nie wiem czy zyje z nim z litosci czy z milosci... - Netkobiety.pl

Niestety tak jest, że jeżeli facet jest "taki kochany", troszczy się, a kobiecie coś nie pasuje, to ona jest tą złą. Ja nienawidzę gdy facet na pytania odpowiada "nie wiem". Nie mam na myśli pytań w stylu: "Jak myślisz, czy oczyszczanie ścieków osadem czynnym jest dobrym rozwiązaniem?" Ale np. Podczas spaceru po parku pytanie: "Skręcimy w tą alejkę?", albo "Przy którym stoliku usiądziemy?" Odpowiada "nie wiem", to wtedy mnie skręca. Ja mam dosyć mocny charakter, ale takie ciągłe bycie "facetem" w związku jest dla mnie nie do wytrzymania. To wpędza w okropną frustrację. W swoim życiu byłam właśnie z takim facetem, a teraz jestem w krótkim związku i zauważam, że obecny także wykazuje te niepożądane przeze mnie cechy.
Czy w Twoim małżeństwie jest podobnie, bo nie wiem czy dobrze zinterpretowałam.

Każdy z nas czegoś się boi Samotność... Śmierć...Odrzucenie...Pająki...Kalorie... Zmierz się ze swoim lękiem. To moja pierwsza rada. Po za tym, przed Tobą całe życie. Jeśli nie robisz tego, co jest zgodne z Tobą, to tak jakbyś strzelała sobie w kolano. Po co się dręczyć...? Moja druga rada - odnajdź siebie, dowiedz się czego chcesz. Jak już to będziesz wiedzieć, po prostu zrób to. Do tego potrzebna będzie pierwsza rada

Aha - zmieniaj siebie, nie drugiego człowieka. Nie oczekuj, że ktoś będzie taki, jaki Ty chcesz, by był. Nie o to chodzi. Wydaje mi się, że ta druga osoba powinna mieć frajdę z bycia z Tobą i odwrotnie.

Myślę że jeśli on naprawdę Cię kocha, mógłby się dla Ciebie zmienić, mówisz mu o tym co Ci przeszkadza i jak chciałabyś aby było? Rozmawiacie szczerze? Czasami to najlepsze wyjście. Myślę że jeśli się kocha, warto zwalczyć problemy i powalczyć trochę. Czasem potrzeba czasu by się upewnić w uczuciach, lub widzieć wszystko jaśniej...

Mówię, próbuję zrozumieć. Powiedział mi też, że nie wie czasami jak do mnie zagadać przez sms. Stara się zmienić, widzę to ale wraca do tego co było.
Kilka dni temu powiedział mi coś takiego: "Za pół roku moje zachowanie stanie się tak toksyczne, że nie wytrzymasz ze mną." Powiedział, że zawsze w taki sposób traktuje ludzi i większość po tym czasie podobne ma odczucia co ja teraz. Odpowiedziałam mu tylko tyle, że każdy jest inny, z każdym łączą go różne relacje i nie ma co generalizować. Zobaczymy za pół roku.

Każdy ma swój problem, my przeżywamy swój mały dramat. To, że nie bije, nie pije, nie wyzywa wcale nie oznacza, że jest dobrze. Chcemy poprawić relacje w naszym związku.

To nie o to chodzi, że brakuje nam komplementów. Powtarza mi to dosyć często. Tylko brakuje nam ich męskich decyzji, decydowania. Czasami chciałabym poczuć, że jestem z kimś "silniejszym" ode mnie, z kimś na kogo mogę się zdać, polegać.

Nie mieszkamy razem. Spotykamy się tylko raz na tydzień, czasami dwa - studia. Z tego co wiem to jest bardzo odpowiedzialny, pomaga w domu. Jeżeli ma coś zrobić, to wykonuje to. Nie zrzuca pracy na innych. Ma jakieś plany na przyszłość - po studiach chce wyjechać za granicę (co mi nie odpowiada), mówił też o pracy na miejscu.

Kiedy gdy się o coś pytam to odpowiada mi: "nie wiem", albo "Jak chcesz kochanie." Chciałabym poznać jego zdanie na różne tematy. Nie narzucam mu swojej woli, wręcz przeciwnie zanim powiem co o tym myślę pytam jego. Podam taki przykład. Poszliśmy zrobić zakupy przed sylwestrem. Zaproponowałam abyśmy kupili piwo, on na to, że wino byłoby lepsze. Nie wiem, może jestem nienormalna ale ucieszyłam się, że przedstawił mi swoje zdanie i z chęcią zgodziłam się na to wino. Było pyszne, szkoda, że kupiliśmy tylko jedną butelkę Zazwyczaj w tego typu sytuacjach odpowiadał: "Jak chcesz kochanie."

Jesteśmy krótko ze sobą, spotykamy się dopiero pół roku. PO tym czasie praktycznie jeszcze nic nie można powiedzieć, więc martwi mnie już to jego zachowanie".Nie chodzi o całkowitą jego dominację w związku. W życiu bym na to nie pozwoliła. Jest jedna skrajność gdzie kobieta jest zastraszana i nie ma prawa się odezwać, ale też druga kiedy sama musi o wszystkim decydować. Sęk w tym, aby znaleźć ten złoty środek. Marzy mi się sytuacja, w której on po konsultacji ze mną podejmuje jakąś decyzję. Najpierw wymieniamy między sobą poglądy, a na koniec to on decyduje, a nie powtarza "jak chcesz kochanie.", bez wyrażenia swojej opinii na ten temat.

Być może ma taki wycofany styl bycia. Ale nawet jeżeli nasze poglądy na daną sytuację są podobne, to mógłby coś dorzucić do siebie. To nie są jakieś wielkie decyzje, tak jak pisałam wcześniej mam na myśli drobne wybory takie codzienne. Czasami marzę, aby wziął mnie za rękę i powiedział: "Kochanie pójdziemy tą drogą, albo zrobimy to i to." A nie: "Jak chcesz kochanie" albo "Nie wiem". żadne sprzeczki nie wchodzą tutaj w grę, bo nie są to jakieś poważne decyzje, spotykamy się dopiero pół roku.

Ja nie robię żadnych awantur z tego powodu, w sumie to jeszcze się nie kłóciliśmy. To koleżanka, która także ma z tego tytułu problem rozważa odejście od męża. Ja kontynuuję rozmowę w tym wątku właśnie po to, aby się dowiedzieć jak żyć w związku właśnie z takim mężczyzną. Atinasarz mogłabyś dokładniej opisać jak wygląda Twój związek? Czy zawsze jest tak, że to Ty podejmujesz wszystkie decyzje, a on jest raczej wycofany? Czy próby zmiany tej sytuacji dały jakieś rezultaty? Jak wyglądał Wasz początek?

Odebrałam to tak jakby mówił to zdecydowanie i z takim przekonaniem, że już zawsze tak będzie, a ty kobieto rób co chcesz. Mi chłopak odpowiada: "Jestem taki" Jednak widzę, że stara się zmienić. Dzisiaj podczas spotkania było bardzo miło, był taki jakiego sobie wymarzyłam
Czasami się zastanawiam, czy on przypadkiem nie wie, że udzielam się tutaj naf orum.

Nie można być z kimś z litości, myślę że taki związek się wypali po czasie.
Czyli już kiedyś się rozstaliście z tego powodu?

Hehe.... Na tym forum czesto doszukuje sie sam swojej dziewczyny, a najbardziej w tym temacie ;]
Sam jestem wlasnie sam i mysle ze z tego powodu ze nie mialem wlasnych decyzji, ale jesli przeszkadza
komus ten nasz spokoj to jednak na bank oznacza to ze trzeba zostawic ta osobe....
Bo na pewno nie idzie to w zadna strone na dobre, trzeba miec partnera ktorego sie bedzie doceniac....
A Dominator VS Romantyk nie jest dobrym rozwiazaniem

Nie podejmowałeś własnych decyzji, ale czy mógłbyś napisać co powodowało właśnie takie zachowanie? Czy nie chciałeś się sprzeciwiać swojej partnerce? Czy myślałeś, że jeżeli we wszystkim będziecie zgodni to związek będzie udany?

Ale tak poza tym to chłopak jest świetny. Może jeszcze tylko nie szuka kontaktu gdy się rozstajemy na dłuższy czas (ale o tym dyskutuje już w innym wątku). Mogę z nim rozmawiać na wiele tematów, jego wiedza mnie bardzo zaskakuje. Nie jest to wiedza typowo książkowa. Właśnie kogoś takiego szukałam. Zostawić go nie jest sztuką, ja jednak chciałabym spróbować poprawić nasze relację. Nie jest to aż tak duży problem, nie rozważam możliwości odejścia. Bardzo go doceniam właśnie za tą możliwość rozmowy nie tylko o głupotach, tak jak to było w innych związkach. Jest czuły i w każdym jego dotyku czuje jak bardzo mnie kocha. Tylko mógłby czasami wziąć mnie za rękę i poprowadzić.

Różyczka świetnie to ujęłaś, nie wiedziałam jak dokładnie określić tą moją "dominację". Nie jest tak, że musi być po "mojemu" i koniec. Im więcej się dzieje w moim życiu tym jestem bardziej szczęśliwa. Gdy mam dużo na głowie energia mnie rozpiera i układam ciągle plan co po kolei zrobić. Jestem w swoim żywiole, ale biorę też pod uwagę zdanie innych.

Właśnie, pragnę poczuć czasami, że to on jest tym silniejszym ogniwem w naszym związku i do niego należy ostateczna decyzja.

Ja także nie chcę rezygnować z tego związku, a napewno nie z tak błahego powodu. Nie kłócimy się przez to, tylko czasami w chwilach słabości czuję taką małą frustrację. Nie podejmujemy jeszcze żadnych ważnych decyzji, bo spotykamy się dopiero pół roku, ale chciałabym już od początku abyśmy kształtowali w dobrym kierunku nasz związek.

Bardzo dziękuję za te cenne rady. Ja także staram się doceniać go na każdym kroku. W sumie to nie jest wymuszone przeze mnie, zauważam każdą drobnostkę, którą zrobi dobrze. Oczywiście mówię mu np "jesteś niezastąpiony", "bez ciebie bym sobie nie poradziła", nie tak nachalnie i nie powtarzam w kółko jak katarynka. Czasami popatrzę z podziwem w jego oczy i myślę, że odczuwa tą pochwałę którą chcę mu w ten sposób przekazać.

Gratuluję różyczko cierpliwości, mam nadzieję że mi też się uda. Życzę jeszcze wielu szczęśliwych lat.

On także jest raczej spokojny, ale nie nieśmiały. Nie ma problemów w kontaktach z innymi ludźmi.  Ja także lubię posiedzieć sobie poprostu w domu, ale jak za dużo to nie wytrzymuję. Nie biegam na dyskoteki,w sumie ostatni raz to byłam jakieś pół roku temu. Oboje uwielbiamy wędrówki górskie, mieszkamy w górach. Na początku wychodziliśmy bardzo często na szlak, bo mieszkałam w pokoju z koleżanką. Ale odkąd mam pokój jednoosobowy już jest trudniej wyjść gdzieś. Proponowałam wiele razy jakiś spacer, ale albo jest za zimno, pochmurno itp. Na początku chodziliśmy nawet w deszczu, nieraz byliśmy całkiem przemoknięci, ale zaraz po powrocie szliśmy do jakiejś knajpki coś zjeść, nie przejmując się naszym stanem. Od początku tego roku akademickiego niestety już tak nie jest. Ja uwielbiam chodzić nawet w deszczu po górach, jednak jemu zaczęło to przeszkadzać. Marzy mi się taka kilkudniowa wyprawa z nim.
Może w piątek się uda nam gdzieś wyjść. Wspomniałam, że chciałabym zobaczyć taki jeden wodospad w zimie, te kaskady lodu. Widać, że zaczął coś kombinować, ciekawe czy się uda.

My mamy raczej podobne wartości. Nie kręcą nas imprezy, chociaż na jednej z nich się poznaliśmy Myślę, że z czasem jakoś się dogadamy, napewno potrzeba cierpliwości.

Hmmm... Śmiesznie   Może któraś z Was odniesie się do tego, co wcześniej napisałam...?  Jestem ciekawa, czemu tego nie przyjmujecie?

Też znam ten przypadek z autopsji i rzeczywiście, bywa to irytujące.Podpisuje się pod tym co napisałyście. U mnie to wynika z tego, że jak mój chłopak podejmie jakąś decyzje to czuje się krytykowany. A nienawidzi być krytykowany i dlatego nie lubi tego robić:] Ale jako że on niepodejmując decyzji czasem krytykuje moje( hipokryta ) to nie zamierzam go głaskać po główce jak mi się coś nie podoba(jak się podoba, to owszem, chwalę go). Ale rozwiązujemy to w ten sposób, że jak chodzi o jakąś większą sprawę i mówię, żeby to przemyślał i zadecydował, to najczęściej on mnie podpytuje co i jak mniej więcej bym chciała ale końcową decyzję podejmuje sam. Takie rozwiązanie polecam najbardziej.

Zaciekawił mnie ten wątek...

Chrystina czytając Twoje posty odnosze wrażenie, że jesteś znudzona, brakuje Ci bodźców do życia i mam wrażenie, że to nie tyle jest wina Twojego męża, co tego że Tobie czegoś brakuje. Ten problem jest w Tobie. Jednak łatwiej Ci myśleć, że to wina męża.
To tak jakbyś chciała aby Twój mąż zafundował Ci rozrywkę, aby on nagle odnalazł utracony przez Ciebie sens życia, aby on wydostał Cię z dołka. Jednak możliwe, że to Twój dołek i wbrew temu co oczekujesz może to Ty musisz się ruszyć i coś zmienić! Wiem pisałaś, że masz dosyć, że to w małżeństwie zawsze Ty coś robiłaś i teraz chcesz aby role się odwróciły i Twój mąż coś zrobił. Pewnie Twoje oczekiwania są uzasadnione i możliwe, że w rzeczywistości Twój mąż jest zdolny Ci dać to czego chcesz.
Czytając Ciebie odnosze wrażenie, że ten cały Wasz problem bardziej dotyczy Ciebie niż tak naprawdę męża. Piszesz o tym tak jakby do waszego związku wdarła się rutyna, zwykła codzienność i tego stanu nie jesteś w stanie znieść. Jakbyś właśnie oczekiwała jakiejś adrenaliny, że musi być wszytsko na maksymum bo jeśli tak nie jest to jest już źle. Tak jakbyś się nudziała i oczekiwała, że to mąż musi wyrwać Cię z tej nudy, zorganizować Ci zabawę.
Sorry, że tak to ujmę ale Twoje uwagi jaki to Twój mąż jest niefajny czyli "niezdecydowany, mało wykazujący inicjatywy" to są zwykłe pierdoły. (Sorki, że może trochę za ostro!)
Tym bardziej, że wyszłaś za niego za mąż chyba świadomie. Nikt Cię do tego nie zmusił. Tym bardziej, że przed śłubem był taki sam. Wiedziałaś jaki był i wiedziałaś czy Ci to odpowiada, czy nie? To raczej przed ślubem było sobie zadać pytania, czy faktycznie taki typ faceta mi odpowiada, czy potrafię tak zawsze?

To trochę wygląda tak jakbyś wzieła sobie za mąż "flegmatyka", a po ślubie zaczeła oczekiwać, że on teraz nagle powinien być "cholerykiem", czy też zabawowym "sangwinikeim". Tak jak tu ktoś pisał często chcemy zmieniać innych, ale właśnie siebie powinniśmy zmieniać. Możesz zmienić siebie, a na męża możesz wpływać. Oczywiście, że masz prawo oczekiwać aby Twój mąż pozbył się złych nawyków, aby z Tobą współpracował. Jednak jeśli chcesz go zmienić o 180 stopni to znaczy, że go niekochasz, to tak jakbyś chciała być z kimś innym. I pytanie, czy faktycznie tego chcesz, czy się pogubiłaś?
Rozumiem, że można oczekiwać zmian, ale ja osobiście bym nie zniosła gdyby mój mężczyzna nagle chciał abym zmieniła swoją osobowość, moje cechy wrodzone. Nagle z osoby np. spokojnej stała się super dynamiczna. Z osoby np. małomównej zrobiła się "duszą towarzystwa" itp. Wkórzyłabym się też gdybym nagle po latach usłyszała, że np. denerwuje go, że za długo się maluje, czy że bywam bardziej aktywna wieczorem, a nie rano. Czy nawet zarzut, że jestem mało zdecydowana? Owszem mogłabym tu zrozumieć rozgoryczenie ze strony partnera, ale chwileczkę, to on  nie wiedział jaka byłam kiedy mnie brał? Czy ja coś ukrywałam, oszukiwałam? NIE. I nawet jeśli uznałabym, że partner ma rację i chciałabym np. się zmienić i stać się bardziej zdecydowana, to oczekiwałabym w tej kwestii wsparcia mojego męża, a nie negowania mnie. Tym bardziej, że chciałabym aby mój mężczyzna kochał mnie, a co za tym idzie akceptował taką jaka jestem. Twój mąż pewnie też wierzył, że kiedy brałaś go za męża to akceptowałaś go takim jaki jest.
Nie wiąże się z kimś kto nam nie odpowiada, nas denerwuje. Kto posiada cechy nas strasznie irytujące.
Myślę, że z prawdziwą miłością jest tak jak tu pisała różyczka.

Tym bardziej, że paradoksalnie zazwyczaj bieżemy sobie partnera, który właśnie się od nas różni cechami osobowości, na zasadzie przeciwieństw, uzupełniania się. I z jednej strony te różnice nas przyciągają, a z drugiej często generują problemy. Ten czas dopasowywania się wymaga dużej dojrzałości, miłości, współpracy. Lepiej zachęcić do zmian, niż tylko ich żadać. Podoba mi się historia różyczki jest taka optymistyczna

Chyba, że chrystina dopiero teraz dojrzałaś i dopiero teraz dostrzegasz kim jesteś, jaka jesteś. Może teraz odkrywasz czego naprawdę chcesz. Jednak to nie musi oznaczać, że tylko bez męża możesz osiągnać to co pragniesz. Może się zmieniasz, ale może twój mąż powinien Ci w tym towarzyszyć. Nie rezygnuj dopóki naprawdę nie będziesz mieć pewności. Może warto faktycznie pójść do psychologa i spokojnie przyjrzeć się samej sobie z dystansu.

Natomaist jeśli Twój mąż uniemożliwia Ci bycie sobą, jeśli nie potrafisz być autentyczna to pewnie jakiś problem z was jest. Jeśłi do tej pory kierowałaś się lękiem, czy robiłaś coś wbrew sobie. Jeżeli zachowanie Twojego męża nie tylko jest wynikiem tego, że jest nazbyt spokojny, uległy, niezdecydowany tylko jeśłi jest nieodpowiedzialny i niedojrzały to z pewnością są to ważne kwestiie do przemyślenia.

Małgorzatka na początku Twoje posty też wydawały mi się "szukaniem dziury w całym". Ale przy kolejnych już postach widzę, że nie patrzysz na swoją sytuację jednostronnie, ale też bierzesz pod uwagę swojego chłopaka, jego zalety i jego starania się. Pewnie to, że jesteście różni Was do siebie przyciągło Najważniejsze to wyznawać podobne wartości, zasady na życie. Mieć podobny światopogląd aby siebie rozumieć i móc być nawzajem dla siebie wsparciem. Zaś te różnice dotyczące wolnego czasu, robienia zakupów, podejmowania decyzji to tu da się wypracować coś wspólnie.  Teraz kiedy jeszcze nie planujecie ślubu  to jest właśnie ten czas aby siebie poznać, zorientować się, czy dane cechy partnera nam odpowiadają, są do zaakceptowania, czy tak naprawdę są czymś nie do zniesienia. Myślę, że dacie rade - powodzenia!

Byłam w takim związku. Na początku super. Facet, który zgadza się na wszystko, chce, aby to mi było dobrze. Wszystko jest idealne (ja noszę spodnie).

Ale jestem kobietą też czasami muszę płakać, narzekać, (założyć spódniczkę i rozłożyć ręce), wtedy przydaje się FACET z krwi i kości.
Uważam, że kobietom na krótką metę podoba się rola mężczyzny w związku(tzn gdy my jesteśmy niby facetami).

Kobieta to kobieta.
Po pół roku namysłu zerwałam, niekiedy żałuję. Jestem w innym związku z przeciwieństwem "byłego", chyba jest lepiej.
Z czasem mojemu obecnemu chłopakowi też brakuje "spodni", nie za bardzo mi się to podoba, nie tego pokochałam.
MOŻE TO W NAS JEST COŚ NIE TAK I "ŚCIĄGAMY FACETOM SPODNIE"??

Facet, ogólnie partner w związku to nie zabawka, nie rzecz, on nie służy jedynie do zaspokajania naszych potrzeb. Jeśli ktoś myłśi, że uda mu się znaleźć idealnego partnera, bez żadnych wad, słabości to albo jest egiostą, albo nie dojrzał do związku. Czy partner ma być jakimś pakietem full wypas, pełny pakiet usług itp. Nasze czasy stają się coraz bardziej nastawione na konsumpcję, ale bez przesady!

Każdy ma prawo do chwili słabości, człowiek to człowiek, a nie jakaś maszyna. To też nie jest tak, że facet i kobieta to dwa odmienne gatunki. I kobieta przez całe życie musi zachowywać się tak samo, w określony z góry sposób, podobnie też facet nie musi zawsze być taki sam. I facet też może mieć chwile słabości, potrzebować wsparcia, potrzebować też pomocy, troski.

Stokrotka123
Zatem jeśli facetowi od czasu do czasu zdarza się być zbyt uległym łagodnym, poddańczym misiaczkiem to nie jest źle. Gorzej jeśłi byłby taki zawsze.
Pomyśl, że Ty czasami pewnie też denerwujesz swojego chłopaka. Może wolałby abyś to Ty była bardziej łagodna, dziewczęca i nie zakładała spodni. Wtedy on nie musiałby chodzić "w spódnicy".

Może coś w tym jest, że to coś w nas jest takiego, że przyciągamy określony typ mężczyzny, bądź pod naszym wpływem tak się zmieniają.

Musimy też my kobietki pamiętać o tym, że wbrew pozorą, pomimo stanowczości, siły mięśni itp., to my kobiety jesteśmy zdecydowanie silniejsze psychicznie od mężczyzn.

malgorzatka czyja to piosenka dlugo poluje zeby ja sciagnac

Ze jesteśmy silniejsze choc słabą  płcią   nazwane to wiemy .
    Wiemy tez ze mężczyżni są gówami rodzin, związkó a my "tylko" szyjkami'  ktore głową kręcą .
Ot i cała prawda .