Mama wyrzuca mi moje rzeczy - Netkobiety.pl

Albo zostajesz i akceptujesz zachowanie matki, albo sie wyprowadzasz.
Nie ma innej drogi.
Przecież i tak nie będziesz wiecznie z nimi mieszkać.
Odkładaj pieniądze, żebyś miała na kaucje itp

Widocznie wyrzucanie rzeczy nie jest dla Ciebie aż tak straszne, skoro dalej chcesz być przez rodziców utrzymywana.

Usamodzielnienie usamodzielnieniem ale faktycznie współczuję Ci Autorko sytuacji. Bo nawet jeśli to dom rodziców i ich zasady to jakoś normalny rodzic nie robi dziecku i to pelnoletniemu tornada w pokoju i nie wyrzuca jego rzeczy bez pytania.  A gdyby tak Autorka miała 13 lat? Wtedy też radzilibyście jej usamodzielnienie? Czy może uznalibyscie ze w tym wieku matka ma prawo bez rozmowy z dzieckiem wyrzucać mu nie wiem ubrania czy zabawki do których ma sentyment? Bo to dziecko i nie ma prawa głosu?  Dla mnie to jest nie do pomyślenia. Bo co innego wyrzucać papierki po cukierkach albo zgniłe jedzenie ale dziecku należy się poszanowanie jego rzeczy. Dlatego Autorko walcz o swoje. Powiedz matce kategorycznie ze nie ma prawa dotykać Twoich rzeczy a jeśli będzie straszyć Cie nie wiem wyrzuceniem z domu to powiedz ze dopóki się uczysz to ma obowiązek Cie utrzymywać i wtedy wystąpisz o alimenty i zgłosisz niszczenie Twojego mienia. Zacznij delikatnie ale jeśli będzie trzeba to postaw się ostro. Bo postawa Twojej matki to jakaś chora jazda i oznaka totalnego braku szacunku do Ciebie i dyktatorskich zapędów.

Jak mieszka w domu rodziców, to nie ma nic do gadania, tym bardziej gdyby chciała wstawić zamek w drzwi do pokoju. Czytając powyższy opis myślę, że by to nie przeszło. Matka powie "nie' bo niby w jakim celu pełnolernia córka chce zamykać swój pokój i po sprawie.

Jestem młodsza od autorki a już od kilku lat nikt bez pytania lub pod moją nieobecność nie wchodzi mi do pokoju, nie dotyka moich rzeczy, nie grzebie w nich (sprawdziłam), a co dopiero wyrzucanie czegoś, co należy do mnie, bo “nie pasuje”. No nie. Nie czułabym się bezpiecznie we własnym domu. Pewnie rozważałabym wyprowadzkę, usamodzielnienie się - jakbym była w wieku autorki.

Minus taki, że jak sobie syfu narobię, to on magicznie nie znika, trzeba sprzątać i Tobie Autorko to najwyraźniej odpowiada, sama to napisałaś, że jest Ci wygodnie – bo poza tym, że mama wyrzuca Twoje rzeczy, to też je układa, sprząta Twój pokój, Ty tego nie musisz robić. Podliczyłaś plusy i minusy i jednak stwierdzasz, że wolisz grzebanie w Twoich rzeczach, czasami jakieś awanturki, despotyzm mamy, bo dzięki mieszkaniu w domu możesz jeszcze korzystać z przywileju bycia dzieckiem – czyli ktoś obiadek ugotuje, wspólną przestrzeń posprząta, ubrania wypierze, rachunki zapłaci i o nic nie trzeba się martwić. 

Na forum przyszłaś po to żeby posłuchać, że mama tak nie może robić, że jej nie wolno, że jest chora i zaburzona i że Ty masz rację – i pewnie tak jest, ale zapewniam Cię, że jej nie zmienisz, u niej nic nie wynegocjujesz. Są tacy rodzice, którzy uważają, że dziecko (nawet już dorosłe) ma siedzieć cicho, nie odzywać się i być grzeczne. Już widzę jak Autorka przychodzi do mamy i mówi jej, że ma obowiązek ją utrzymywać, że to niszczenie mienia itd. - podejrzewam że tym by sobie jeszcze bardziej pogorszyła. A jakby nie było to rodzice ją utrzymują (autorka napisała, że zarabia na siebie, czyli podejrzewam tylko na jakieś swoje potrzeby, nie na calkowite swoje utrzymanie) i nikt jej z domu nie wyrzuca.

.