Przeprosiny; choroba psychiczna i agresja?

Masz nerwicę. Która nie była leczona, a teraz wróciła z podwójną siłą.
To, co teraz powinieneś zrobić to umówić się do psychiatry i na terapię i przeprackwać te lęki.
To nie jest jakaś wielka choroba psychiczna, po prostu nie rozumiem, czemu nie szukałeś pomocy lekarza.

A partnerce dać spokój.
Dopóki Ty się nie przeleczysz, to nie ma sensu jej zawracać głowy, a ona ma prawo do bycia z kimś, kto swoich problemów nie zapija.

No nie, rodzin nie ma co mieszać w swój związek, spokojnie, autor jest dorosły, jest w stanie sam pójść do psychiatry.
A swoim rodzicom powiedzieć może, choć też mu nie pomogą, sam musi chcieć sobie pomóc.

Zatrzymałem się u znajomej osoby, to przystanek na chwilę, załatwiam inne miejsce. Jeszcze mi się przypomniało, że miałem okres gdzie byłem maniakiem czystości. Wszystko musiało być na błysk, żebym mógł spokojnie żyć. Wszystko miało swoje miejsce. Potem to jakoś samo minęło. W rodzinie mam przypadek osoby ze zdiagnozowną schizofrenią, jest możliwe, że i u mnie może się to rozwinąć? Bo że mój mózg nie działa tak, jak u zdrowych ludzi, to czuje sam..

Wspolczuje rodzicow.
Gdybym ja swoim powiedzial to bysmy obiema rodzinami jeszcze w te swietna przy tym samym stole siedzieli.

Zalatwianie takich spraw samemu jest jak bronienie sie w sadzie bez adwokata.
Niezaleznie jak dobrze znasz prawo i jak silne masz argumenty - jestes widziana jako winny, ktory sie tlumaczy.

Rodzice operuja na zupelnie innych dynamikach - przede wszystkim ktos za Ciebie reczy - ktos kto nie ma nadszarpanej reputacji sytuacja, ktora sie wlasnie wydarzyla.
Sam jako rodzic wolalbym aby partner mojej corki przyszedl do swoich rodzicow a Ci do mnie zareczajac za niego i biorac odpowiedzialnosc na siebie za brak powtorki z rozrywki niz gdybym sie dowiedzial, ze gosc ktory uderzyl moja corke poszedl ja przepraszac z kwiatami.

Sam wiesz, że to co opisujesz,to tak oczywiste objawy, ze nie wiem, na co liczysz, opowiadając o tym na forum, a nie szukając pomocy specjalisty. Pewnie dziewczyna nie miała o niczym pojęcia,a to ona przede wszystkim zasługuje na szczerość. Zresztą  po tym wszystkim pewnie się domyśliła. lepiej, żebyś dał jej spokój i zajął się tym, co zaniedbałeś.

Nie wiem facet, co można Ci powiedzieć, ale nawet jak się wstydziłeś pójść do psychiatry, to rozumiem, że bierzesz odpowiedzialność za swoje życie? Jest XXI wiek, dostęp do lekarza nie jest utrudniony, a ty w zaciszu domowy lejesz swoją kobietę, nie leczysz się i pijesz. Czy Ty widzisz jak wygląda Twoje życie? Tutaj nie ma przerzucania odpowiedzialności za siebie na innych, jesteś dorosły i tylko Ty sam możesz albo z tego wyskoczyć, albo upaść jeszcze dalej. Przy tak rozwijającej się paranoi zaraz będzie depresja, później brak snu, alko i będziesz próbował sobie odebrać życie. Niestety tak się kończy przy braku leczenia. Idź po pomoc do psychiatry, leki bardzo szybko przyniosą Ci ulgę i zatrzymają procesy, które bez leczenia będą się tylko rozwijać. Musisz też pójść na terapię. Przykro mi, że związek się rozpadł, ale może to ostatni dzwonek dla Ciebie, bicie drugiego człowieka jest czymś absolutnie strasznym i nie wiem jak po czymś takim kobieta mogłaby z Tobą zostać.

To mogłeś chociaż powiedzieć rodzicom o swoim problemie, zmotywowali by Cię do leczenia.

Partnerki raczej nie odzyskasz, jak dowie się, że oszukiwałeś ją cały czas, ten problem na razie zostaw, a najpierw dowiedz się co Ci dolega i zacznij się leczyć.

Wtedy będziesz wiedział czy nie lepiej bedzie dać jej spokój.

Nie wykluczone, że u Ciebie rozwija się schizofrenia paranoidalna, tym bardziej pierwsze kroki kieruj do psychiatry.
Nie myśl teraz o związku tylko o leczeniu.

Możesz tu pisać wiele rzeczy, co nie zmienia faktu, że na tę chwilę do związku się nie nadajesz, masz masę problemów i nie podjąłeś leczenia. Dziewczyna postąpiła prawidłowo, wystawiając Ci walizki za drzwi. Ma prawo do ochrony siebie, ucieczki od przemocy i zapewnienia sobie poczucia bezpieczeństwa. Jak widzisz ona wzięła odpowiedzialność za swoje życie i nietrafione wybory. Co Ty zrobisz ze swoim życiem, zależy od Ciebie.

wstydzisz się pójść do lekarza, ale nie wstydzisz się bić kobiety?

Do psychiatry na cito. Objawy wyglądają na schizofrenie, można z tym żyć na lekach.

Taki odruch bywa bardzo często częścią choroby lub zaburzenia to znaczy taki konflikt,wypieranie i wewnętrzne zaprzeczanie.
Dobrze zrobiłeś zapisując się do psychiatry,idź za ciosem niczego nie ukrywaj tych epizodów z alkoholem też nie zatajaj to bardzo ważna sprawa jeżeli chodzi o dobór lekarstw i być może formy psychoterapii.

I jeszcze jedno (to do Sary i kilku innych): wyjaśnię jaki sens ma wciągnięcie w to rodziny tej drugiej strony. Otóż może mieć dwojaki sens, w zależności od sytuacji.  Sens pierwszy: przywracanie do pionu tej osoby w związku, która odwala jakąś manianę; na przykłada moja była żona nie miała w domu wzorców ani małżeńskiego kompromisu ani prawdziwego dbania o zgodę; niestety, dodatkowo w momencie ostatniego kryzysu wszyscy z jej rodziny, którzy mogliby ją nieco naprostować, już nie żyli (a póki żyli, to dawało jej się przemówić jakoś do rozumu; po prostu miała tak kłótliwy charakter że widać było że potrzebuje rozjemcy z autorytetem żeby zaakceptować jego wyrok). Kilka miesięcy po rozwodzie jej kuzyn (i jednocześnie mój kumpel) powiedział mi że "ona się zachowuje jakby do niej dopiero dotarło co zrobiła"; może gdyby był żywy jeszcze ktoś z jej rodziców i przemówił do niej, to nie spaliłaby wszystkich mostów...

A teraz drugi sens takich kontaktów między rodzinami (ten drugi sens ma miejsce w tym wypadku): rodzina tego kto narozrabiał takim kontaktem daje do zrozumienia że bardzo poważnie podchodzi do tego że ich (w tym wypadku) syn napieprzył, że zdają sobie sprawę z jego przewinienia i chcą pomóc znaleźć rozwiązanie, które mogłoby ocalić to co między tym synem i jego partnerką było; w jakimś też stopniu przez taką "akcję" biorą na siebie odpowiedzialność za to że ich syn naprawi to co napieprzył i za to że dołoży wszelkich starań by się to nie powtórzyło (czyli przyjmują częściowo na siebie rolę strażników i gwarantów jego poprawy w zamian za danie mu drugiej szansy).

Brak siegania po pomoc kazdego kto moze pomoc to cecha biednych, ktorzy unosza sie duma i arogancja.

Za zycie odpowiedzialni jestesmy my sami.
Jesli komus w tej odpowiedzialnosci duma nie pozwala poprosic rodzicow o pomoc to sam musi dorosnac bo w ten sposob zachowuja sie dzieci - to im sie wydaje, ze sa juz dorosle i same by sobie z wszystkim poradzily.
Powazny czlowiek to czlowiek ktory nabral pokory i szuka pomocy gdzie sie da bo do problemow podchodzi powaznie a nie ambicjonalnie.

Jest facet, który powinien podjąć leczenie, ale tak samo jak inni potrzebuje bliskiej osoby; czasami nawet bardziej niż inni. I zwłaszcza w tak trudnej sytuacji potrzebuje pomocy, a nie wypięcia się na niego dupą. To co się stało nie może się powtórzyć; ale on zwłaszcza teraz potrzebuje celu na którym mu zależy, takiej kotwicy, bo inaczej będzie po nim.
Jego rodzice, jeśli już chcą jej coś tłumaczyć, to są po to by ją zapewnić że ona nie jest z tą kwestią sama, że ktoś dołoży starań by to się nie powtórzyło. Zwłaszcza że w jego sytuacji utrata kobiety (na której ostatecznie jednak mu w znacznym stopniu zależy, na tyle że wbrew oporom podjął decyzję o leczeniu, co już samo w sobie świadczy o tym że w końcu dostrzegł powagę sytuacji) z dużym prawdopodobieństwem pociągnie go na dno.

Poza tym ... można w sumie zrozumieć czemu ludzie stronią od psychiatry. OK, w jego wypadku akurat sprawa jest dość klarowna, ale ludzie są gotowi stygmatyzować nawet osoby którym zdarza się przejść depresję (która nawet według oficjalnej wykładni NIE JEST CHOROBĄ PSYCHICZNĄ, a jedynie zaburzeniem nastroju), więc co dopiero przy faktycznej chorobie psychicznej. A oznajmianie tego partnerowi/partnerce w dzisiejszych czasach wychodzi wręcz na wystawianie się na strzał, nie dziwię się że ludzie opornie podchodzą do dzielenia się tą informacją nawet z bliską osobą.

Dobrze napisane.
Autor szuka pomocy w odzyskaniu zaufania swojej partnerki a nie moralizowania.
Stad watek o zaangazowaniu rodzicow - bo to jest cos co moze pomoc - w przeciwienstwie do rad typu "idz do psychiatry i zostaw kobiete w spokoju bo nabroiles".

Bycie odpowiedzialnym za wlasne zycie oznacza angazowanie i wykorzystywanie calej pomocy jaka jest mozliwa.
Poglad, ze trzeba rozwiazywac problemy samemu bo angazowanie innych to "chowanie sie za ich spodnica" jest absurdalny.
Powodzenia w zyciu z takim pogladem - swiat Cie zdmuchnie zanim sie wykazesz swoja niezaleznoscia.

Angazowanie rodziny i przyjaciol w swoje problemy jest podstawa budowania wiezi.
Dzieki temu oni maja wiecej odwagi przychodzic w potrzebie do nas.
Wiez miedzyludzka powstaje gdy ludzie wiedza, ze w trudnych czasach moga liczyc na siebie wzajemnie.

Tak, już wcześniej jasno dałaś do zrozumienia że nikogo nie słuchasz i do niczyich rad się nie stosujesz; treść Twoich postów. Czy ukształtowało Cię to we właściwy sposób? Ta sama treść Twoich postów nie daje co do tego pewności... chociaż z drugiej strony, na podstawie opisu Twoich rodziców, nie można być też pewnym że mieli oni jakiekolwiek kompetencje do wpojenia Ci jakichś przydatnych wartości życiowych; istotnie, zestawiając to wszystko chyba niedaleko padło jabłko od jabłoni...

Tak, uderzył ją. To absolutnie nie jest rzecz, którą można bagatelizować. Jednak jestem daleki od fanatyczno-fundamentalistycznego podejścia jakie prezentujesz. Już swego czasu pisałem że:
https://www.youtube.com/watch?v=r7jQvyN572U

I piszę to mimo tego że sam doświadczałem przemocy od mojej byłej. I tak: też uderzyłem ją w rękę... odruchowo, zaraz po tym jak ona w furii, żeby sprawić mi ból, docisnęła mi do ręki szklankę ze świeżo zaparzoną herbatą. Co, mnie też potępisz?

Słucham rad, jeśli o nie proszę, natomiast to nie ma nic do rzeczy.
Nie chodzi o to, czy powinno się słuchać rodziców. Chodzi o Twoją, nie wiem, wizję, w której rodzice mieliby dążyć do tego, żeby ich córka wróciła do typa, który ją uderzył.
Jaki tu widzisz opis moich rodziców? Bo ja widzę jedynie tyle, że nie chcieliby dla mnie związku z facetem, który mnie uderzył. I że, podejrzewam, każdego, kto by ich do tego namawiał, uznaliby za niepoczytalnego.
To jest wg Ciebie niewłaściwe? Stawianie dobra swojego dziecka nad dobro typa, który to dziecko skrzywdził?
Dla mnie to są świetne kompetencje życiowe. Nie godzić się na to, żeby ktoś mnie krzywdził. A wartości? Jakie wartości tu widzisz, poza tym, co napisałam wyżej, czyli uderzona córka > facet, który uderzył.

I nie, Ciebie nie potępiam. Uważam, że każdy, kto celowo krzywdzi kogoś fizycznie, powinien się liczyć z tym, że mu się odda. I nieważne, czy to będzie mężczyzna, kobieta czy dziecko.
I to jest konsekwencją tego, co krytykowałeś wyżej. W "moim świecie" się nie bije. A jak się bije, to nie ma się prawa do żadnych żądań czy oczekiwań; przyjmuje się to, że ktoś może oddać, ale i to, że zostanie się uznanym za niewarte rozmowy zero, o związku nie wspominając.

Jakby przyszli do mnie rodzice chłopaka mojej córki i powiedzieli,że ten ja uderzył, A ona wyjebała go za drzwi, cieszylbym się jaką mądra mam corkę. Później życzyłbym im powodzenia w leczeniu syna, powiedział,żeby pod żadnym pozorem nigdy więcej nie zbliżał się do niej, a następnie pokazał im drzwi. P.s. Oczywiście angażowanie rodziny jak masz 30 lat to dziecinada.