Odwieczne singielstwo czyli brak partnera, jak z tym walczyć?

SKORO jest w/w osób TAKIE multum, - to czemu MIĘDZY SOBĄ się nie dogadają (przyszło Ci do głowy)?
Każdy CZEKA - NIKT pierwszy ręki nie wyciąga? do zacieśnienia więzów nie dąży?
DEKLARACJE (puste?) mijają się drastycznie z działaniami?
Wszak według tego co TU piszesz, jest tych osób "do wyboru, do koloru" i wszystkie ZŁAKNIONE...

Podejrzewam, że gdybyśmy mogli łączyć się w pary tylko dla zasady, z przypadkowymi ludźmi, żeby jakoś zagłuszyć swoją samotność, to nie miałoby to najmniejszego sensu. Na siłę, dorwać na ulicy bogu ducha winnego Kowalskiego i zmusić do bycia razem, też nie bardzo. Dlatego ja naiwnie wierzę w przeznaczenie. Każdy gdzieś tam ma zapisaną tą drugą osobę do kochania. Nawet jeśli nie TUTAJ i TERAZ. Nie wiesz, co Cię spotka jutro.
Ja moją lepszą połowę znalazłam w momencie, w którym najmniej się tego spodziewałam. Przechodziłam obok niego dziesięć tysięcy razy, a pewnego pięknego dnia spojrzałam na niego inaczej i wiedziałam, że od tego momentu w moim życiu zaczyna dziać się coś ważnego. Naiwne- wiem, ale coś w tym musiało być.

Musisz znaleźć się w odpowiednim miejscu i czasie. Nie to, że doszukuje się w tym wszystkim działania jakiejś mocy nadprzyrodzonej, ale jakoś to się dzieje, że całkiem obcy sobie ludzie jakimś przypadkiem spotykają siebie na drodze i łączą się w pary.
Bo to nie chodzi o to, żeby przebierać, wybierać, robić castingi i szukać okazji. To się dzieje samo z siebie. Jutro możesz wyjść z domu, potknąć się na chodniku (nie życzę, ale przykład daję ) i wpaść na swoją przyszłą żonę. Nie znasz dnia, ani godziny

Nie no ... jestem sam, nie jest mi z tym dobrze, nie będę tego ukrywał ale nie mam zamiaru być z kimś tylko dlatego, żeby nie być samemu, to nie ta bajka. Chodziło mi oczywiście o taki hm ... normalny związek a nie żadne bycie z kimś dla korzyści czy 'by nie być sam/a'.

Mam swoje zasady i pewne 'minimum', które powinna spełniać partnerka ( i owszem, wygląd taki a taki gdzieś tam jest na tej liście ale to nie jest ani priorytet ani tym bardziej  NIE są to wymagania a'la modelka z Shape'a czy innego Playboya ) i staram się poznawać takie dziewczyny z którymi mógłbym po prostu dogadywać się, żyć. Podobnie do mnie.

EDIT: Anhedonio, chodzi mi po prostu o to, że czego bym nie próbował ( i zapewne nie tylko ja, wystarczy zajrzeć we wspomniane przeze mnie działy ) to zawsze efekt jest ten sam niemalże. To nie jest zainteresowana, to zajęta, to jest ktoś trzeci i tak mnożą się kolejne 'ale' za każdym niemal razem. Oczywiście sporo dziewczyn w miarę poznawania odpada przeze mnie bo mi nie pasują ( i podkreślę bo tu też się ktoś może czepić ) i wcale nie mówię w tym momencie o wyglądzie.

No dobrze a oprócz tej kosmetycznej różnicy to coś więcej możesz powiedzieć odnośnie całego tematu?

Ja tam uważam, że nie ma co szukać nikogo na siłę. Co nie znaczy, że nie można dobrze się bawić będąc singlem. Wiadomo,że im dłużej się jest samemu, tym ciężej uwierzyć, że pozna się w końcu tą swoją drugą połówkę. Ja też nie mam teraz nikogo, ale nie będę siedzieć w kącie i płakać z tego powodu. Choć przychodzą czasem ciężkie momenty, w których bardzo mocno odczuwa się brak tej jednej bliskiej sercu osoby, to nie warto się załamywać. Ja jestem z tych, które wierzą, że na każdego gdzieś czeka ta właściwa osoba, a wszystkie wydarzenia i te tzw. porażki miłosne, trzeba po prostu traktować jako przydatne doświadczenie i naukę na przyszłość.

Wydaje mi się, że za obecnym stanem rzeczy stoją współczesne przemiany kulturowe (nie zawsze korzystne). Dawniej narzeczeni nie znali się długo przed ślubem, dopiero po nim się docierali. Teraz te proporcje się odwróciły i chcemy najpierw kogoś dobrze poznać, zanim zdecydujemy się z nim związać. Poszukiwanie zatem partnera trwa o wiele dłużej. Zmieniły się również wymagania, jakie stawiamy drugiej osobie - jest ich tak naprawdę coraz więcej. Kobietom ciężko jest czasami nadążyć za wymagania, jakie mężczyźni stawiają im odnośnie wyglądu, a mężczyznom ciężko zaimponować kobietom statusem społecznym czy fascynującą osobowością. Wszyscy staramy się zawsze pokazywać od jak najlepszej strony, ale często dowiadujemy się, że to niestety za mało. Sama nieraz po udanej i naprawdę obiecującej randce dowiadywałam się, że druga osoba nie zamierza się już ze mną spotykać, bo nie podoba jej się jakiś szczegół mojego wyglądu. Dodatkowo media wmawiają nam, że ludźmi sukcesu są jedynie osoby piękne, posiadające dobrą pracę i noszące określony rozmiar - nic dziwnego, że ludzie nie pasujący do tego opisu mają pod górkę, ponieważ są uznawane powszechnie za obiektywnie nieatrakcyjne. Myślę więc, że w wielu przypadkach przyczyną porażki może być obieranie nieodpowiedniego targetu. Często widzę słabo zarabiających, niechlujnie wyglądających mężczyzn, którzy próbują sięgać po ślicznotki z najwyższej półki, a potem narzekają, że nie mogą nikogo sobie znaleźć.

Zgodzę się natomiast ze stwierdzeniem, że drugą połówkę można spotkać wszędzie. Ja swojego mężczyznę poznałam w grze DOTA 2, zagraliśmy razem tylko jeden mecz. To był całkowity przypadek. Zaiskrzyło między nami i mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że nie spotkałam jeszcze na swojej drodze tak troskliwego, czułego i wyrozumiałego mężczyzny. Co ważne - bez zawyżonych wymagań. Czuję, że on mnie przyjmuje taką, jaką jestem, bez dyktowania mi, jak mam wyglądać, ile ważyć i w co się ubierać, żeby mnie nie zostawił.

Niekoniecznie. Do podjecia decyzji konieczna jest informacja. Różne informacje mają różne wagi. Do podjęcia działania musi zostać przekroczona bariera uznania działania za (prawdopodobnie) efektywne.

Przykładowo - bardzo łatwo (czyli nawet z niewysoką ilością widocznych plusów dodatnich) było by podjąć działania rozpoznawcze w promieniu 100km, ale zwykle tej informacji brak. Natomiast dopytywanie się "skąd jesteś" trąci desperacją polującą na zwierzynę. Można oczywiście o to zapytać, w przypadku wystąpienia obustronnego zainteresowania i wysokiej zgodności. Kobiety jednak uważają, że facet powinien wykazywac się inicjatywą wobec literek na ekranie. Literki wciąż są takie same, powodując, że jest to założenie z gruntu błędne. Błedne, ponieważ nie działa.

Inną sprawą jest, że osoby z którymi mozliwe jest nawiązanie porozumienia, pozostają w związkach i nie zanosi sie na rozpad tych związków właśnie z powodu, że można z nimi uzyskać porozumienie.

Mógłbym tu jeszcze przytoczyć kilkanaście zależności, które sprowadzaja się tylko i wyłącznie do stwierdzenia, że znalezienie się we właściwym miejscu i czasie nie następuje za pstryknięciem pstryczka.

Albo nie z singlami - wsio rawno.

adamiejakiś ( co za nick ), sorry ale to wygląda na zwykłe pieprzenie. Bo po pierwsze my tu nie mówimy o 'swawolnym życiu singla' ( który w Twoim domyśle zapewne zabawia się na lewo i prawo z różnymi pannami, ew zajmuje się czymś innym ale równie zajmującym ), który nie może znaleźć STAŁEJ partnerki a o osobach w różnym wieku, kobietach i facetach, którzy są odrzucani zawsze przez płeć przeciwną. A to jest coś zupełnie innego.

Po drugie - ludzie wiążą się mając lat naście jak i mając lat powiedzmy 40parę. Także to akurat nie ma większego znaczenia. Już nie wspominam że jest sporo osób, które ani nie chcą mieć ślubu / dzieci / 'zamkniętego' związku lub wszystkiego naraz. I to nie jest okładanie tego w czasie. To są nieudane próby. Tylko dlaczego one są właśnie nieudane? Bo akurat z moich obserwacji wynika że dość często ( co nie znaczy oczywiście, że zawsze ) jest tak, że te podobno 'najlepsze' dziewczyny biorą sobie najwięksi idioci i patałachy. W drugą stronę też tak jest choć jak często nie wiem bo takie sytuacje nieco mniej mnie interesują. I nie powiesz mi, że zaczynanie w np: moim wieku to już katastrofa.

Oh wow ... masz radochę bo przekręciłem Twojego nicka i tego nie zauważyłem? Naprawdę ... bardziej cientej ryposty to już dawno nie widziałem. Zwłaszcza tu na nk.

Ej chłopaki dajcie spokój, o co wy się kłócicie? Żaden z was nie jest ani lepszy ani gorszy. No a wracając do tematu, to ludzie mają przecież różne charaktery.To, że ty czy ja jesteśmy teraz sami, to widocznie jak do tej pory nie spotkaliśmy jeszcze odpowiedniej osoby z którą udałoby się stworzyć szczęśliwy związek. Przyczyny są rożne, jak ktoś już wspomniał, ale to przecież nie powód, żeby debatować nad tym godzinami, dlaczego jestem sam/a. Co nie znaczy, że nie mamy nad sobą pracować, widząc określone wady. Każdy związek czy znajomość czego nas uczą i należy z nich wyciągać wnioski. Miłość przychodzi nagle,wtedy, gdy się na nią nie czeka, nie szuka. I taka jest właśnie najpiękniejsza.

Ja z kolei mam wrażenie, że przegapiłam pewien moment w życiu i ci mężczyźni którzy by mi odpowiadali są juz zajęci. Np. moja kuzynka, straszna imprezowiczka itd ale "złapała" sobie męża na dzecko. On zaradny, dbający o rodzinę, czuły, troskliwy. Ją tylko interesuje kolejna para szpilek. I gdzie tu sprawiedliwość? Ja bym starała się nieba przychylić takiemu męzczyźnie, a ona chwali się na FB że mąż zabrał ja na zakupy. Ech.. porażka. Ja liczę już tylko na szczęście, może kiedyś się uda

Ja np mam taki styl bycia gdzie jestem skazana na singielstwo.
Jestem domatorką, nie mam ochoty wychodzić z domu i szaleć wśród tłumu nieznajomych ludzi, studiuje na kierunku gdzie jest 6 osób a jestem zbyt staroświecka aby zarejestrować się na portal randkowy. A sama faceta na pewno nie poderwę.
Tak więc mój przyszły partner poprostu musi wpaść na mnie na ulicy. Innego sposobu nie widzę

Bardzo nie lubię zatłoczonych miejsc natomiast nie znaczy to,że czasem się nie przełamię i nie wyjdę gdzieś.
Na ten stan też wpływają moje skłonności depresyjne,które odbierają mi chęć do wychodzenia. Niestety często słyszę od sąsiada(zresztą słusznie) że ja to swoje życie prześpie.
Myślę,że gdybym znalazła partnera (choć to złe podejście uzależniać czerpanie siły do życia od innej osoby) to chciałoby mi się na pewno wstawać z łóżka. Zdaję sobie sprawę że ta samotność powoli niszczy od środka.

Hej Metyl! Pamiętam twój inny założony wątek sprzed kilku miesięcy, jak widzę u ciebie nic się nie zmieniło. Cóż, u mnie też ;p ja już powoli zaczynam dochodzić do wniosku, że chyba czas się z tym pogodzić ;p Znajdę kogoś, to znajdę. Nie to nie, trudno ;p Z moją przyjaciółką postanowiłyśmy ostatnio dać sobie jeszcze 5 lat na znalezienie kogoś, a jak nie wyjdzie to w wieku 27 lat kupimy sobie po kocie ;p Będę jak Magda M. ;p rano na rowerek, wieczne przebywanie na diecie i całe życie poświęcone kodeksom ;p chyba taka właśnie przyszłość mnie czeka, hah

A tak poważnie, to nie ma co szukać na siłę. Będzie nam dane kogoś spotkać, to spotkamy. Jak się zgramy oboje w czasie, to nawet będziemy razem. A jak nie to trudno.

bo czasem jest tak, że człowiek poświęca uwagę kilku aspektom życiowym jednocześnie, a wtedy bardzo łatwo przegapić okazję - ja tak mam w tej chwili. Pomimo wejścia w nowe środowisko (moja nowa współlokatorka pochodzi z zupełnie innego kręgu zawodowego) ja nie mam jak z tego skorzystać i zaangażować się w poznawanie jej znajomych, bo mam przed sobą nieuregulowane sprawy na uczelni (konkretnie dwa egzaminy do których nie podeszłam przed wakacjami) - dopóki nie rozliczę roku do końca września, nijak mogę zacząć rozwijać się na polu prywatnym.

I podejrzewam, że tak też wygląda u innych - jest edukacja, kariera, rodzina, przyjaciele, hobby, związki niby gdzieś tam się przeplatają w kręgu zainteresowań, ale nie ma się już na nie tyle czasu i energii, którą poświęca się na inne rzeczy na co dzień.

Hmmmm, powiem wam, ze ja jakis czas temu np szukalam problemu w sobie, bo trafilam juz na alkoholika, badz totalnego zazdrosnika, pozniej na narkomana... nie wiedzialam czemu tak sie dzieje. Pomimo mlodego wieku powiedzialam, ze daje sobie spokoj. Wiadomo, na jakichs tam portalach bylam pologowana, ale zazwyczaj na pisaniu sie konczylo.
Kiedys napisal do mnie chlopak, zdziwilo mnie to, ze piszemy jak starzy znajomi, poszlismy na kawe, dalej to samo. I pomimo, ze nasze charaktery sa calkiem inne, dalej sie widujemy. Ja wiem(widze), ze wizualnie nie jestem w jego typie, bo woli brunetki dlugowlose i drobne, ja jestem blondynka dosc sporych rozmiarow, ja np zawsze wolalam wiekszych facetow, a on jest drobniejszy. Jednak ma w sobie to cos, nauczylam soe akceptowac drugiego czlowieka pomimo jego wad, chce mi sie uczyc zyc z drugim czlowiekiem. Wiadomo, nie jest latwo, bo to jest ciezka praca, ale skoro jakos daje rade, to najwidoczniej mozna.
I tu soe zgodze z postem, gdzie bylo pisane, ze tak naprawde nigdy nie wiemy, gdzie poznamy osobe, ktora nam bedzie odpowiadala. Tylko tez nie ma sensu sie na wszystkich zamykac

OTO przykład: państwo w wieku zbliżonym? podobne problemy?
N4VV pisze , że problem w ZAPYTANIU: "gdzie mieszkasz" _ TO ja Was wyręczę: gdzie mieszkacie? (nie szczegółowo i konkretnie, w przybliżeniu). JA np. koło stolycy
CZY próbowali państwo jakoś BLIŻEJ pogadać sobie o trapiących smutkach, na tych innych FB czy gadugadach?

Metylu, chłopaku - CZEMU zignorowałeś pytanie z "ostatnich słów mego listu"?

?!?

ALE czy z oną konkretną, powyższą Marchewą się kontaktowałeś JAKOŚ (nieistotne JAK) się pytam...
MACIE wyraźnie "wspólny język" (?)
Jak tak wszyscy samotni będą chodzić "równolegle" to raczej ich ścieżki się NIE przetną

ja dobrze rozumiem autora. wydaje mi się, że mam pecha do facetów. ci, którzy kompletnie mi nie odpowiadają interesują się mną a ci, którzy mi odpowiadają nie są mną zainteresowani... ostatnio poznałam bardzo fajnego chłopaka (przypadkiem) dobrze nam się rozmawiało, mieliśmy podobne podejście do życia, zaintersował mnie sobą, wymieniliśmy się numerami. rozmawialiśmy ze sobą często, w końcu powiedział, że musimy się spotkać, ja byłam taka zadowolona, że wreszcie trafiłam na kogoś takiego. ostatni raz rozmawialiśmy ze sobą właśnie w ten dzień kiedy proponował mi spotkanie, poźniej jakby zapadł się pod ziemię. dzwoniłam i nie odbierał, nie odpisywał na smsy... dałam sobie z nim spokój, chyba muszę szukać dalej. ale ciągle trafiam na nieodpowiednie osoby, nie szukam na siłę, chcę kogoś z kim będę mogła i będę chciała stworzyć poważny związek a nie taki tylko na chwilę

może powodem jest skupianie się na nieodpowiednich osobach?  nie zauważamy tych, którzy są gotowi do poważnego związku i z którymi mogłoby się udać? chociaż ja zwracam uwage na każdego kogo poznaje, nie chcę przegapić jakiejś wartościowej osoby. później dokonuje selekcji i ci którzy mi odpowiadają nie są zainteresowani związkiem ze mną albo już kogoś mają

Między wierszami "wyczytałam"?
NO to przeczytaj mój pierwszy (hmmm... a może drugi) POST i może coś Ci "się w oczy rzuci"?
Chcesz walczyć (z ta samotnością) czy już składasz broń?

ja cały czas zastanawiam się, co jest powodem tego, że ludzie, którym niczego nie brakuje nie mogą znaleźć tej drugiej połówki. przecież nie mają wymagań z kosmosu, chcą po prostu normalnego człowieka, z którym będą mogli dzielić życie. znam wiele takich osób i sama jestem przypadkiem 'wiecznego singla'. mam poukładane w głowie, łatwo łapię kontakt z ludźmi, jestem w miarę atrakcyjna a żadnego kandydata nie ma. wiele moich koleżanek ma podobnie. ale prawdą jest, że te co nie szukają znajdują częściej i szybciej jakiegoś fajnego wartościowego chłopaka. także ja chyba odpuszczam sobie poszukiwania pana idealnego dla mnie

karino, właśnie dlatego między innymi powstał ten temat. Co prawda uważam, że idealny a nawet bliski ideałowi nie jestem ale wg mnie niczego, żeby być z kimś w jakimś szczęśliwym związku mi nie brakuje. Wymagań też nie mam z kosmosu jak to ujęłaś, tylko może ludzie są coraz gorsi? Albo coraz mniej wybredni? Sam nie wiem czasami od czego to zależy.

fairytale

W tym co piszesz jest sporo prawdy ale odniosę to do siebie. Ja akurat staram się nie szukać na siłę ani miłości ani znajomości. Robię to co inni mniej więcej. Szukam osób podobnych nieco do mnie, wśród mniej więcej rówieśników, czasem nie. Staram się zagadywać, poznawać jakoś, czasami gdzieś wyjść i liczyć na jakiś łut szczęścia ( że jakaś osoba wpadnie mi w oko, jak to ktoś napisał wcześniej, że wpadnie na mnie na ulicy a tak całkiem serio, staram się ( i wg mnie nie jestem ) nie być desperatem, który od bycia z kimś uzależnia swoje szczęście. Ale to chyba nic zdrożnego chcieć z kimś być, próbować, poznawać nowych ludzi, prawda? Mimo porażek Anhedonio ... Co prawda one dołują człowieka ale chce się więcej i więcej ... do czasu ... i tak to się kręci. I ja nawet nie mogę ( i nawet bym nie chciał ) "angażować się w coś co jest skazane na niepowodzenie" bo niemal od razu zawsze zostaję wyrzucony na out. \

I owszem, bycie singlem może być fajne ale nawet mimo tego jakoś nie mogę z nikim prawie złapać bliższego kontaktu, nawet koleżeńskiego. Takich przypadków naliczyłbym mniej niż palców u jednej ręki.

O tym także wspominałem, że bycie z kimś dla korzyści pewnych, bycie z kimś bo wypada, bo lepiej być z kimkolwiek niż samemu nigdy w zasadzie nie ma sensu na dłuższą metę.

Jeśli o mnie chodzi to takich par, które są szczęśliwe razem, kochają się i to jest 'coś więcej' to hmm ... ze dwie? Jedną może 'podejrzewam' o coś głębszego. Reszty nie jestem w stanie aż tak ocenić albo są to osoby samotne lub w różnych etapach związku. I tak ... uważam, że jest coś takiego, że ludzie są coraz to głupsi. A na pewno tych głupszych robi się coraz więcej niż tych wartościowych.

Heh,,, same problemy na tej Ziemi. Ja powiem z drugiego biegunu, otóż od 15 roku życia jestem w związku, co uważam też za mój problem. Jak to się dzieje, nawet jak się rozstaje to jestem pewna, że zaraz znów ktoś się pojawi, widzę ich tysiące, mężczyzn, którzy chcą związków. Ja to już popadam w paranoje-oni ciągle chcą związków!!! Ja najbardziej, w świecie chciałabym teraz przyjaźni, bez oczekiwań bycia razem!

Jeśli chce się z kimś być to warto nie przetrzymać pierwszy okres poznawania się i trzeba być sobą. Ja mam tą pewność siebie, że można ze mną porozmawiać na wszystkie tematy, że lubię wszystkich ludzi, że mam poczucie humoru i o siebie dbam. Tylko dlaczego przyciągam mężczyzn, z którymi ciężko jest żyć, którzy mają wielkie EGO. Nie wiem.

karino, ja znam jeden taki związek ( jest to jeden z tych dwóch o których wspominałem wcześniej ) gdzie wszystko zaczęło się od koleżeństwa a potem przyjaźni. Są oni ze sobą jakieś 9-10 lat mniej więcej. Może 8, nie pamiętam dokładnie. I to fakt, takie związki prawie na pewno są w pewien sposób ciekawsze, na swój sposób lepsze ale nie oszukujmy się - takie trafiają się chyba naprawdę rzadko. Najczęściej jest to chyba po prostu kwestia 'puszczenia oka' odpowiedniej osobie. Bycia w odpowiednim miejscu i czasie, pierwsze wrażenie i ... albo zatrybi albo nie. Tak mi się przynajmniej wydaje z moich obserwacji otoczenia.

I tak swoją drogą, skoro już nieco zahaczyliśmy o wymagania wobec partnera ... może niech tutaj każda osoba napisze czego bym wymagał/a od partnera i co by taką a taką osobę skreślało z listy 'potencjalny partner'. Może wtedy uda się dojść do jakichś konkretnych wniosków co nam nie wychodzi i dlaczego.

Metyl tutaj nie ma reguły. Ja znam parę, która była ze sobą ponad 8 lat i też zaczęli od przyjaźni. W pewnym momencie stwierdzili, że oni już o sobie wiedzą dosłownie wszystko i że nie są już siebie ciekawi, rozstali się. Z tego co wiem dalej się przyjaźnią, ale są już w innych związkach. A znam też parę, która zaczęła związek od "niczego", ona "puściła oczko", zaiskrzyło i są sobie do dzisiaj:) NIE MA REGUŁY!

Co do cech "potencjalnego partnera" to można by wymieniać naprawdę wiele i stworzyć pokaźną listę;) Czego Ty Metyl wymagasz od "potencjalnej partnerki"?

Trochę na wesoło. Pasowałbym do Twojego opisu poza gotowaniem i sylwetką (patrz chudość). Zastanawiam się nad brakami w uzębieniu (są one niewidoczne). Dodałbym skromność, romantyczność, tolerancję, szczerość.
Na poważnie. Czuję, że zaczynam przegrywać z byciem singlem. Z każdym dniem, miesiącem ten stan coraz bardziej mi doskwiera.

O patrz.Zapomnialam o "tolerancji".Dopisuje jeszcze jedna ceche-tolerancyjnosc.

O zęby trzeba dbać :-) Dziwne,ale ostatnimi czasy singlostwo zaczęło mi,hm może nie odpowiadać, ale zaczelkam się do niego przyzwyczajac.Nadrabiam zaległości czytelnicze ,o towarzyskich nie wspomne.Obecnie "Intruz",potem czeka "Starcie królów",a potem się zobaczy.Albo lekko,albo na poważnie.Może wrócić do pop-naukowych?Kiedyś miałam hopla na punkcie K.Lorenza,Lavick-Goodal,Droschera,Morrisa...Jakoś tak ostatni zaniedbalam.

Tak wiec może sobie pobede jakiś czas tym singlem skoro jest jak jest.

Co do "romantyczności,"to mi srednio pasuje.Wole jak mi facet usmazy mielone z buraczkami,niż jakiestam kolacje przy świecach i wzdechy. Jestem dosyć prozaiczna.:-)

WhiskeyInTheJar ... heh ... wpis spoko tylko nieco zabawne inaczej jest to, że wg mnie mam przynajmniej połowę tych cech o których piszesz ale co z tego skoro byłbym u Ciebie skreślony bo nie jestem blisko dwumetrową tyczką.

blue_iris - wymagać? Wymagać to można od samego siebie. A tak całkiem na serio chciałbym by w kwestii wyglądu była po prostu ładna dla mnie, tzn powinna mi się podobać, zadbana ( i nie chodzi mi o 90/60/90, biust C i nogi do szyi ), gustownie ubierająca się ( np: te osławione (?) legginsy + coś co nie zakrywa tyłka ... nieraz od tzw rozgarniętych dziewczyn słyszałem, że jak dziewczyna w ten sposób nosi legginsy to tak jakby latała po ulicy w samych rajstopach, nie białe kozaczki i tym podobne, chyba wiecie same najlepiej o czym mowa bo siedzicie w tym na co dzień ), preferuję niższe dziewczyny ( tak do około 170 cm ) ALE jeżeli zabujałbym się w takiej co ma powiedzmy 180 cm wzrostu i to byłoby obustronne to przecież bym jej nie skreślał przez to z m-ca. Musiałbym zobaczyć jak by mi się z nią 'było i żyło'. To chyba tyle jeśli chodzi o wygląd. A z charakteru ... inteligentna, z poczuciem humoru, dystansem, bardzo by było miło jakby miała jakąś pasję, nie musi być ani droga, ani oryginalna ani ekstrawagancka, po prostu, takie osoby są ciekawsze, chce się je poznawać. Do tego odpowiedzialna, NIE-paląca. Tyle przychodzi mi na myśl w tej chwili. Ach ... no i przede wszystkim stała w uczuciach ... a nie że nagle bez powodu by tygodniu/miesiącu/roku jej się odwidzi i koniec. Powiecie że to mało? Bullshit.

Do sluuu też bym nie pasował bo też macie te wymagania wysokościowe z kosmosu. No i widzę, że karina też szuka tyczki.

O taaa ... właśnie widzę jak NIE jest ważny gdy czytam, że minimum, że koniecznie itd.

Ja się z tym nie ukrywam, że dla mnie wzrost w wyglądzie ma znaczącą rolę. Poszukuję koszykarza i mówię to otwarcie. Miałam chłopaka tak jak i blue_iris o 1 cm niższego ode mnie i również patrzyłam na charakter, ale powiem tak szczerze, że czułam się jak jego mamusia idąc z nim za rękę po ulicy. Nie wyobrażam sobie pójścia na jakieś wesele znajomych w obcasach, bo sięgał by mi do piersi. Charakter, charakterem ale to wygląda po prostu karykaturalnie. No i przepraszam, ale dochodzą jeszcze sprawy łóżkowe. W pewne miejsca po prostu nie sięga

Zaraz, zaraz. Ja juz przeprowadziłam selekcje cech i wybrałam te obowiązkowe i najważniejsze, a tu jeszcze raz na pół? Nie.. no to już znacznie za mało Pewnie nie jesteś spontaniczny i pomysłowy, a to są jedne z najważniejszych dla mnie cech. Inaczej po prostu sie nudzę z partnerem Lubię luzaków, całkowicie ześwirowanych odlepionych ludzi czy to facetów czy kobiety