Powtarzam przeprosiłam go za to.
Nie wiem co więcej mogłam zrobić.

Nie

Nie chcialabym byc z kims takim jak ty. Nie, nie jestes empatyczna. Ty jestes beznadziejna. Chlopak znajdzoe sobie kogos normalnego, a od ciebie ucieknie kazdy, kto cie blizej pozna.

Choc podejrzewam, ze to musi byc fejk. Z drugiej strony tackie bambiki istniejq. Garstka ich, ale istnieja.

No to postaw się w jego miejscu, albo wyobraź sobie, że w końcu udaje ci się wyrwać z pracy i pojechać z chłopakiem na wakacje, a on nie dość, zę jakiś Dżakuś, co jest niezrozumiałe, bo chorego psa nie powinno się zabierać nigdzie poza weterynarzem, to jeszcze tyle czasu poświęconego przyjaciółkom na kupowanie czegoś tam. I się tak postaw, wyobraź, że przez cały wymarzony wyjazd jesteś sama, bo partner ma ciebie głęboko w nosie.

Lecz się skoro nie umiesz zdefiniować swojej płci.

Jesteś egoistką.

Tak czy siak, jesteś egoistką.