Jak wam się zyje bez rodzeństwa?

Zawszę chciałem mieć siostrę niestety nie było mi dane

niestety ani siostry,co gorsza bez brata ;dd

pocieszajaco brzmi ze sa fajni kuzyni z rodzinami i jeszcze na szczescie nie wyprowadzii sie za granice,oby nigdy to nie nastapiło;pp

Zadaj lepiej pytanie "jak wam się żyje bez ŻADNEJ rodziny" ?
Nad brakiem rodzeństwa się nie zastanawiałem bo to marginalny aspekt całkowitego braku rodziny.

Wy tak na serio? Ja bardzo lubię być jedynaczką.
Gdy widzę wokół jak ludzie kłócą się z rodzeństwem np. o majątek, czy nawet uwagę rodziców (częsty schemat że rodzice kochają jedno z dzieci bardziej), to myślę jak dobrze że nie mam takich problemów.
Nikt mi nie wpada do domu bez zapowiedzi, w dzieciństwie miałam swój pokój, nikt mnie nie tłukł i nie czytał moich pamiętników.

Jack Sparrow napisał/a:

madoja napisał/a:

Wy tak na serio? Ja bardzo lubię być jedynaczką.
Gdy widzę wokół jak ludzie kłócą się z rodzeństwem np. o majątek, czy nawet uwagę rodziców (częsty schemat że rodzice kochają jedno z dzieci bardziej), to myślę jak dobrze że nie mam takich problemów.
Nikt mi nie wpada do domu bez zapowiedzi, w dzieciństwie miałam swój pokój, nikt mnie nie tłukł i nie czytał moich pamiętników.

Podobnie u wszystkich moich znajomych, którzy mają rodzeństwo - to zawsze jakieś rodzinne dramaty wyskakują co chwila, kłótnie i anse. Bo ktoś był faworyzowany, bo ktoś tam został ze spadku wykluczony i tak w kółko. Ewentualnie - są skłóceni i od lat nie mają ze sobą kontaktu. Nie znam nikogo, kto miałby faktycznie ciepłe, życzliwe relacje w rodzeństwie.

To, że takich nie znasz, nie znaczy, że takich nie ma. Oni mają tę przewagę, że w razie czego, mogą się na chwilę pogodzić lub polegać na sobir w ciężkiej sytuacji. Jedynak musi robić większe fikołki. Za to ma więcej spokoju w pewnych sytuacjach.

A wiesz skąd powiedzenia, że nikt cię tak nie wyrucha jak własna rodzina? Że z własną rodziną w biznesy się nie wchodzi? Że jak ujmiesz liczyć, to licz na siebie?

Ano właśnie dlatego. Że poza filmami, zgodna, życzliwa i pomocna sobie rodzina to w większości jedynie laurka i fajny obrazek. Bo o ile małżonkowie (ogólnie para) może coś osiągnąć razem, to rodzeństwo zawsze konkuruje ze sobą, bo tak jesteśmy skonstruowani.

Jak napisała madoja - rodzice praktycznie zawsze faworyzują któreś dziecko, a jeśli pojawia się większa różnica wieku, to zawsze na starsze jest cedowana część rodzicielskich obowiązków.

https://charaktery.eu/artykul/najblizsi-sobie-wrogowie

https://portal.abczdrowie.pl/relacje-miedzy-rodzenstwem

Jack Sparrow napisał/a:

A wiesz skąd powiedzenia, że nikt cię tak nie wyrucha jak własna rodzina? Że z własną rodziną w biznesy się nie wchodzi? Że jak ujmiesz liczyć, to licz na siebie?

Ano właśnie dlatego. Że poza filmami, zgodna, życzliwa i pomocna sobie rodzina to w większości jedynie laurka i fajny obrazek. Bo o ile małżonkowie (ogólnie para) może coś osiągnąć razem, to rodzeństwo zawsze konkuruje ze sobą, bo tak jesteśmy skonstruowani.

Jak napisała madoja - rodzice praktycznie zawsze faworyzują któreś dziecko, a jeśli pojawia się większa różnica wieku, to zawsze na starsze jest cedowana część rodzicielskich obowiązków.

https://charaktery.eu/artykul/najblizsi-sobie-wrogowie

https://portal.abczdrowie.pl/relacje-miedzy-rodzenstwem

Tak to prawda u mnie rodzice faworyzowali mojego glupiego brata.

To jest smutne zjawisko i tu rozgoryczenie mogę zrozumieć.

Kyliekay napisał/a:

To jest smutne zjawisko i tu rozgoryczenie mogę zrozumieć.

Ale tak wygląda rzeczywistość. Nie wiem, może w bogatszych krajach lub rodzinach, gdzie jest więcej czasu na wychowywanie i więcej czasu się poświęca dzieciom, to może wygląda to inaczej. Ale w PL? Na konflikty w rodzeństwie rodzice machają ręka, bo im się zwyczajnie nie chce, albo każą ustąpić na rzecz tego, którego faworyzują, co prowadzi jedynie do pogłębienia problemów w przyszłości. Ewentualnie są sami zarobieni i jest ganianie starszego, żeby zajął się młodszym - pobaw się, nakarm, pomóż z lekcjami, odprowadź itp.

A już najbardziej komiczna jest nauka 'dzielenia się' kiedy w praktyce to dzielenie się wygląda tak, że starsze dziecko ma po prostu oddać coś młodszemu.

Karmaniewraca napisał/a:

Zawsze chciałam być jedynaczka to tak ogólnie z serii rzeczy w moim życiu które chciałam a nie mam. Co do rodzeństwa, mam rodzeństwo, żyjemy bardzo zgodnie, zawsze możemy na siebie liczyć. Nie ma kwasów a jak są to szybko je wyjaśniamy. Wiem ze cokolwiek by się nie stało to mogę na nich liczyć i oni na mnie. Wiele razy tak też było. Nie zliczę ile razy ratowali mi tyłek.

Moj glupi brat by mnie z radoscia sprzedal menda spoleczna. Czasem.sobie wyobrazam, ze go nie ma. Niedawno ogladalam.start rakiety w kosmos wyobrazilam sobie  ze on tam siedzi- w kosmos bym go wyslala niestety nawet ufoludki mialy by go.dosc i by go przywlekli z powrotem na te planete

Jack Sparrow napisał/a:

Kyliekay napisał/a:

To jest smutne zjawisko i tu rozgoryczenie mogę zrozumieć.

Ale tak wygląda rzeczywistość. Nie wiem, może w bogatszych krajach lub rodzinach, gdzie jest więcej czasu na wychowywanie i więcej czasu się poświęca dzieciom, to może wygląda to inaczej. Ale w PL? Na konflikty w rodzeństwie rodzice machają ręka, bo im się zwyczajnie nie chce, albo każą ustąpić na rzecz tego, którego faworyzują, co prowadzi jedynie do pogłębienia problemów w przyszłości. Ewentualnie są sami zarobieni i jest ganianie starszego, żeby zajął się młodszym - pobaw się, nakarm, pomóż z lekcjami, odprowadź itp.

A już najbardziej komiczna jest nauka 'dzielenia się' kiedy w praktyce to dzielenie się wygląda tak, że starsze dziecko ma po prostu oddać coś młodszemu.

Taka jest rzeczywistość i to jest prawda, ale naprawdę nie wszystkich i nie wszędzie. Szczególnie w niektórych większych rodzinach, np z 4 rodzeństwa, widziałam, że nawet jeśli bywało różnie, to nie chcieliby aby brata czy siostry nie było. A jak z jednym źle żyli, to chociaż drugi był. Nie można przekreślać wszystkich rodzin i wszystkich równać. Ja jako jedynaczka mam wolność od rywalizacji, wiem, że są szczęśliwi jedynacy. Jednak wiem, że oprócz skłóconych rodzin, są też te kochające. Nawet jeśli jest ich mało.

Karmaniewraca napisał/a:

Zawsze chciałam być jedynaczka to tak ogólnie z serii rzeczy w moim życiu które chciałam a nie mam. Co do rodzeństwa, mam rodzeństwo, żyjemy bardzo zgodnie, zawsze możemy na siebie liczyć. Nie ma kwasów a jak są to szybko je wyjaśniamy. Wiem ze cokolwiek by się nie stało to mogę na nich liczyć i oni na mnie. Wiele razy tak też było. Nie zliczę ile razy ratowali mi tyłek.

Moj glupi brat by mnie z radoscia sprzedal menda spoleczna. Czasem.sobie wyobrazam, ze go nie ma. Niedawno ogladalam.start rakiety w kosmos wyobrazilam sobie  ze on tam siedzi- w kosmos bym go wyslala niestety nawet ufoludki mialy by go.dosc i by go przywlekli z powrotem na te planete

Jack Sparrow napisał/a:

A już najbardziej komiczna jest nauka 'dzielenia się' kiedy w praktyce to dzielenie się wygląda tak, że starsze dziecko ma po prostu oddać coś młodszemu.

O tak.
Pamiętam przypadek ze szkoły córki. Kolegowała sie z dziewczynką, której to przyniosła na urodziny czekoladę. A ona na miejscu zjadła całą tabliczkę. Potem sie okazało, że zrobiła to celowo, by nie przynosić do domu czekolady, bo musiałaby sie podzielić z rodzeństwem. A ona nigdy niczego nie dostała tylko dla siebie, wszystko miało być wspólne z rodzeństwem. To daje obraz rodziców, którzy niby chcą dobrze, bo uczą dzieci dzielenia sie, moze też chcą je ze sobą zintegrować, a skutek jest taki, że dziecko nie czuje się z tym dobrze. Wiadomo, że każde chciałoby być wyjątkowe, docenione, wyróżnione... Gdy ma się rodzeństwo to rzadko dziecko sie tak czuje, no chyba że jest faworyzowane przez rodzica

Kyliekay napisał/a:

To jest smutne zjawisko i tu rozgoryczenie mogę zrozumieć.

Prawie zawsze tak jest.
No bo obiektywnie - nie da się dwóch (lub więcej) osób kochać dokładnie identyczną miłością. Jeśli nie macie dzieci, a macie więcej niż jedno zwierzę, to na pewno gdzieś tam głęboko w sercu jedno lubicie najbardziej. Rodzice zawsze kochają któreś z dzieci bardziej. Tylko mądry rodzic nie pokazuje tego po sobie i traktuje dzieci jednakowo.
Niestety sporo rodziców nie potrafi nad tym zapanować.
Mój mąż ma siostrę, która była faworyzowana przez rodziców. Tylko ona dostała mieszkanie, tylko ona dostała samochód. Tylko ona według nich była wartościowa,mądra, wybrała dobre studia. On nic nie dostał i był według nich beznadziejny i dokonywał ciągle złych wyborów. To doprowadziło do tego że on nie rozmawia ani z rodzicami ani z siostrą od lat.

Apogeum napisał/a:

Smutno się czyta ten watek.

Ja jestem młodszą siostrą i od nikogo nie doświadczyłam tyle złego, co od siostry. Najgorsze rzeczy były, jak siostra już nie mieszkała w domu i mamy nie było obok. W okresie wspólnego domu było bez szału, ale i bez bólu (pomijam jakieś bijatyki za dzieciaka). Choć gwoli uczciwości muszę powiedzieć, ze złe momenty (az inni ludzie się dziwili, ze taka jest) były przeplatane dobrymi. Nie mogę tez powiedzieć, ze nigdy mi nie pomogła, bo w pewnych sytuacjach mogłam na nią liczyć. Ale jestem pewna, ze moja siostra nikomu nie odważyłaby się zrobić i powiedzieć nawet ułamka tego co mi. Nawet po okresie, w którym według jej słów w pewnym sensie pomogłam jej bardziej niż terapeuta, do którego w traumatycznym momencie swojego życia uczęszczała, nadal potrafi odstawić krzywe akcje.

Ale ja zawsze uważałam, ze mam pecha, ze mam taką siostrę, a nie ze w ogóle mam rodzeństwo.

Znajomi decydują się na więcej niż jedno dziecko. Zarówno ci, którzy maja rodzeństwo, jak i jedynacy. 

Gdy obserwuje moje koleżanki, to wiele wskazuje na to, ze miały i maja dobre relacje z rodzeństwem. Kolega ma czworo rodzeństwa. On i brat byli nie tylko rodzeństwem, ale i kumplami. Mój mąż ma dwie siostry i widzi więcej plusów niż minusów tego faktu. Moja mama już w dorosłym życiu zawsze mogla i może liczyć na braci i siostrę tez. I mam tu na myśli konkretna pomoc, szczególnie braci. Choć jeden brat odwalił kiedyś bardzo! krzywa akcje.

Jak patrzę na dzieci siostry, to aż bywam wzruszona. Nie jest idealnie, wiadomo, są gorsze momenty, ale bywa tez wspaniale. Miłość widać gołym okiem.

Wspolczuje Ci. Ja tez mam durnego brata czasem sobie wyobrazam,ze go sprzedaje gdzies na jarmarku, tylko kto by go kupil ludzie by go wysadzili na pierwszym lepszym zakrecie

Apogeum napisał/a:

JuliaUK33 napisał/a:

Wspolczuje Ci. Ja tez mam durnego brata czasem sobie wyobrazam,ze go sprzedaje gdzies na jarmarku, tylko kto by go kupil ludzie by go wysadzili na pierwszym lepszym zakrecie

Dzięki, ale…

Wiele można o mojej siostrze powiedzieć, ale na pewno nie to, ze jest durna. Bądź co bądź w każdej innej życiowej roli odnajduje się lepiej niż w roli siostry.

Może Twój brat wyczuwa Twój niefajny stosunek do niego i koło się kręci…?

Nie moj brat mial niefajny stosunek do mnie od pierwszego dnia mojego zycia, a na moj niechetny stosunek do niego sobie sam zapracowal i to przez lata