Czy jest jakaś szansa na powrót

To w takim razie mogę cokolwiek zrobić? (...)

Cześć,
Mój problem wygląda tak, że spotykałem się z dziewczyną pół roku i to w sumie z jej inicjatywy (pierwsza zaprosiła mnie jako osobę towarzyszącą na ślub swojego brata. I pierwsze spotkanie również wyszło z jej inicjatywy, a później to raczej z mojej strony to wychodziło). Przez pierwsze dwa miesiące było naprawdę fajnie. Widać, że dziewczyna była zaangażowana i wszystko wskazywało na to, że nam się ułoży. Ale po tych dwóch miesiącach mieliśmy pierwsza poważną rozmowę i pojawił się tam min. temat dziecka. Na wszystkie rzeczy byłem się w stanie zgodzić...oprócz tematu dziecka. Nie mam pojęcia czemu odpowiedziałem wtedy, że nie chcę.. chyba tylko dlatego, że mówiła, że nie może mieć dzieci..chociaż jak mi to mówiła wprost, to pomyślałem o adopcji..ale w tamtym momencie powiedziałem nie i jak powiedziała, że chce, to ja się zawachałem i chciałem powiedzieć właśnie o adopcji.. ale stwierdziłęm, że pogorsze sprawę. Od tego momentu to była trochę równia pochyła. Mówiła, że jej się podobają nasze spotkania, ale czułem, że tylko ja pcham ten wózek. Nie czułem chemii z jej strony, spotkania tylko ja angażowałem, czasem na niektóre smsy nawet nie odpowiadała. Im bardziej ona odchodziła, tym bardziej ja ją goniłem i się starałem. Ostatnie dwa miesiące, to naprawdę mnie źle traktowała.. wieczne wymówki odnośnie spotkań.. W końcu popełniłem też kolejny błąd, bo powiedziałem jej wprost, że mi na niej zależy. W końcu się spotkaliśmy i poszliśmy na randkę... gdzie powiedziała mi, że to nie jest to czego szuka (w sumie parą oficjalnie siebie nie nazwaliśmy..) i powiedziała, że właśnie nie jestem tak pewny siebie, bo chciałem zmienić zdanie. Dodatkowo powiedziała, że chcę trochę związku na siłę (i tu wychodzi właśnie mój błąd, który zrozumiałem dopiero po fakcie, że za bardzo się starałem), plus, że nie czuje tego samego co ja. Ogólnie całe to rozstanie w sumie przebiegło w koleżeńskiej atmosferze, nie robiłem żadnych kłótni, nic nie wyciągałem, nie chciałem się wykłócać (w szczególności, że naprawdę czułem się jak sproszkowany), ani jakoś błagać by tego nie robiła. Od tego momentu całkowicie urwałem kontakt, oprócz sytuacji stricte zawodowych, bo pracujemy w jednej firmie i nasze działy ze sobą współpracują (dwa miesiące już ten "ograniczony kontakt" trwa). Najgorsze jest to, że nadal mi zależy i chciałbym walczyć, ale wiem, że to tylko pogorszy sprawę. Dziewczyna dokonała raczej wyboru nie pod kwestią emocji (no bo się kiepściło już kilka miechów), więc wszelkie próby proszenia o spotkania, prośby o jeszcze jedną szansę, tłumaczenia, tylko jeszcze bardziej by ją odrzuciły ode mnie i jedyna szansa jest taka, że to ona musi się pierwsza odezwać. Chociaż mnie to bardzo boli, to przyjmuję jej decyzję na klatę i daję jej spokój, ale pytanie, czy po tak krótkim okresie spotykania się, jest jakakolwiek szansa na to, że się odezwie?