Nieodpowiedzialność partnera, brak doceniania?

Nie jesteś sama z takim problemem, więcej kobiet tak ma, więc jak chcesz z nim być pozostaje, jak dziecko będzie miało roczek, pójść do pracy.
Jego nie zmienisz, a prawda jest taka, że hten rządzi pieniędzmi, kto je zarabia, z tym, że w tej sytuacji, powinien dać Ci jakąś sumę do dyspozycji, żebyś mogła sama się rządzić. Ale jest jaki jest i inny nie będzie.

Skoro jest taki cwany, to ty musisz być cwańsza.

Dziecko będzie miało roczek, ty wracasz do pracy.
I teraz tak:
Wszystko jest dzielone 50/50.

Dziecko zachoruje: raz ty bierzesz l4, a raz on.
Opieka po pracy nad dzieckiem 50/50: masz prawo do samotności, do odpoczynku, wyjścia na miasto, czy cokolwiek.

Wszystkie stałe opłaty 50/50, rachunki, spożywka.
Nie będzie mu sie podobało, "bo za dużo kupujesz" kupuj tylko dla siebie i dziecka.

Wszystkie obowiązki domowe 50/50.
Nie będzie chciał ich wykonywać, to mu nie pierze, nie gotuj, nie sprzątaj po nim.

Włączył mu sie tryb pana i władcy.
Trzeba to ukrócić w zarodku.

Nie może byc tak, że wszsytko jest na twojej głowie.
bo po co ci taki maż?
Tak jak by go nie było.
Uświadom mu to, że albo pracuje nad soba, staje sie ojcem dla dziecka.
albo szykuj sie do rozwodu, i poszukiwań innego faceta, który ta role ojca będzie spełniał.

Mężczyźni często nie zdają sobie sprawy, jak takie umniejszanie kobiety rozwala rodzinę.
Od samego początku zadbaj o swoją pozycję w tym związku, o podział obowiązków.
Całe życie tak nie wytrzymasz. Poczucie krzywdy będzie rodzić złość, a to przełoży się na atmosferę w domu, na wzajemne relacje.
Dbając o swoje potrzeby dbasz o swoje dobre samopoczucie, a bez niego ta rodzina nie będzie dobra.
Wbrew pozorom walcząc o siebie, o swoją równorzędną pozycję, walczysz o związek. Najbardziej istotne jest to, żeby po takiej walce nie zostały zgliszcza i popiół. Partyzantka jest lepsza od frontalnych ataków
Jeśli za swoją całodobową pracę praktycznie dostajesz alimenty, to możesz je otrzymać bez tej pracy.
Powinnaś co drugi weekend zostawić partnera samego z dzieckiem i wyjechać do rodziny.  Nic tak nie uczy odpowiedzialności jak zostanie samemu z problemem.

.

Ty to widzisz jako szantaż, dla mnie to konsekwencje postępowania .
W życiu nie ma nic za darmo.
Jak dajesz darmo to, co masz cennego, to tracisz swoją wartość. Przestajesz się liczyć. Tak właśnie dzieje się w tym związku.

Czyli rozumiem Agnes, ze jak zona odmawia rozkładania nóg przed mężem, to ów mąż może powiedzieć "nie ma sexu, nie ma pieniędzy, bo nie ma nic za darmo"
albo
"Gdzie chcesz jechać na wakacje? Do chin? Ok pomyśle, ale możesz o tym zapomnieć jak nie będzie głębokiego gardła i anala"
albo
"O czym tam mówisz, o remoncie łazienki, mi nie przeszkadza, a jeżeli tobie przeszkadza, no to lodzik z połykiem na dzień dobry do końca miesiąca, tylko masz sie ładnie oblizywać"

Dobrze wiedzieć Agnes

Najpewniej taki wzór rodziny wyniósł z domu.
Ojciec tak samo robił i matka dawała sobie radę.
Myślę, że jak jest dziecko, to potrzeba dyplomacji, a nie stawiania na rozwód.
Tym bardziej, że jak pójdziesz do pracy, sytuacja wróci do normy sprzed urodzenia dziecka.

Powiniście też dużo wcześniej rozmawiać jak to będzie z finansami i jego pomocą w opiece nad dzieckiem, więc sama też o to nie zadbałaś...

.

Szeptuch w moim słowniku pojęć małżeńskich nie ma czegoś takiego jak rozkładanie nóg
Albo się kochamy i dbamy o siebie, albo nam nie po drodze.
Kupczenie ciałem to praktycznie prostytucja. Co innego zaspokajanie własnych potrzeb i partnera, bo nam na sobie zależy, kochamy się, dbamy o siebie.
Jak partnerzy o siebie nie dbają to wcześniej czy później związek się rozleci. Lepiej wcześniej, bo mniej straconych lat na obsługiwanie egoisty i większe szanse na stworzenie dobrej relacji.

Ale ty przeczysz tym postem sama sobie.
TY sama napisałaś że nie ma nic za darmo.

dodatkowo to ty napisałas

To jak to jest, jeżeli facet nie będzie odpowiednio wynagradzał pracy kobiety to ban na sex jest czymś normalnym.

Natomiast jeżeli facet nie będzie odpowiednio ( dla niego) wynagradzany za wysiłek który ponosi na poczet rodziny, no to juz pojawiają sie jakieś moralizatorskie zagadnienia?

Nie Miri.
Owszem postuluje że sex w małżenstwie jest czym obowiązkowym, bo tak kobieta, jak i mężczyzna, nie maja prawa narzucać celibatu na druga stronę.
Ale wynika to z obowiązku i zobowiązań jakie sie podjęło w stosunku do partnera.
Partner nie ma prawa ( nawet w koszmarnym małżenstwie) zdradzić, nie ma prawa do sexu poza małżeństwem.
wiec obowiązkiem jest mu te sex dostarczyć, bo takie sa jego potrzeby.
bo chyba zgodzimy sie co do tego, że po to wchodzimy w związek małżeński, aby rożne nasze potrzeby były zaspakajane.
Ten obowiązek oczywiście najczęściej jest podparty, zwykła potrzeba sprawienia partnerowi przyjemności, i dbania o małżeństwo.
Ale nie ma to nic wspólnego z sexem za to czy tamto, za cos co można kopić, bo w tedy to prostytucja.

I ta prostytucje zauważyłem ( i nie tylko ja) w postach AGNES, stad ten mój prowokujący psot.

A możesz mi wytłumaczyć dlaczego tak skoncentrowałeś się na seksie, a na obiedzie i czystych ubraniach już nie?
Mam wrażenie, ze Tobie się wydaje, iż po ślubie ciało partnerki staje się Twoją własnością i masz do niego prawo.
Muszę Cię rozczarować, ale tak nie jest. Ciało kobiety nadal należy do niej. Jeśli atmosfera w domu jest zła, ona ma do niego żal i czuje się wykorzystywana, to nie  ma się ochoty na współżycie. Dlaczego ona ma wówczas bardziej dbać o potrzeby jego ciała niż własnego? Ma zdradzać siebie?

Prosiłem, bez moralizowania.
Odniosłem sie do czegoś, co sama napisałaś.
A napisałaś , że jeżeli facet nie wynagradza odpowiednio starań kobiety,( w tym temacie finansowo) to ta ma prawo dac mu bana na sex.
Ty to napisałaś, nikt inny.

Jeżeli sie wstydzisz tego, to ludzka rzeczą jest powiedzieć, "przepraszam, popełniłam błąd"

Tak uważam, że po ślubie, oddajemy cześć swojej suwerenności swojemu partnerowi.
choćby z prostego powodu, nie da życ w małżenstwie, gdzie istnieje tylko JA.
JA musi być zastąpione w wielu kwestiach przez MY.
Ty masz władze nad twoim mężem, a on ma władze nad tobą.I nie, ciało kobiety, nie nalezy tylko do niej po małżenstwie, tak jak ciało  mężczyzny nie należy tylko do niego.
Korzysta sie z tych ciał, po to, aby owe małżeństwo funkcjonowało lepiej.
chocby przez branie nadgodzin przez faceta, aby rodzinie niczego nie zabrakło
Czy sex z mężem gdy nie ma sie na niego ochoty, ale robi sie to dla niego, aby go uszczęśliwić, czy choćby po to aby rozładował napięcie po owym ciężkim dniu w pracy.
Jeżeli komuś takie zwierzchnictwo się nie podoba, nie musi zawierać związku małżeńskiego ewentualnie, po fakcie wziąć rozwód.
Małżeństwo sprowadzone do tego, że każdy sobie żyje jak chce, tylko po prostu pod jednym dachem, który wspólnie opłaca, to jest spółka z.o.o a nie małżeństwo.

Tylko dokąd ich to doprowadzi?
Zgadzam się Agnes co do Twoich intencji. Wiadomo, że ludzie w związku dają sobie to, co dla drugiego jest ważne i cenne i to nie musi i najczęściej nie jest to samo i tak samo, bo potrzeby mamy różne. Gdy jedno w związku zaczyna ograniczać drugiemu swoje zasoby, to powstaje dysproporcja i w pewnym sensie niesprawiedliwość, więc drugie może mieć ochotę ograniczać swoje zasoby, żeby tamten „zrozumiał”. Tylko na dłuższą metę to droga donikąd.

Z tym seksem to też nie wiadomo, kto ma większy temperament...

Ja tu jeszcze nie widzę takiego dramatu, bo  głównie chodzi o kasę, którą głównie rządzi partner, a nie o to, że nie daje na utrzymanie.
To, że mają inne priorytety, to inna sprawa.

Co innego jak mąż, choć może, nie pomaga np. w kuchni, a wymaga, żeby robić gościnę dla jego rodziny, wtedy mówisz, to odwołaj, bo ja sama nie będę robiła.

A tu reakcja może być nieprzewidywalna, bo grubszy kaliber...
,

A jaką widzisz alternatywę? Dokąd prowadzi kobiety uległości i zaciskanie zębów, byle tylko utrzymać przy sobie mężczyznę?
Ja jestem skłonna wiele ustąpić, ale nie przy takim nastawieniu partnera, że kobieta jest uziemiona w domu z dzieckiem, bo z racji macierzyństwa  straciła pracę, w której zarabiała podobnie.
To nie jest biedny misio. To kuty na cztery nogi cwaniak, który wykorzystuje sytuację, żeby pokazać, kto rządzi. To jak nająć do pracy człowieka bez środków do życia i wykorzystywać go, bo nie ma wyboru. I te teksty że jak mnie poznawał to miałam ambicje a teraz nie i że wiecznie nie mam pieniędzy.
Jak nic z tym nie zrobi to tak będzie mieć do końca życia, małżeńskiego oczywiście.
To się reguluje od samego początku, bo potem będzie za popychadło, którego praca jest nic nie warta a jej ciało jest do zaspokajanie jego zachcianek. Takiej partnerki się nie szanuje, a jak się nie szanuje to łatwo się ją zdradza.

Tak, masz rację. Facet autorki jej nie szanuje.
Nie sądzę jednak, że to stał się z dnia na dzień. Raczej ona sama sprowadziła się do roli kuchty, sprzątaczki i opiekunki z opcją seksu. Bo jak pisała przez lata zdążyła się zorientować, że jej facet niezbyt rwie się do prac domowych. Zatem o czym myślała rodząc mu dziecko? Przecież wiedziała, że nagle nie stanie się z pana - partnerem.
Po pierwsze więc, niech ona zrozumie, że nie jest ofiarą losu ani tego faceta, z którym się rozmnożyła, ale jest kowalem własnego losu i jest w tym miejscu, do którego zmierzała, nawet jeśli nie wysiliła na tyle wystarczająco swojej kory czołowej, żeby antycypować przebieg zdarzeń. Zatem nie ma co teraz strzelać focha i obrażać się, że znalazła się w miejscu, do którego zmierzała i karać faceta za to, że ona miała nadzieję, że on się odmieni i będzie taki, jaki nie był wcześniej :-D
A pitem niech siądą i negocjują, jak ma wyglądać ich związek. Bo wbrew temu, co sobie myśli autorka w życiu nie dostajemy tego, co nam się należy, ale to, co sobie wynegocjujemy.

Akurat to nie jest ekstremum tylko przedstawienie tego samego schematu myślenia, ale z drugiej strony.

Facet czy tego chce, czy nie, czy ma nastrój, czy nie, to dzień w dzień idzie do pracy. Ciężko haruje i zarabia na ich utrzymanie. No to jak ona ma problem, ze jest zmęczony po pracy i ze ogólnie mało czasu przez pracę w domu spędza - to jest to JEJ problem. Czy jak on wykonuje wszystkie obowiązki zapewniając byt ekonomiczny, to ma prawo oczekiwać jakiejś formy wdzięczności np w postaci seksu? Czy jednak facet nie ma takiego prawa, bo to podpada pod prostytucję? Czy jak babka w myśl tresury odmawia seksu mężowi, sprzątania i gotowania, to on ma prawo ograniczyć wydatki na jej potrzeby jako działanie odwetowe?

A nonowego ojca i męża dla matki bąbelka na zwolnieniu to można znaleść w każdym sklepie z mężami i partnerami.

Bądź poważny.

No, mowie że byśmy sie dotarli.
bo opisujesz moja zone.
Ona tez zawsze była i jest niezależna i samowystarczalna.
Mimo, że jako 20 latka skończyła sama z dzieckiem i chowała męża.
Gdyby tylko lcizyła na innych, to nawet na nią bym nie spojrzał.

A wiesz, że to jest główny powód, dlaczego dzisiaj rodzi się mniej dzieci? Bo wychowywanie dzieci to w sumie ciężka praca, lecz niedoceniana.
Kobiety wolą pracować zawodowo, same zadbać o siebie i być niezależne niż być na łasce faceta, jak w tym wątku. A już łącznie pracy zawodowej i wychowywanie dziecka, gdy nie ma się wsparcia w partnerze, to robienie z siebie woła roboczego.
Dlatego faceci z partnerskim podejściem do relacji, rozumiejący to, że natura tak to stworzyła, ze kobiety rodzą dzieci, ale na tym kończy się ich preferencja i wszystko inne można we dwoje poukładać w różnych kombinacjach są na wagę złota w społeczeństwie, w którym jeszcze do niedawna matki wychowywały córki na kuchty a synów na sieroty, które niczego w domu nie ogarniają.

A dlaczego jemu ma się należeć odpoczynek, a tobie i nie i dlaczego to ty w takiej sytuacji masz zasuwać wokół wszystkich?

Skoro miałaś takie nastawienie, to i nie dziwota, ze taką trudność ci to sprawiało.

Bo tak zrozumiałam z Twojej wypowiedzi, i takie nastawienie widziałam wokół.
Powszechnie się mówiło i nadal w wielu przypadkach mówi, że kobieta siedzi z dzieckiem w domu a mąż na nich pracuje.
Nie chciałam mieć poczucia, że ktokolwiek na mnie pracuje, że komuś mam zawdzięczać swoje utrzymanie. Stać mnie, żeby samej pracować na siebie. Na szczęście coraz więcej kobiet jest w stanie się utrzymać i daje dobry przykład swoim córkom. Dla mnie najcenniejszym bagażem wyniesionym z domu było przekonanie, że dobre wykształcenie to dobre życie, a liczenie na mężczyznę często kończy się nieszczęśliwym małżeństwem, że na przyszłość pracuje się od najmłodszych lat - najpierw w szkole a potem w pracy zawodowej. Wtedy Nie trzeba robić za marnie opłacaną służącą, która na dodatek nie ma ani jednego dnia wychodnego.

Zgadzam się z Tobą, kobiety nie chcą czuć się zależne i na podległej pozycji.
Faceci z partnerskim podejściem są na wagę złota. Każdy taki mężczyzna rozumie, że macierzyństwo to okres, który kobieta poświęca na wychowanie wspólnego potomstwa, a finanse stają się wspólne i każdy w równym stopniu powinien mieć prawo zabezpieczyć własne potrzeby. Okres gdy dziecko wymaga całodobowej opieki rodzica kiedyś się kończy i szanse się wyrównują. Znowu każdy może w równym stopniu zarabiać na siebie.
A tak w ogóle to uważam, że każdy facet powinien iść na drugie 6 miesięcy wychowawczego. Pojadłby tego miodu do syta i wtedy  by wiedział, jak smakuje

+1

Pytanie tylko, dlaczego tyle kobiet, wybiera takich facetów jak autorka, albo jeszcze gorszych, na ojców swoich dzieci?
dlaczego tyle kobiet, ma jakieś urojenia, że " po tym jak urodzę mu dziecko, wszystko sie zmieni"

Tema rzeka
1. Sporo dziewcząt również ma deficyty.
2. Są łatwowierne.
3. Chęć założenia rodziny przesłania zdrowy osąd partnera.
4. Mężczyzna ma wiele dobrych cech, wiec uznają, że nie można mieć wszystkiego.
5. Nie uczy się młodych ludzi psychologii związku, a z domu nie wynoszą dobrych wzorów.
6. Jesteśmy krajem, w którym trudno jest się utrzymać jednej osobie, więc ludzie mają do wyboru dom rodzinny albo partnerka/partner. Jesli w domu nie jest dobrze to wszystko inne wydaje się lepsze.
itp. itd.

Moim zdaniem wiele można i powinno się wypracować na etapie bezdzietnym. I tutaj musi być praca z obu stron, by każdy sobie cenił partnera. Jeśli chcesz być cenny to musisz mieć zalety i atuty w ręce, a jeśli je masz to nie oddawaj ich za darmo, ceń się.

W relacjach wszystko jest dynamiczne, zmienia się. Rodzą się dzieci, przychodzą choroby, zmienia się stan majątkowy, możliwości zarabiania itp. To może zmieniać układ sił w rodzinie. Jeśli nie zadbamy o swoje potrzeby w odpowiedni sposób to stracimy na pozycji, przywilejach, różnych korzyściach. Pomalutku i niezauważalnie możemy zostać zepchnięci do narożnika i to w przeświadczeniu, że robimy dobrze. Podobnie jak dziecko bada i przesuwa granice swoich praw tak samo postępują partnerzy. Nie ma co liczyć, że każda nasza prośba czy potrzeba zostanie  spełniona bez oporu, szybko i z uśmiechem. O pewne rzeczy trzeba zawalczyć, wypracować sobie. Dobry związek wymaga rozsądnej pracy.

Oznaka siły, dominacji i zaradności życiowej? :-O
Zaradność życiowa może i tak. Bo w sumie trzeba znaleźć >>głupią<<, która zasuwa na etacie w pracy i potem w domu, żeby się urządzić. OK
Ale siła i dominacja? Daj spokój. Czy to że facet stosuje przemoc ekonomiczną, jak wybraniec autorki, to czyni go uosobieniem siły i dominacji. Nieeee, to raczj maluczki facet, który poprawia sobie samoocenę i nastrój poniżając kobietę, z którą się związał.

Ale związek to zazwyczaj nie jest układ biznesowy, chociaż jest wspólnotą opartą na wymianie.
I nie chodzi o moralną ocenę. Wręcz przeciwnie.
Do słabych facetów, udających silnych lgną słabe kobiety. Chyba nie sądzisz, że autorka wątku ma w sobie jakąś znaczącą siłę, raczej opiera się na neurotycznych nadziejach, ze zostanie doceniona za wkład, jaki wkłada w funkcjonowanie domu i rodziny. To jest w kategoriach zasłużenia na miłość. Takie osoby są słabe, nie potrafią zadbać o siebie, liczą na cud, więc są zazwyczaj wykorzystywane bez skrupułów właśnie przez osoby, które budują swoją siłę i przewagę na jeszcze słabszych.

Eeee tam, kobieta zawsze znajdzie faceta. Musi mieć jakiś porządny defekt albo po prostu nie chcieć, żeby jakiegoś nie znaleźć. Zatem to żadna sztuka, no sorki, jeśli Cię rozczarowałam.
Problem tak naprawdę jest z selekcją. Część odpada już na wstępie, gdy nie spełniają warunków progowych, a potem sito jest gęstsze. Ale czym słabsza kobieta, mająca mniej do zaoferowania, bardziej zakompleksiona, z niższą samooceną, z niższą świadomością siebie i wiedzą dotyczącą reguł w świecie ludzkich relacji itd itp tym jej sito ma większe dziury ;-) i tym łatwiej ugrzęznąć jak autorka z dzieckiem w związku z facetem, dla którego jest wyrobnikiem, którego on nie szanuje.
Podsumowując, nie porównywałabym sytuacji kobiet do tutejszych inceli, bo to zupełnie inna historia.

Jestem za pełnym partnerstwem (dziecka nie chciałem bo ekonomicznie mnie już na nie nie stać...)

Związek to partnerstwo... proste CAŁE fundusze na "stół" nie ma moje czy twoje, podstawy w pierwszej kolejności

- opłaty
- dziecko
- chemia
- jedzenie
- wakacje
- oszczędności

- co zostanie jeśli zostanie do podziału na pół i tyle... jaka tu filozofia?!

To była strategia na przetrwanie chyba wieki temu ;-)
Teraz to może w ten sposób chcą przetrwać faktycznie życiowe sierotki-marysie, które same o siebie nie potrafią zadbać.

Jednak nie zmienia to tego, że nie ma tu mowy o prawdziwej sile. Tylko maluczki facet znalazł sobie jeszcze słabsza od niego kobietę, przy której może czuć się silny poprzez stosowanie przemocy ekonomicznej :-(
Dlatego jestem całą sobą za tym, żeby kobiety „księżniczkowały” i nie brały pierwszego lepszego buca, ale do tego muszą umieć same o siebie zadbać, aby faceta nie potrzebować do przeżycia, tylko chcieć z nim być.

Co racja, to racja. To działa w dwie strony.
Ale jak widać po różnych badaniach i statystykach, a nawet po tym forum, to bardziej facetom uwiera samotność. Kobiety coraz częściej dlatego, że już nie potrzebują facetów, to jak nie znajdują odpowiedniego kandydata, wybierają samotność niż wiązanie się z byle kim. To może jest i społeczny problem, ale takie są fakty.
Gorzej taki stan rzeczy znoszą faceci.

Tak, to taka droga na skróty. Łatwiej zionąć nienawiścią do kobiet, uważać się za skrzywdzonego niż zacząć wymagać czegoś od siebie, zająć się sobą. To też tu bardzo ładnie widać na forum.
Ale ogólnie to nie dotyczy tylko relacji K-M. Można posłużyć się przykładem lekarzy. Jest ogólnie hejt na nich, bo wyjeżdżają za granicę, bo mają wymagania finansowe itp. Nie bierze się pod uwagę tego, że skończyli trudne studia, na które trudno się dostać, więc już wcześniej trzeba ciężko na to pracować, potem robią staże, specjalizacje, a jak je już mają to ganiają od szpitala do przychodni. A wielu chce po prostu spokojnie pracować i żyć, a nie ponosić konsekwencje tego, że służba zdrowia w PL jest zaniedbana od wielu dziesiątek lat. No więc radykalizują się Ci niezadowoleni z sytuacji w służbie zdrowia, już by chcieli, żeby medycy odpracowywali swoje studia, chociaż konsensus społeczny w PL mamy taki, że czy jesteś chlopskim synem, czy córką milionera, to studia masz w PL bezpłatne.

Z resztą, ja też doświadczyłem lekceważenia i niezwykle chamskiego traktowania. Przez jakieś 15 lat się turlałem po lekarzach i tak byłem odsyłany od jednego, do drugiego. Najpierw było "spokojnie, wyrośnie z tego" a skończyło się na "trzeba było wcześniej przyjść, bo teraz to za późno". Oczywiście żadnego sensownego leczenia nigdy nie wdrożono, tylko faszerowano mnie coraz silniejszymi lekami, które niczego nie zmieniały. Nie liczyło się bowiem to, aby mi pomóc, ale żeby wypisać receptę i złośliwie skomentować mój stan. Ostatecznie, w akcie desperacji sam zacząłem szukać i zgłębiać naturę moich problemów.