Związek fikcyjny

Brak seksu prowadzi do rozpadu więzi w związku.
Jest on niezbędny.
Najlepiej częsty i regularny.
Chyba że obydwoje jesteście aseksualni.
Brak spędzania czasu w 2 prowadzi do rozpadu związku.
Teraz pytania:
co zrobiłaś aby ten seks był?
I co zrobiłaś aby ten czas w 2 był?

My przed dzieckiem i w sumie pierwsze pół roku mieliśmy mega udane życie seksualne, przed dzieckiem to wiadomo, a jak się pojawiła na świecie, często spała, mąż miał też mniej pracy. Ja wiedziałam, że życie z lekarzem nie będzie usłane różami, wiedziałam, że prowadząc firmę będziemy musieli się bardzo starać o siebie, żeby między nami był ogień.
Co zrobiłam, żeby był seks? W zasadzie to nic. Bo jeśli oboje mamy czas to mała nie śpi, jeśli ona już śpi, a mąż jest w domu to zazwyczaj uczy się, a jak wraca do łóżka to ja już dawno śpię. Do tego mamy dziecko w sypialni, ileż razy walczyłam, żeby ją przenieść do swojego pokoju, za każdym razem poddaje się, już nawet łóżeczka zamieniałam, nic nie dało rady.
Też nic nie zrobiłam, żeby był czas we dwoje, ale mój partner też nic nie zrobił.
Wiecie co też mnie ruszyło? Zaręczyliśmy się po roku znajomości, w sobotę mój partner wypił wishky z moim tatą tam się nawinął temat ślubu, kładąc się spać powiedział, że ma do mnie trochę pretensje, że nie wzięliśmy ślubu w ciąży i to ja nie chciałam.

No to popracujcie nad tym, żeby był mniej zmęczony. Dziecko na weekend do rodziców, a Wy odpocznijcie. Jedźcie gdzieś razem. Do spa, gdzieś, gdzie jest relax.

Nie usprawiedliwiaj SWOJEGO zaniedbania, zaniedbaniem partnera.
Jesteś równą częścią tego związku? Czy mimozą czekającą jak ktoś,coś zrobi?
Wyjdź z inicjatywą, dziecko do dziadków, albo załatw opiekunkę.
Zorganizuj kolacje, jakieś fajne wydarzenie kulturalne, i  przede wszystkim sex.
Kup fajną nową bieliznę.
Zapytaj sama siebie i wprost swojego partnera, czy chcecie aby wasze dziecko rozwijało sie w rozbitej rodzinie.
bo do tego doprowadzi brak REGULARNEGO  seksu i bliskości.
W końcu któreś z was odleci, a czytając twój opis związku, to jest to tylko kwestia czasu.
Zapytaj sie swojego faceta,co mu po pracy i karierze, jak doprowadzi to do zniszczenia rodziny, bo doprowadzi.
Zarówno ty masz obowiązki względem niego, jak i on ma obowiązki względem ciebie.
Ten temat pokazuje,ze żadne z was, tych obowiązków nie wykonuje.
On ma znałeś czas nie tylko dla dziecka, ale przede wszystkim dla ciebie, dla was.
Zmęczenie, nie może byc usprawiedliwieniem do unikania sexu.
Ma ograniczyć prace, i rozwój kariery dla dobra rodziny.
Bo jeżeli nie zainicjujesz zmian, a on nie zrozumie położenia w jakim znalazł sie wasz związek, to zobaczysz ze nim sie obejrzysz, albo ty, albo, albo obydwoje znajdziecie sobie boczniaków.

Edit: dlaczego nie chciałaś ślubu?

Ja wiem, że nie wszystko wygląda tak jak chcemy, byłam przygotowana na trudny początek, który okazał się magiczny. Serio, nie mogło być lepiej. 3 tygodnie w trójkę.
Całkowicie rozumiem jego położenie. Rozumiem, że dla mnie wyprowadził się 40 km od miejsca pracy, a więc dojazdy też swoje robią. Dlatego chyba odpuściłam, żeby już go nie cisnąć.
Nie mogę mu kazać ograniczyć karierę. No nie. Jestem z niego dumna, że jest w tym miejscu jakim jest.
Dlaczego nie chciałam ślubu? Chyba nie byłam gotowa. Żałuję trochę, ale tylko trochę. Teraz bym chciała wziąć ślub nawet dla czystej formalności.

Dla mnie ślub to ma być impreza, którą oboje zapamiętamy do końca życia. Moi rodzice mogą zostać z małą tylko w niedzielę. Mają firmę, dość dużą, przecież nie zostawię młodej z mamą kiedy ona jest w pracy. I nie, nie może zrobić sobie dnia wolnego.
Chciałabym i byłabym za, żeby zostać sam na sam chociaż jeden dzień, ale logistyka tego przerasta moje oczekiwania.

Przegadaliśmy temat milon razy jak mała miała pół roku, chciałam mieć taką osobę, która mi pomoże, żebym miała chwilę dla siebie na paznokcie, rzęsy, jakiś zabieg na ciało twarz. Do dzisiaj tak ustawiam terminy, żeby był w domu. Dla niego opiekunka to oddanie dziecka w obce ręce, a żłobek wybierał....3 miesiące.

Hmm i tutaj np mi osobiście mała w sypialni przeszkadza. Oczywiście poza sypialnia też się da.
Ale fakt on nie wykazuje inicjatywy. Ostani raz z 2 tygodnie temu. Ja też, ale jakby np obudził mnie kiedy wraca.

Chyba macie problem gdzie indziej.
Msz uważa, że skoro nie wracasz  do pracy, to masz zajmować się dzieckiem.
A tak naprawdę to chyba by chciał, byś do tej pracy wróciła, z różnych względów.

Nigdy mi tego nie powiedział.
To nie tak, że ja nie pracuje, czasami mam sporo papierologii, ale 3h drzemki starczy. Fizycznie nie wracam do września, póki mała nie pojdzie do żłobka.

Nie, miewa różnie dyżury. Żłobek będzie prywatny, bardzo fajny zresztą, ale miejsce się zwalnia we wrześniu, właściwie już w sierpniu, ale wtedy będzie przyzyczajana.
A jeśli mój partner ma kogoś? Dlatego spadłam na dalszy plan? Nie mam na to dowodów, zaraz po pracy pędzi do domu, ale jeśli kogoś ma...

Jak stoję w miejscu? Niewątpliwie jest na trudnym etapie życia zawodowego, które ja już mam poukładane, a dalsze plany, dalszy rozwój firmy będzie jak już mała będzie ciut starsza. To, że od roku jestem w domu z dzieckiem nie znaczy, że stoję w miejscu. Nie mam wyrzutów sumienia, w tym momencie mojego życia ona jest ważniejsza od kariery. A partner mnie w tym wspierał.

Nie jest dobrze, ale nie dam sobie wmówić, że stoję w miejscu. Miałam jak najszybciej wrócić do pracy, bo tak wypada? Społeczeństwo takie właśnie jest - jak szybko wracasz do pracy = zła matka, bo szybko wraca do pracy, zostajesz z dzieckiem w domu jakiś czas =zła kobieta, bo zostaję w domu. Ona jest mała raz, a ja przed nią rozwijałam firmę i będę jak będzie większa. Skoro ja mimo zostawania w domu zarabiam to po co mam gonić? Oczywiście, że od czasu ciąży nie mam takich zarobków jak przed, ale partnera zarobki znacznie wzrosły, więc wyszło nam na jedno.
Mąż - partner wziął wolne na cały tydzień przed świętami, sam z siebie, pierwszy raz w życiu, wtedy też robimy roczek naszej Zosi.

Chyba największy sprawdzian już przeszliśmy i go oblaliśmy. Ja naprawdę nie mogę sobie przypomnieć momentu, w którym coś poszło nie tak. Sam początek miał być ciężki, a był cudowny. Nigdy w życiu nie byłam tak szczęśliwa jak końcem marca, cały kwiecień. Ja mam wrażenie jakbyśmy w tamtym czasie zdobyli jakiś inny rodzaj miłości w związku.
Ja też przeszłam trudny poród, który skończył się cesarką, małej mogło nie być z nami i mnie też.
Wydaje mi się, że przez ten tydzień wolnego mojego partnera będzie trochę czasu, roczek dopięłam już na ostani guzik łącznie z dekoracjami, sukieneczką.
Chciałam, żeby teściowie przyjechali wcześniej i zajęli się małą na jeden cały dzień, ale tesciowa się nie zgodziła.

Alekss myślę, że on może być naprawdę zmęczony. Czas kończenia specjalizacji jest szczególnym okresem. To olbrzymie obciążenie psychiczne, które może skutkować takim brakiem ochoty na seks.
Ja bym nie łączyła Twojej sytuacji zawodowej ani żłobka dla dziecka z jego przemęczeniem. Nawet jeśli będziecie tylko we dwoje to też może nie mieć ochoty na seks, bo to wynika z czegoś innego niż brak okazji do jego uprawiania.

Ten okres minie. Jemu teraz naprawdę nie trzeba dokładać problemów.
Rozumiem Twój niepokój, bo często kojarzymy uprawienie seksu z obiektem zainteresowania, tylko że on teraz może w ogóle nie być nim zainteresowany. Naprawdę są takie okresy w życiu, że zmęczenie psychiczne wysysa wszystkie siły i emocje z człowieka. Zmęczenie fizyczne regeneruje się szybko - kilka godzin odpoczynku i można znowu działać. Z psychiką jest trudniej, bo nawet gdy nie jest w pracy to jego myśli nadal mogą być zajęte medycyną, w kółko o tym myśli i nie odpoczywa.

Jak kobieta chce, żeby partner z nią był, to o wiele lepiej stwarzać mu warunki, do których będzie tęsknił i chętnie wracał.
Nie łapie się much na ocet tylko na miód

Akurat moment nie był odpowiedni na temat seksu.
Takim chłodem od was wieje...
Ty też nie potrafisz się otworzyć na ten temat, bo to nie może się ograniczać do jednego zdania, a być kwintesencją rozmowy. Ale masz blokadę pewnie spowodowaną jego chłodem, brakiem jego chęci do rozmów o was...

Bo to dobrze się mówi, ale jak partner nie chce rozmawiać o danym problemie, to też zniechęca drugą stronę do jego rozwiązania i odpuszcza, bo ile można...
Nigdy to na dobre nie wychodzi.

Faceci nie lubią przyznawać się do swoich słabości, więc i nie chcą na temat rozmawiać.

Może czas wykrzyczeć, co Cię boli...

Naprawdę może tak być, że myśli tylko o pracy i jest zmęczony.
U mężczyzny seks jest bardziej skomplikowany niż u kobiety. On musi to poczuć w głowie, bo inaczej nic nie działa, nie będzie po prostu erekcji.

Czym większe będzie napięcie w tym temacie tym może być mu trudniej. Dajcie sobie bliskość, serdeczność, ciepłe słowa. Pomóż mu przejść ten trudny czas.
Ja wiem, że taki brak seksu bywa dla kobiety źródłem niepokoju.
W każdym razie - naciskami nie poprawisz sytuacji. Tylko spokój może Wam pomóc.
Ten okres jest dla niego szczególny. Związek polega też na tym, by przedłożyć potrzeby partnera nad własne gdy sytuacja tego wymaga.

Bez przesady... Do tego nie znamy do końca przyczyny, jeśli nawet, to on patrzy tylko na siebie.. u mężczyzny seks nie jest skomplikowany jak ma ochotę...równie dobrze przyczyna nie musi pokrywać się z tym co mówi...
Wszystko zaczyna się się w mózgu, bez względu na płeć.
Aleks, a dlaczego sama nie przytulisz, czekasz tylko na jego inicjatywę... piszesz o łóżku, jakby seks można było uprawiać tylko tam
Może nie mów o seksie, tylko działaj

Nie do końca.
Mężczyzna to nie maszyna. Przemęczenie, niewyspanie, stres, zmartwienia skutkują brakiem ochoty.
On też jest ojcem, to też inaczej hormony pracują.

On w wolnej chwili zajmuje się dzieckiem, zapomina jednak o żonie.

Tydzień, czy dwa odpoczynku, bez ciągłego biegu powinno unormować sytuację.
Jasno mu zakomunikuj, że też potrzebujesz jego bliskości.

To nie twoja wina, ale ty możesz pomóc rozwiązać problem.

Partner wziął tydzień wolnego  - super. Ten tydzień i święta niech będą świętami dla całej rodziny. Ale to znaczy brak krytyki i pretensji. Alekss napisz sobie na kartce, co masz dobrego w wyniku związku z Twoim partnerem i mów mu o tym. Zero pretensji i poważnych rozmów. Jest duża szansa, że zbliżycie się też seksulanie, jeśli nie, porozmawiasz o tym z partnerem po świetach. Do takiej rozmowy trzeba się poważnie przygotować i poprosic o nią partnera. Licząc się z tym, że może odmówić oczywiście. Ale to ewentualnie kolejny krok. Na teraz - włóż wysiłek, by ten czas przedświąteczny i świąteczny był wspaniały. Może taki być również bez seksu. Ważne byście znów poczuli się swobodnie ze sobą.

A Ty, Alekss, ale tak szczerze, masz ochotę na seks czy bardziej niepokoi Cię jego brak, bo to przekłada się na to, jak w tym związku czujesz się jako kobieta?

Bo może zamiast naciskać na fizyczną bliskość trzeba było zacząć od tego, że tęsknisz za nim, za wspólnie spędzanym czasem i że Ci go tak po prostu brakuje - jak bliskiego Ci człowieka, mężczyzny, że boli Cię, że jesteście już tylko rodzicami, a przestaliście widzieć w sobie kobietę i mężczyznę, dążyć do tego, by być tylko we dwoje. Jeśli on istotnie nie ma teraz ochoty na współżycie, to taka wprost wyrażona propozycja może budzić w nim opór, nie jest jednak wykluczone, że bliskość emocjonalna nie byłaby tu w stanie czegoś zmienić.

Na ten moment on Cię wyraźnie unika, aranżuje czas w taki sposób, żeby nie było w nim miejsca na fizyczność. Moim zdaniem to jest głębszy problem niż tylko przemęczenie.

Rozumiem to, obawiasz się odrzucenia i podświadomość tak działa.
A unikanie bliskości, może być po to, żeby nie rozbudzać Twoich oczekiwań.
Poza tym jest to bardzo trudny temat do rozmów dla obydwu stron, jeśli on ma problem z libido, to wstydzi się do tego przyznać... A jak nie, to znalazł prostszy sposób na rozładowanie...

W każdym razie powiedz mu jak się czujesz w tej sytuacji, czyli to co napisałaś wyżej, bo on tego nie wie.

Być może rzeczywiście jest zmęczony. Ale w sumie to nie wierzę, że jak faceta pociąga kobieta, to nawet po przebiegniętym maratonie nie ma ochoty na seks z nią. A u Was to już w ogóle facet jest młody, mały macie staż.

Może on ma problem, który czasem mają faceci, że kobieta po urodzeniu dziecka staje się matką jego dziecka, a nie pożądaną kobietą (BTW: przypomniał mi się film, nie pamiętam tytułu, ale był to serial o duńskiej pani premier i tam był taki wątek).

Ogólnie to jest sprawa do rozwiązania między ludźmi, którzy są z sobą blisko w jakieś 5-10 minut, w sensie dowiedzenia się o co chodzi. Wystarczy szczera rozmowa. Nie wiem tylko czy jesteście na tyle sobie bliscy, żeby szczerze komunikować sobie czasem nawet być może przykre dla drugiej strony treści.

Oczywiście ludzie są różni i mają różnie, więc nie ma co przykładać wszystkich do jednego szablonu, ale odkąd pamiętam, to mój mąż miał ochotę na seks, nawet jak pracował bardzo dużo i właściwie bez przerwy, bo także w weekendy, na zmiany, a pracę miał odpowiedzialną i stresującą. Zmęczenie i przytłoczenie odbierało mu chęci na milion rzeczy, ale nie na bliskość fizyczną. Tutaj podobnie - jeśli młody mężczyzna unika zbliżeń, to temat musi być głębszy. To istotnie może być permanentne zmęczenie, stres, jakieś nieujawnione problemy ze zdrowiem, ale przecież żadne z wymienionych nie przeszkadza, by się do swojej kochanej kobiety choćby przytulić. Tu natomiast mamy mężczyznę, który znajduje czas na zajmowanie się dzieckiem, bycie we troje, ale już jak ognia unika sytuacji, w których zostają sami, a ona mogłaby czegoś od niego chcieć.

Też przemknęła mi taka myśl.
Ja z kolei pamiętam scenę z "Ojca chrzestnego", gdzie Don Corleone grany przez Roberta De Niro wyjaśniał dlaczego korzysta z usług prostytutek - bo z nimi, jak tłumaczył, robił rzeczy, których nie wyobrażał sobie z kobietą, która na dobranoc całuje jego dzieci.

Przeczytałam jeszcze raz cały wątek. I to moje wnioski.

Tak, ruszyło Cię, że partner ma do Ciebie żal i zaczęłaś kombinować, że to Ty jesteś poszkodowana, bo od 3 miesięcy macie rzadszy seks.
(ostatni dwa tygodnie temu?)
Uderzyłaś w tony, że jesteście tylko dla dziecka i zaczęłaś kombinować, jak utwierdzić się w przekonaniu, ze jesteś całkiem w porządku a on jest winien.

Alekss - to tak nie działa, że wygrasz Ty albo on.
Razem wygracie lub  przegracie związek, niezależnie od wielkości winy każdego z was.
W tak trudnym okresie jak nauka do egzaminów specjalizacji, 3 miesiące bez częstego i gorącego seksu to nie jest żadna zbrodnia z jego strony.
Nie idź w pretensje, bo  jak narosną trudno będzie Wam wrócić do normalności.
Popraw koronę, Kochana, uśmiech na Twarz i wsparcie dla partnera bo teraz tego potrzebuje.
Cieszcie się wspólnym czasem gdy będzie na urlopie i spokojnie porozmawiaj z nim o klubiku. Tobie tez przyda się trochę odmiany.
Czasem tak jest, że życie w kołowrotku domowych obowiązków zaczyna przytłaczać, chciałoby się jakiejś odskoczni i radości, a tu tego brak. Najłatwiej mieć wtedy pretensje do partnera, że to z jego powodu. Ty się starasz, tak wiele od siebie dajesz a on w zamian nie daje Ci szczęścia na jakie zasługujesz.
Oboje zasługujecie na szczęście, bo oboje dużo z siebie dajecie.

Nie widzę u Was żadnego większego kryzysu. Najwięcej zadziało się w Twojej głowie.
Wyrzuć z serca niepotrzebny żal, doceń to co macie i cieszcie się życiem.
Radość musicie sobie dawać wzajemnie, podobnie jak seks i ciepło.

Wspaniale, serio. To niezbyt częste.
Do tego wyglądasz lepiej niż przed ciążą - kolejne punkty dla Ciebie.
Jesteś super. Gratuluję.

...w związku z tym postanowiłam sobie poszukać jakiegoś problemu...